บทที่ 13 วันส่งมอบโอสถ คลื่นลมที่เริ่มตั้งเค้า

บทที่ 13 วันส่งมอบโอสถ คลื่นลมที่เริ่มตั้งเค้า

ผ่านไปเพียงครู่เดียว

หลินอี้ก็พบว่าแสงสีเขียวบนหินเขียวทั้งหกก้อนค่อยๆ หม่นแสงลงและดับไปในที่สุด

"ล้มเหลวงั้นหรือ? หรือว่าเป็นเพราะอักขระที่วาดบนหินเขียวมีปัญหา?"

ด้วยความสงสัย หลินอี้จึงรีบเก็บหินเขียวที่วางอยู่ตามมุมห้องกลับมาตรวจสอบอย่างละเอียด

ไม่นานเขาก็พบว่ามีหินเขียวสามก้อนที่มีรอยอักขระขาดตอน

ซึ่งเกิดจากการที่เขาลงน้ำหมึกหนาเกินไปในตอนที่วาดนั่นเอง

"ยังไงเสียก็นับเป็นครั้งแรกที่ข้าลองวาดอักขระค่ายกล ผิดพลาดบ้างก็นับเป็นเรื่องธรรมดา..."

ว่าแล้ว หลินอี้ก็หยิบ 'แท่งลบหมึก' ที่อยู่ในชุดอุปกรณ์ของหลงจู๊หวังออกมาใช้งาน

เขาจัดการลบอักขระบนหินทั้งหกก้อนออกจนสะอาดหมดจด แล้วจึงเริ่มต้นวาดอักขระใหม่อีกครั้งตั้งแต่ต้น

ในไม่ช้า อักขระชุดใหม่ก็ถูกวาดจนเสร็จสมบูรณ์

หลินอี้ทำการติดตั้ง 'ค่ายกลหินเขียวห้ามผ่าน' ลงในห้องหลอมยาอีกครั้ง

หัวใจเต้นระรัว มือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น!

หลินอี้พยายามกระตุ้นการทำงานของค่ายกลเป็นครั้งที่สอง

หินเขียวทั้งหกก้อนเริ่มเปล่งแสงสีเขียวจางๆ ออกมาอีกครั้งภายใต้การควบคุมของเขา

วูบ!

ม่านพลังกึ่งโปร่งใสแผ่กระจายออกมาปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดของห้องหลอมยาหมายเลขเก้าในทันที

ม่านพลังนี้ค่อยๆ จางลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็โปร่งแสงจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น

หลินอี้ก้าวเดินไปที่ประตูห้อง และเปิดประตูห้องหลอมยาหมายเลขเก้าออก

เขาพบว่าที่ตำแหน่งของบานประตูห้องหลอมยา มีม่านพลังที่มองไม่เห็นกั้นขวางอยู่จริงๆ

ม่านพลังนี้มีความแข็งแกร่งมาก ต่อให้หลินอี้จะออกแรงผลักมากเพียงใดก็ไม่สามารถขยับมันได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจะเดินทะลุผ่านมันไป

"นี่คงจะเป็น 'ข่ายอาคม' ที่เกิดจากค่ายกลสินะ"

"ตามที่ตำราบันทึกไว้ หากข้าฝึกฝนจนชำนาญแล้ว ขอเพียงมีหินเขียวที่วาดอักขระเตรียมไว้พร้อมในมือ เพียงแค่สะบัดมือโยนหินออกไปตามตำแหน่งที่ต้องการ ก็สามารถกางค่ายกลได้ทันที"

"และหากเป็นค่ายกลที่ซับซ้อนกว่านี้ อย่างเช่นค่ายกลหมอกเร้นลับ ก็จะมาในรูปแบบของแผ่นค่ายกล เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้งาน เพียงแค่หยิบแผ่นค่ายกลออกมาแล้วกระตุ้นการทำงานเท่านั้น"

"นี่สินะคือเสน่ห์ของนักค่ายกล ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าตื่นเต้นจริงๆ ..."

