บทที่ 15 : รสชาติของพลัง และวิถีแห่งการหลอมรวม

บทที่ 15 : รสชาติของพลัง และวิถีแห่งการหลอมรวม

"ฟังนะ ไอ้หนู!" ซึนาเดะเอ่ยขึ้นพลางตบมือเข้าหากัน ราวกับเพิ่งไปสัมผัสของแสลงมา

"แกบอกว่าอยากเรียนวิชานินจาแพทย์จากฉันใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็ก็ตามมา"

"แต่แกจะเรียนรู้ได้มากแค่ไหน... มันก็ขึ้นอยู่กับตัวแกเองเท่านั้น"

"ขอบคุณครับ พี่สาวซึนาเดะ"

ทันทีที่คำนั้นหลุดจากปาก หมัดของซึนาเดะก็กระตุกขึ้นมาทันควัน

"อาจารย์ซึนาเดะครับ" คิริโตะรีบแก้ไขคำพูดในเสี้ยววินาที

"เหอะ"

เมื่อเห็นซึนาเดะยอมตกลงในที่สุด จิไรยะก็วิ่งร่าเข้ามาจากที่ไกล ๆ โดยไม่สนใจจะปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเลยสักนิด

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยมไปเลย! งั้นฉันฝากคิริโตะไว้กับเธอด้วยนะ ซึนาเดะ!"

"ส่วนฉัน... ที่นี่มันช่างเหมาะเจาะจริงๆ ขอตัวไป... 'เก็บข้อมูล' ก่อนละกันนะ!"

สิ้นเสียงหัวเราะลามกอันเป็นเอกลักษณ์ จิไรยะก็หายวับไปราวกับนินจาถอนตัว เขาเผ่นแนบออกจากลานกว้างไปก่อนที่ใครจะทันได้อ้าปากห้าม

"ไอ้เจ้าบ้าบ้านั่น" ซึนาเดะพึมพำอย่างหัวเสีย

เธอหันกลับมาหาคิริโตะพลางกอดอก "ไอ้หนู ถึงแกจะมาเป็นศิษย์ฉันแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าแกจะพึ่งพาฉันได้ทุกเรื่องหรอกนะ ฉัน.."

"ผมเข้าใจครับ อาจารย์ซึนาเดะ" คิริโตะขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซึนาเดะจ้องมองใบหน้าที่เฉยเมยเกินวัยนั้น เส้นเลือดค่อย ๆ ปูดขึ้นบนหน้าผากเนียนใสของเธอ

"...ไอ้เด็กปีศาจอวดดี"

"พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกอย่างเป็นทางการ" เธอกล่าวเสียงเฉียบ

"คืนนี้รีบไปพักผ่อนซะ"

"ชิซึเนะ ไปกันเถอะ"

"ค่ะ ท่านซึนาเดะ"

ชิซึเนะส่งสายตาขอโทษขอโพยให้คิริโตะเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามซึนาเดะออกจากลานกว้างไป เมื่อประตูปิดลง ความเงียบสงัดก็หวนคืนมาอีกครั้ง

คิริโตะไม่ได้เดินตามไปพักผ่อน เขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อแล้วหยิบคัมภีร์ม้วนหนึ่งออกมา

นี่คือคัมภีร์ที่จิไรยะมอบให้เขาก่อนหน้านี้ ภายในนั้นบันทึกวิชานินจาเพียงวิชาเดียว... วิชาที่เป็นเอกลักษณ์ของโฮคาเงะรุ่นที่สี่

"กระสุนวงจักร"

หากพูดกันตามตรง คิริโตะในตอนนี้ยังเด็กเกินกว่าจะเริ่มฝึกวิชานี้ แต่เนื่องจากจิไรยะต้องเดินทางพเนจรอยู่ตลอด ส่วนซึนาเดะก็ใช้ชีวิตเหมือนเมฆที่ล่องลอย ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่ จิไรยะจึงตัดสินใจมอบมันให้เขาไว้แต่เนิ่น ๆ

ระหว่างที่เขากลั่นจักระอยู่บนเรือ คิริโตะได้ตั้งสมมติฐานบางอย่างไว้แล้ว

ในช่วงคืนที่เก้าหางอาละวาด มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาในตอนนั้นจะใช้พลังของ "ผลยามิ ยามิ" ดูดกลืนมินาโตะและคุชินะเข้าไปในความมืดได้ เพราะพละกำลังของเขาเหือดแห้งไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่สิ่งที่ช่วยค้ำจุนการทำงานของผลปีศาจเอาไว้ได้... ก็คือ "จักระ"

หากจักระสามารถผสานเข้ากับความสามารถของผลปีศาจได้จริงๆ...

