บทที่ 8 การขจัดพิษของยาและการเริ่มต้นวิถีค่ายกล!

บทที่ 8 การขจัดพิษของยาและการเริ่มต้นวิถีค่ายกล!

[โอสถรวบรวมปราณ (ไร้พิษ) : หลังจากกินแล้วจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซับปราณเล็กน้อย]

[เจตจำนงสูงสุด (สีขาว) : หลังจากกินแล้วจะช่วยขจัดพิษของโอสถรวบรวมปราณออกไปได้เล็กน้อย]

"ขจัดพิษของยาอย่างนั้นหรือ"

หลินอี้จ้องมองข้อความในใจจนเกือบจะเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

โบราณว่าไว้ว่ายาหนึ่งส่วนย่อมมีพิษสามส่วน

ผู้ฝึกตนที่ใช้โอสถช่วยในการฝึกฝน แม้จะได้รับพลังเพิ่มขึ้นแต่ในร่างกายก็จะมีการสะสมพิษของยาเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ยิ่งมีการสะสมพิษของยาชนิดใดชนิดหนึ่งมากขึ้น ประสิทธิภาพของยานั้นก็จะยิ่งลดลง หรือที่เรียกกันว่าอาการดื้อยานั่นเอง

จนในที่สุดอาจจะถึงขั้นที่กินยานั้นเข้าไปแล้วไม่เกิดผลใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น

พิษของยายังส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของยาชนิดอื่นๆ ที่ใช้สมุนไพรตัวเดียวกันในการหลอมอีกด้วย

ยกตัวอย่างเช่น โอสถรวบรวมปราณที่ใช้หญ้ารวบรวมปราณและหญ้าสงบจิตซึ่งเป็นสมุนไพรระดับต่ำเป็นส่วนประกอบ

หากร่างกายสะสมพิษจากโอสถรวบรวมปราณมากเกินไป การใช้ยาชนิดอื่นที่มีส่วนผสมของสมุนไพรสองชนิดนี้ก็จะให้ผลที่ด้อยลงตามไปด้วย

และเพราะพิษของยานี่เอง ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะเน้นการดูดซับปราณด้วยตัวเองเป็นหลัก และใช้โอสถเป็นเพียงตัวช่วยเสริมเท่านั้น

ทว่าโอสถรวบรวมปราณมีลายเม็ดนี้ นอกจากจะไร้พิษแล้ว มันยังสามารถช่วยขจัดพิษของโอสถรวบรวมปราณที่สะสมอยู่ในร่างกายได้อีกด้วย

การกินโอสถเม็ดนี้จึงเท่ากับว่าพิษในร่างกายไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่กลับลดน้อยลงไป

หากผลลัพธ์ของมันดีพอ ในอนาคตเขาก็สามารถเปลี่ยนมาเน้นการใช้โอสถเป็นหลักและใช้การดูดซับปราณปกติเป็นส่วนเสริมได้เลย!

"ช่างมันเถอะ ลองดูผลลัพธ์กันก่อนดีกว่า!"

ด้วยหัวใจที่เต้นรัวและมือที่สั่นเทา

หลินอี้กลืนโอสถรวบรวมปราณมีลายลงไปทันที จากนั้นจึงเริ่มเดินเคล็ดวิชาเพื่อดูดซับปราณ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หลินอี้ลืมตาขึ้นด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด

หลินอี้รู้ตัวดีว่าเขามีเพียงรากวิญญาณเทียมสี่ธาตุ

เขารู้ซึ้งดีว่าหากอาศัยเพียงการดูดซับปราณตามปกติ ประสิทธิภาพย่อมต่ำจนไม่มีอนาคตแน่นอน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาต้องอาศัยการอัดโอสถรวบรวมปราณเข้าไปอย่างหนักหน่วง กว่าจะดันระดับพลังมาถึงขอบเขตกลั่นปราณขั้นกลางได้

หลินอี้รู้ดีว่าในอนาคตอันใกล้ เรื่องพิษของยาจะต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน

แต่ในตอนนี้เขามีโอสถที่ช่วยขจัดพิษของยาได้แล้ว เพียงเม็ดเดียวก็สามารถขจัดพิษที่สะสมมานานเป็นเดือนออกไปได้

หลินอี้เชื่อว่า หากคำบรรยายบอกว่า 'เล็กน้อย' มันก็ต้องมีระดับ 'ปานกลาง' หรือ 'มหาศาล' ตามมาแน่นอน

ไม่แน่ว่าหากเขาได้โอสถที่ขจัดพิษได้มหาศาลเพียงเม็ดเดียว พิษที่สะสมมาตลอดหลายปีอาจจะหายไปจนเกือบหมดสิ้นเลยก็ได้

สรุปคือ ตราบใดที่เขาหลอมยาให้มากพอจนสุ่มได้คุณสมบัติขจัดพิษของยาออกมาได้บ่อยๆ

พิษของยาก็จะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาอีกต่อไป!