หลังจากพึมพำกับตัวเองแล้ว หลินอี้ก็ทำการยกเลิกค่ายกลหินเขียวห้ามผ่านตามขั้นตอนที่ระบุไว้ในตำรา

จากนั้นเขาก็เหลือบมองหน้าต่างสถานะในหมวดอาชีพของเขา

[อาชีพ: นักหลอมโอสถ (เข้าประตู 495/500) , นักหลอมศาสตรา (เข้าประตู 12/500) , นักค่ายกล (เข้าประตู 60/500) ]

ค่าความชำนาญของนักค่ายกลเพิ่มขึ้นจาก (เข้าประตู 45/500) มาเป็น (เข้าประตู 60/500)

ขยับขึ้นมาถึง 15 จุดเลยทีเดียว!

ทว่าประเด็นสำคัญในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น

หลินอี้กำลังสงสัยว่า หากเขาเก็บหินเขียวกลับมาแล้วนำไปวางเพื่อติดตั้งค่ายกลใหม่อีกครั้ง ค่าความชำนาญจะเพิ่มขึ้นหรือไม่

คิดได้ดังนั้นเขาก็ลงมือทำทันที

หลินอี้สะบัดมือ พลังปราณหกสายพุ่งออกไปเก็บหินเขียวจากตำแหน่งต่างๆ กลับมาไว้ในมือ

จากนั้นเขาก็สะบัดมืออีกครั้งเพื่อวางหินเขียวลงในตำแหน่งเดิม

ค่ายกลหินเขียวห้ามผ่านถูกเปิดใช้งานสำเร็จอีกครั้ง หลินอี้เหลือบมองหน้าต่างสถานะทันที

[นักค่ายกล (เข้าประตู 60/500) ]

ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

เป็นไปได้ว่าการติดตั้งค่ายกลซ้ำในรูปแบบเดิมจะไม่ช่วยเพิ่มค่าความชำนาญ หรือไม่ก็อาจจะต้องทำซ้ำหลายๆ ครั้งถึงจะช่วยเพิ่มค่าความชำนาญได้เพียง 1 จุดเท่านั้น

สรุปคือ

การจะปั่นค่าความชำนาญด้วยการยกเลิกและติดตั้งค่ายกลซ้ำไปซ้ำมานั้นดูจะเป็นทางเลือกที่ใช้งานไม่ได้จริง

"มาลองแบบนี้ดูบ้าง..."

หลินอี้เก็บหินเขียวกลับมาอีกครั้ง แล้วใช้แท่งลบหมึกลบอักขระที่วาดไว้ออกจนหมด

เมื่อหินเขียวกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว เขาก็เริ่มต้นวาดอักขระลงบนหินใหม่อีกครั้ง

การลงมือที่รวดเร็วและแม่นยำจบลงด้วยดี

หินเขียวทั้งหกก้อนถูกวาดอักขระของ 'ค่ายกลหินเขียวห้ามผ่าน' ลงไปใหม่จนครบ

หลินอี้เหลือบมองหน้าต่างสถานะอีกครั้ง

[นักค่ายกล (เข้าประตู 70/500) ]

ค่าความชำนาญเพิ่มขึ้นมาถึง 10 จุด!

"การมองว่าหินเขียวทั้งหกก้อนเป็นเหมือนแผ่นค่ายกลอย่างง่าย และการวาดอักขระลงไปก็เท่ากับการ 'สร้าง' แผ่นค่ายกลขึ้นมา นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว!"

"ใช้ค่ายกลหินเขียวห้ามผ่านเป็นบททดสอบเพื่อปั่นค่าความชำนาญยกระดับทักษะค่ายกลของข้าไปก่อน แล้วค่อยไปลองสร้างค่ายกลหมอกเร้นลับในภายหลัง"

หลินอี้หมกมุ่นอยู่กับการหลอมยาและศึกษาเรื่องค่ายกลในทุกๆ วัน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันที่ต้องส่งมอบโอสถประจำเดือน

หลินอี้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่

เขาจัดการแขวนป้าย 'ห้ามรบกวน' ไว้ที่หน้าประตูห้องหลอมยาหมายเลขเก้า และเปิดใช้งาน 'ค่ายกลหินเขียวห้ามผ่าน' ที่ติดตั้งไว้ทันที

เพื่อเตรียมตัวเริ่มต้นการหลอมโอสถรวบรวมปราณ

ในวันนี้ สิ่งที่หลินอี้ให้ความสำคัญไม่ใช่เรื่องของการส่งมอบโอสถเลยแม้แต่น้อย

ในขณะนี้ มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่หลินอี้ให้ความสนใจอย่างที่สุด

[นักหลอมโอสถ (เข้าประตู 499/500) ]

หลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจมาอย่างยาวนาน ในที่สุดอาชีพนักหลอมโอสถของเขาก็กำลังจะก้าวข้ามจากระดับเข้าประตูเข้าสู่ระดับเชี่ยวชาญแล้ว!

หลินอี้ตั้งใจว่าวันนี้จะมุ่งเน้นการหลอมยาเพื่อดูว่าจะสามารถทะลวงระดับได้สำเร็จหรือไม่

ส่วนเรื่องการส่งมอบโอสถนั้น ไว้รอให้สายกว่านี้อีกนิดก็คงไม่เป็นไร

อย่างไรเสียในเดือนนี้เขาก็เตรียมโอสถชั้นเลิศไว้ถึง 15 เม็ด และโอสถธรรมดาอีก 45 เม็ดเพื่อส่งมอบ

จำนวนโอสถชั้นเลิศที่เขาเตรียมไว้นั้นสูงกว่าข้อตกลงอยู่มากทีเดียว

หลินอี้มั่นใจว่าไม่ว่าจะเป็นคุณหนูใหญ่หรือผู้อาวุโสหก ย่อมไม่มีทางตำหนิเขาแน่นอน

หลังจากเตรียมการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลินอี้ก็เริ่มต้นการหลอมโอสถรวบรวมปราณทันที

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้

ซูเหยานำกลุ่มผู้ติดตามมาถึงหน้าห้องหลอมยาหมายเลขเก้า

ทันทีที่เข้าใกล้ประตูห้อง นางก็สังเกตเห็นป้าย 'ห้ามรบกวน' ที่แขวนเด่นหราอยู่บนบานประตู

สาวใช้ที่เดินมาพร้อมกับซูเหยาเมื่อเห็นป้ายนั้นก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก

"พี่ซูเหยาคะ วันนี้เป็นกำหนดวันที่เราต้องมาเก็บรวบรวมโอสถแท้ๆ อาจารย์หลินอี้ไม่มีทางไม่รู้เรื่องนี้แน่นอน"

"การที่เขาแขวนป้ายห้ามรบกวนไว้แบบนี้ มันดูจะ..."

สาวใช้อีกคนก็ร่วมผสมโรงขึ้นมาทันที

"นั่นสินะคะ... หรือว่าเขาจะยังหลอมยาไม่ครบตามจำนวนที่กำหนด เลยแกล้งแขวนป้ายเพื่อถ่วงเวลาออกไปกันแน่?"

"หุบปากให้หมด! อาจารย์หลินอี้เป็นถึงนักหลอมยาระดับสองของสกุลซู พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์เขาลับหลังแบบนี้?"

ซูเหญาตวาดดุสาวใช้เหล่านั้น ก่อนจะมองไปที่ป้าย 'ห้ามรบกวน' บนประตูด้วยความสงสัย

สาวใช้ที่เดินมากับนางอาจจะไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับหลินอี้ แต่นางรู้ซึ้งดีกว่าใคร

โอสถรวบรวมปราณชั้นเลิศ 10 เม็ดที่หลินอี้ส่งมอบให้เมื่อเดือนก่อน เพราะมีจำนวนน้อยเกินไป จึงไม่ได้ถูกนำไปวางขายในร้านยา

แต่คุณหนูใหญ่ซูหว่านรั่วได้ตัดสินใจส่งโอสถทั้ง 10 เม็ดนั้นกลับไปยังตระกูลหลัก เพื่อมอบให้กับเหล่าคุณชายและคุณหนูในขอบเขตกลั่นปราณของสกุลซูแทน

โอสถเหล่านั้นถูกแจกจ่ายไปในช่วงเช้า

ทว่าในช่วงเย็นของวันเดียวกัน เหล่าคุณชายและคุณหนูที่ได้รับโอสถชั้นเลิศเหล่านั้นไป ต่างก็รีบเดินทางมายังร้านยาของสกุลซูในโรงหลอมสี่ลม เพื่อมาดักรอพบคุณหนูใหญ่ถึงหน้าห้องพัก

พวกเขาต่างพากันอ้อนวอนขอให้คุณหนูใหญ่ช่วยแบ่งโอสถชั้นเลิศให้พวกเขาเพิ่มขึ้นอีก

ประสิทธิภาพที่น่าอัศจรรย์ของโอสถชั้นเลิศนั้นเห็นได้ชัดเจนจากเหตุการณ์ในครั้งนี้!

คนที่สามารถหลอมโอสถที่ทรงพลังขนาดนั้นออกมาได้ มีหรือที่จะหลอมยาไม่ครบตามจำนวนที่กำหนดในแต่ละเดือน?

แล้วอาจารย์หลินกำลังทำอะไรอยู่ข้างในกันแน่?

ซูเหยาหันไปมองยังทิศทางที่เป็นที่ตั้งของห้องน้ำชาของคุณหนูใหญ่ซูหว่านรั่ว

ในห้องน้ำชาแห่งนั้น วันนี้ไม่ได้มีเพียงคุณหนูใหญ่ซูหว่านรั่วอยู่เพียงลำพัง แต่ยังมีคุณชายและคุณหนูคนอื่นๆ ของสกุลซูรออยู่ที่นั่นด้วย

พวกเขาทั้งหมดต่างเฝ้ารอคอยโอสถชั้นเลิศที่หลินอี้จะส่งมอบในวันนี้

ซูเหยากัดริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกลำบากใจ

นางควรทำอย่างไรดี?

ควรจะเคาะประตูในตอนนี้เลยดีไหม?

หรือควรจะปล่อยให้เหล่าคุณชายและคุณหนูรอไปก่อน แล้วนางค่อยไปเก็บรวบรวมโอสถจากนักหลอมยาคนอื่นๆ และค่อยย้อนกลับมาที่นี่หลังจากที่ป้ายห้ามรบกวนถูกเก็บลงไปแล้ว?

ในขณะที่ซูเหยากำลังลังเลและตัดสินใจไม่ได้อยู่นั้น ซูเยว่ คุณชายรองของสกุลซูก็เดินตรงเข้ามาหานาง

"ที่นี่คือห้องหลอมยาของอาจารย์หลิน คนที่หลอมโอสถรวบรวมปราณชนิดนั้นขึ้นมาใช่หรือไม่?"

"เรียนคุณชายรอง ใช่เจ้าต่ะ แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไรกัน? 'ห้ามรบกวน' อย่างนั้นหรือ เขาไม่รู้หรืออย่างไรว่าวันนี้คือวันส่งมอบโอสถ? เขาหมายความว่ายังไง คิดจะเล่นตัวให้พวกเราทุกคนต้องมานั่งรอเขาอย่างนั้นหรือ?"

เมื่อพูดจบ คุณชายรองซูเยว่ก็เอื้อมมือไปกระชากป้าย 'ห้ามรบกวน' ออกจากประตูทันที

จากนั้นเขาก็ข้ามขั้นตอนการเคาะประตูไปโดยสิ้นเชิง และผลักบานประตูห้องหลอมยาให้เปิดออก

ทว่าหลังจากที่ประตูเปิดออก คุณชายรองซูเยว่กลับพบว่าด้านหลังบานประตูยังมีม่านผืนหนาแขวนกั้นไว้อีกชั้นหนึ่ง ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นสภาพภายในห้องหลอมยาได้เลย นั่นยิ่งทำให้เขาเริ่มรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมา

ซูเหยาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบก้าวเข้าไปขวางหน้าซูเยว่ไว้ เพื่อพยายามขัดขวางไม่ให้เขาบุกรุกเข้าไปในห้องหลอมยา

"คุณชายรองคะ... กฎของห้องหลอมยาระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามบุกรุกเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ..."

"ถอยไป! กฎนั่นมันมีไว้ให้พวกเจ้าปฏิบัติตาม! เจ้าคิดจะใช้กฎพรรค์นั้นมาบังคับข้าอย่างนั้นหรือ?"

ว่าแล้ว คุณชายรองซูเยว่ก็เอื้อมมือจะไปกระชากม่านผืนหนานั้นออก

ทว่าในจังหวะที่มือของเขาขยับเข้าไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกั้นขวางไว้ ทำให้มือของเขาไม่สามารถสัมผัสถูกผืนม่านได้เลยแม้แต่น้อย

"ค่ายกลงั้นหรือ? ดี! ดีมาก! ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ข้างในกันแน่?"

เมื่อพูดจบ ซูเยว่ก็ชักกระบี่ออกมาและแทงเข้าไปที่ตำแหน่งของประตูห้องหลอมยาทันที