นอกจากอานุภาพจะเพิ่มขึ้นมหาศาลแล้ว ขีดจำกัดความแข็งแกร่งของเขาก็จะพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ

และ 'กระสุนวงจักร' วิชานินจาที่ไม่ต้องประสานอินและไร้ธาตุคือเครื่องมือทดลองที่สมบูรณ์แบบที่สุด

คิริโตะเริ่มศึกษาม้วนคัมภีร์ ลานกว้างส่วนตัวแห่งนี้ช่างเหมาะเจาะ ทั้งเงียบสงบ มิดชิด และปลอดภัยจากสายตาที่สอดรู้สอดเห็น

"เริ่มจาก... ความมืด"

คิริโตะยื่นมือซ้ายออกไป หมอกสีดำจาง ๆ เริ่มพวยพุ่งออกมาม้วนพันรอบปลายนิ้วอย่างช้า ๆ

การปะทะกับซึนาเดะช่วยยืนยันเรื่องสำคัญอย่างหนึ่ง... ผลยามิ ยามิ ที่ได้รับการเสริมพลังจากระบบนั้น อยู่เหนือกว่าสิ่งที่เคยเป็นในโลกโจรสลัดไปไกลมาก ในโลกที่ไร้ผู้ใช้ผลปีศาจ เขาเคยนึกว่าความสามารถในการดูดกลืนพลังจะไร้ความหมาย แต่เขาคิดผิด

ความมืดนี้สามารถ "ดูดกลืนจักระ" ได้!

หากพัฒนาต่อไป... เขาอาจจะดูดกลืนวิชานินจาของศัตรูเข้าไปตรง ๆ ได้เลย ในแง่ของประสิทธิภาพ มันอาจจะเหนือกว่าวิชาเนตรของ 'คามุย' เสียอีก

และผลยามิ ยามิ ไม่ได้มีดีแค่การดูดซับ แต่มันยังสามารถปลดปล่อยสิ่งที่กลืนเข้าไปออกมาได้ด้วย

นั่นหมายความว่า 'แรงผลัก' ก็เป็นส่วนหนึ่งของอำนาจนี้เช่นกัน ถึงแม้ผลยามิ ยามิ ดั้งเดิมจะไม่เคยมีการประยุกต์ใช้แบบนี้ แต่เวอร์ชันที่ระบบอัปเกรดให้ซึ่งมีศักยภาพไร้ขีดจำกัด

ในวันหนึ่งเขาย่อมสามารถควบคุมทุกแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับ "แรงโน้มถ่วง" ได้ทั้งหมด และเมื่อถึงจุดนั้น... เขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้อย่างแท้จริง

จากนั้นก็คือ "ผลกุระ กุระ"

คิริโตะยกมือขวาขึ้น

หึ่งงง...

วงกลมแสงสีขาวใสค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ในโลกโจรสลัด พลังนี้ถูกหนวดขาวพัฒนาไปจนถึงขั้นทำลายโลกได้ และเวอร์ชันอัปเกรดนี้ก็น่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม เพราะมันไม่ใช่แค่การสั่นสะเทือน แต่มันคือผลกระทบที่ตามมา ทั้งการฉีกกระชาก การเฉือน และการพังทลายของมิติ พลังของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าผลยามิ ยามิ เลยแม้แต่น้อย

นั่นหมายความว่า 'แม่แบบหนวดดำช่วงพีค' ไม่ใช่เพดานบินที่คงที่ แต่มันเป็นเพียงรากฐานเท่านั้น ในชาติก่อนคิริโตะไม่เคยเห็นจุดสิ้นสุดที่แท้จริงของหนวดดำ แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือ แม่แบบจากระบบนี้ก้าวข้ามสิ่งที่หนวดดำตัวจริงเคยแสดงไว้ไปไกลโข

แล้วยังมี 'ฮาคิราชันย์' อีกล่ะ? ถ้าพัฒนาจนถึงขีดสุดมันจะมีพลังขนาดไหน?

แววตาของคิริโตะเป็นประกายวูบหนึ่ง หากความสามารถได้รับการเสริมพลังอย่างไม่จำกัด แม้แต่พลังที่เรียบง่ายที่สุดก็สามารถไปถึงจุดสูงสุดได้ และพลังเหล่านี้คือสุดยอดพลังจากโลกโจรสลัด หากเขาพัฒนาอย่างถูกทาง... จะไม่มีสิ่งใดในโลกใบนี้หยุดเขาได้อีก

คิริโตะสลายพลังทั้งสองลงแล้วรวบรวมสมาธิไปที่ภายใน เขาเริ่มขับเคลื่อนจักระ

ใครที่เคยดูอนิเมะย่อมรู้ขั้นตอนการฝึกกระสุนวงจักรดี แกนกลางของมันคือ... การควบคุมจักระ

ความล้มเหลวในช่วงแรกของนารูโตะไม่ได้มาจากพื้นฐานการควบคุมที่แย่ แต่เป็นเพราะจักระของเก้าหางคอยรบกวนอยู่ตลอดเวลา

ทว่าวิชาผนึกนั้นต้องการความแม่นยำของจักระในระดับสูงสุด ไม่มีทางที่สายเลือดตระกูลอุซึมากิ ปรมาจารย์ด้านวิชาผนึกและผู้ครอบครองร่างเซียนจะขาดพรสวรรค์ด้านการควบคุมจักระไปได้

คิริโตะค่อย ๆ ชี้นำกระแสจักระ ภายใต้อิทธิพลแรงโน้มถ่วงของผลยามิ ยามิ การควบคุมของเขายิ่งเฉียบคมขึ้นไปอีก

เขาแบมือขวาออก

ทรงกลมจักระ ขนาดไม่เกินครึ่งนิ้วเริ่มก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือ

ปึ้ง!

มันสลายไปในไม่กี่วินาทีต่อมา

"จักระน้อยไปงั้นเหรอ?"

คิริโตะถอนหายใจแล้วลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้ทรงกลมจักระขยายขนาดขึ้นจนเกือบเท่าลูกบาสเกตบอล แต่มันไม่คงที่ มันบิดเบี้ยวและหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

ตูม!

ล้มเหลวอีกครั้ง

และเขาก็ยังคงฝึกต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ...

ตูม

ตูม

ตูม

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทุกครั้งที่จักระเหือดแห้งจนหมดสิ้น เขาจะทรุดตัวลงนั่งปล่อยให้ร่างกายระดับร่างเซียนของตระกูลอุซึมากิที่ฟื้นตัวได้อย่างน่าสยดสยองช่วยเติมเต็มพลังกลับคืนมา... จากนั้นก็เริ่มใหม่อีกครั้ง

ตั้งแต่เที่ยงวัน... ล่วงเลยจนถึงยามอาทิตย์อัสดง คิริโตะไม่เคยหยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

และในที่สุด…

หึ่งงง…

ทรงกลมจักระสีฟ้าครามขนาดเท่าฝ่ามือที่ควบแน่นอย่างสมบูรณ์แบบ ก็หมุนวนอยู่อย่างมั่นคงเหนือฝ่ามือของเขา

"กระสุนวงจักร"

เขาทำสำเร็จแล้ว…

ทว่า คิริโตะกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นยินดีเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงรูปแบบพื้นฐานที่สุดเท่านั้น

หากเขาต้องการจะใส่ "การเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติ" ลงไปในวิชานี้เหมือนที่นารูโตะจะทำได้ในอนาคต เขาก็รู้ดีว่าหนทางที่รออยู่เบื้องหน้านั้น ยังอีกยาวไกลนัก