นับจากนี้ไป เขาจะสามารถมุ่งเน้นการเพิ่มระดับพลังโดยใช้โอสถเป็นหลักได้อย่างสบายใจ

และนั่นจะช่วยให้เขาประหยัดเวลาในการฝึกฝนไปได้มหาศาล เพื่อเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับด้านอื่น!

อย่างเช่น เรื่องของค่ายกล!

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว หลินอี้นั่งสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมยาเพื่อวางแผนชีวิตในอนาคต

ผลจากการที่อาคมหัตถ์ผสานโอสถแยกเพลิงมีความก้าวหน้าขึ้น ทำให้การสิ้นเปลืองพลังปราณลดลงอย่างมาก

ในตอนนี้เขาสามารถหลอมยาได้ถึงวันละหกเตา โดยมีอัตราความสำเร็จอยู่ที่ร้อยเปอร์เซ็นต์

หากคำนวณหนึ่งเดือนมีสามสิบวัน เขาจะสามารถหลอมโอสถรวบรวมปราณได้ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเม็ดต่อเดือน

ทว่าในฐานะนักหลอมโอสถระดับสองของสกุลซู ตอนนี้เขาได้รับวัตถุดิบเพียงเดือนละหนึ่งร้อยยี่สิบชุดเท่านั้น

วัตถุดิบที่มีอยู่จึงไม่เพียงพอต่อความต้องการของเขาเลย!

การจะออกไปหาซื้อวัตถุดิบเอง หากซื้อเพียงไม่กี่ชุดก็พอจะอ้างได้

แต่หากซื้อครั้งละหกสิบชุด นอกจากต้นทุนจะสูงแล้ว ยังอาจจะทำให้คนอื่นเกิดความสงสัยได้ง่ายๆ

ทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการหลอมโอสถเดือนละหนึ่งร้อยยี่สิบเม็ดตามปกติ

โดยแบ่งเป็นโอสถธรรมดาห้าสิบเม็ดและโอสถชั้นเลิศสิบเม็ดเพื่อส่งมอบให้สกุลซูตามกำหนด

ส่วนที่เหลืออีกหกสิบเม็ด เขาจะหลอมเป็นโอสถชั้นเลิศทั้งหมดเพื่อเอาไว้ใช้เอง

นอกจากนี้ จากสถิติเฉลี่ยแล้ว ทุกๆ การหลอมยาห้าสิบเม็ดจะได้โอสถมีลายหนึ่งเม็ด

ในหนึ่งเดือนเขาจะได้รับโอสถมีลายประมาณสองเม็ด ซึ่งนับว่าเป็นผลกำไรที่งดงาม

หลังจากนี้ เขาจะค่อยๆ เพิ่มจำนวนโอสถชั้นเลิศที่ส่งมอบให้สกุลซูในแต่ละเดือน เพื่อสร้างภาพลักษณ์ว่าฝีมือของเขามีการพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เพื่อให้เขาสามารถเลื่อนขั้นเป็นนักหลอมยาระดับสามของสกุลซูได้ภายในครึ่งปี เพื่อให้ได้รับสิทธิประโยชน์ที่ดีขึ้น และยังจะได้เรียนรู้สูตรยาและวิธีการหลอมยาชนิดที่สองอีกด้วย

การหลอมยาเดือนละหนึ่งร้อยยี่สิบเม็ด เท่ากับว่าเขาต้องหลอมเพียงวันละสี่เม็ดเท่านั้น

และต้องพักฟื้นพลังปราณเพียงครั้งเดียวในระหว่างวัน

นั่นหมายความว่าในแต่ละวันเขาจะมีเวลาว่างเหลือเฟือ ซึ่งเขาจะใช้เวลานั้นในการศึกษาเรื่องค่ายกล

โรงหลอมสี่ลมเป็นตลาดที่มีระเบียบวินัยก็จริง

แต่หลินอี้ที่เคยอ่านตำรามามากมายตั้งแต่ตอนอยู่ตระกูลหลิน ย่อมรู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ได้สงบสุขขนาดนั้น

วิถีแห่งเซียนนั้น ผู้แข็งแกร่งคือผู้ที่ได้รับความเคารพ!

แม้แต่ในโรงหลอมสี่ลมแห่งนี้ ว่ากันว่าเป็นเพราะมีผู้ฝึกตนอิสระขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์คนหนึ่งคอยดูแลอยู่ จึงสามารถคุมพื้นที่โดยรอบและรักษาความสงบเอาไว้ได้

การเรียนรู้เรื่องค่ายกลเพื่อสร้างความสามารถในการป้องกันตนเองขั้นพื้นฐานจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเรียบเรียงความคิดได้แล้ว หลินอี้จึงหยิบหนังสือ 《ค่ายกลกระจ่างแจ้งในสามเดือน》 ที่เพิ่งซื้อมาออกมาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบได้ หลินอี้ค่อยๆ วางหนังสือเล่มนั้นลง

"ศาสตร์แห่งค่ายกลนั้นลึกล้ำไม่แพ้ศาสตร์แห่งการหลอมยาเลยทีเดียว แม้จะเป็นเพียงตำราระดับพื้นฐานแต่ก็มีความซับซ้อนและน่ามหัศจรรย์ยิ่งนัก!"

หลินอี้เหลือบมองหน้าต่างสถานะในหมวดอาชีพของเขา

[อาชีพ: นักหลอมโอสถ (เข้าประตู 490/500) , นักหลอมศาสตรา (เข้าประตู 12/500) , นักค่ายกล (เข้าประตู 10/500) ]

"แม้จะเป็นการเรียนด้วยตัวเอง แต่เพราะเป็นเพียงความรู้ระดับพื้นฐานที่สุด การเพิ่มค่าความชำนาญขึ้นมาสิบจุดก็นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว"

หลินอี้ยังจำความรู้สึกตอนที่เริ่มเรียนวิชาหลอมศาสตราที่ตระกูลหลินและวิชาหลอมยาที่สกุลซูได้ดี

มันเหมือนกับในตอนนี้ไม่มีผิด

นั่นคือช่วงแรกที่เริ่มอ่านจะเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว และได้รับค่าความชำนาญสิบจุดทันที

แต่หลังจากนั้นพอเริ่มลงมือปฏิบัติจริงก็จะพบกับความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และค่าความชำนาญก็จะเพิ่มขึ้นช้าลงเรื่อยๆ

หลินอี้หยิบโอสถรวบรวมปราณมีลายที่เหลืออยู่อีกเม็ดขึ้นมาดู

[โอสถรวบรวมปราณ (ไร้พิษ) : หลังจากกินแล้วจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซับปราณเล็กน้อย]

[เจตจำนงสูงสุด (สีขาว) : หลังจากกินแล้วจะช่วยเพิ่มความเข้าใจในด้านค่ายกลของท่านเล็กน้อย]

"ตามทฤษฎีแล้ว หากข้ายังคงศึกษาค่ายกลต่อไป ค่าความชำนาญน่าจะเพิ่มขึ้นได้อีกประมาณห้าจุด... มาลองดูผลลัพธ์ของโอสถเม็ดนี้กันเถอะ!"

ทันทีที่โอสถเข้าปาก หลินอี้รู้สึกว่าหนังสือ 《ค่ายกลกระจ่างแจ้งในสามเดือน》 ที่เคยดูซับซ้อนและเข้าใจยากกลับดูอ่านง่ายขึ้นมาทันที

เขาจึงรีบหยิบหนังสือขึ้นมาศึกษาต่ออย่างไม่รอช้า

เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้

หลินอี้เริ่มรู้สึกว่าเนื้อหาในหนังสือกลับมาดูซับซ้อนและเข้าใจยากอีกครั้ง เขาจึงรู้ได้ทันทีว่าฤทธิ์ยาได้หมดลงแล้ว

"ความรู้สึกนี้มันช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ... เหมือนสมองถูกเร่งสปีดขึ้นมาเลยทีเดียว..."

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเองแล้ว หลินอี้ก็เหลือบมองหน้าต่างสถานะในหมวดอาชีพอีกครั้ง

[อาชีพ: นักหลอมโอสถ (เข้าประตู 490/500) , นักหลอมศาสตรา (เข้าประตู 12/500) , นักค่ายกล (เข้าประตู 20/500) ]

"ตามปกติแล้ว การศึกษาในครั้งนี้ควรจะเพิ่มค่าความชำนาญได้เพียงห้าจุด จากนั้นก็จะลดลงเหลือสองจุดและหนึ่งจุดตามลำดับ"

"การจะเพิ่มค่าความชำนาญสิบจุดอาจจะต้องใช้เวลาหลายวัน แต่โอสถเม็ดเดียวกลับทำให้ค่าความชำนาญพุ่งพรวดขึ้นมาสิบจุดได้ทันที"

"ผลลัพธ์ของโอสถรวบรวมปราณมีลายนี่มัน... ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!"

เวลาผ่านไปอีกไม่กี่วันอย่างรวดเร็ว

นอกจากความจำเป็นที่ต้องออกไปข้างนอกบ้างแล้ว หลินอี้ใช้เวลาเกือบทั้งหมดอยู่ในห้องหลอมยาเพื่อหลอมโอสถรวบรวมปราณและศึกษาเรื่องค่ายกล

"รวม!"

ทันทีที่หลินอี้เดินอาคมหัตถ์ผสานโอสถแยกเพลิงเพื่อผสานยา โอสถรวบรวมปราณชั้นเลิศเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในเตาหลอม

หลินอี้รีบตรวจสอบอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าไม่มีความผิดพลาดเขาก็รีบเก็บโอสถเม็ดนั้นลงไปทันที

ทว่าในตอนนี้ จิตใจของหลินอี้ไม่ได้จดจ่ออยู่กับโอสถเม็ดนั้นเลยแม้แต่น้อย

เพราะเคล็ดวิชาชักนำอัคคีธรณีของเขาได้ทะลวงระดับในการหลอมยาครั้งนี้เอง!

หลินอี้มองหน้าต่างสถานะในหมวดเคล็ดวิชาด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด