ตอนที่ 28 พลังพื้นฐานที่สูงกว่า และไอเทมเวทมนตร์ทั้งสี่

ตอนที่ 28 พลังพื้นฐานที่สูงกว่า และไอเทมเวทมนตร์ทั้งสี่

"พวกแกอ่อนแอกว่าข้าใช่ไหม?"

น้ำเสียงที่แฝงความประหลาดใจดังขึ้นถึงหูของชายโจร ทำให้เขาเดือดดาลแต่ก็รู้สึกไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน

เด็กผมดำคนนี้ต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่!

ทั้งที่ดูเป็นนักร่ายเวท แต่ทักษะต่อสู้กลับไม่ด้อยไปกว่าตัวเขาเลย

การโจมตีของเขาถูกสกัดได้ง่ายดายขนาดนี้?

แววตาของชายโจรเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ปัง!

ถังเจิ้งกระทืบพื้นพุ่งเข้าหาชายโจร เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะพูดพร่ำ

"หาเรื่องตายเอง!" ชายโจรร้องขึ้นทั้งโกรธและตกใจ เมื่อเห็นถังเจิ้งพุ่งเข้าใส่ เขายกมือซ้ายปัดเอว คว้ามีดสั้นออกมาแล้วขว้างใส่ถังเจิ้ง

ฟิ้ว!

เสียงมีดเฉือนลมดังแหลมคม

ถังเจิ้งกวาดตามอง เห็นวิถีของมีดชัดเจน เขาใช้ดาบสั้นในมือฟาดปัดมีดนั้นกระเด็นออก

แต่การทำเช่นนั้นทำให้จังหวะพุ่งเข้าหาช้าลง

"ล่องหน!"

ชายโจรคำรามเสียงต่ำ ร่างของเขาในความมืดกลับพร่าเลือน ราวกับหลอมรวมเข้ากับความมืดราตรี

ถังเจิ้งระวังตัวขึ้นทันที ทว่าทันใดนั้นสีหน้ากลับกลายเป็นงุนงง

เขาเห็น...

ชายโจรไม่เพียงไม่โจมตี แต่กลับหันหลังแล้ววิ่งหนีแทน

ปล่อยให้หนีไม่ได้!

ความคิดนี้แวบเข้ามาทันทีในหัวของถังเจิ้ง เขายกมือชี้ไปข้างหน้า

"เวทศรเวทมนตร์!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ลูกศรเวทมนตร์สามดอกควบแน่นกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังร่างของชายโจรที่กำลังหนี

เสียงแหวกอากาศด้านหลังทำให้ชายโจรต้องหยุดลงและกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง

และถังเจิ้งก็ใช้โอกาสนี้ไล่ตามทัน

"ฟันแสงต่อเนื่องสี่จังหวะ!"

ดาบสั้นในมือของถังเจิ้งวูบไหว กลายเป็นเงาเลือนสี่เส้น แทงใส่ชายโจร

ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!

เลือดสี่สายพุ่งกระจายที่อกของศัตรู เสียงกรีดร้องเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

แต่!

ด้วยผลของเวท เงียบงัน เสียงร้องนั้นกลับไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

"แก...แก..."

ชายโจรนอนแน่นิ่งบนพื้น ดวงตาแดงก่ำ ร่างเต็มไปด้วยเลือด

"เป็นไปไม่ได้...นี่มันของกาจีฟ..."

เขายังพูดไม่จบ!

ชายโจรก็สิ้นใจตาย

'ได้รับค่าประสบการณ์ 380'

"แฮ่ก..."

"แฮ่ก..."

ถังเจิ้งหอบหายใจ จ้องมองร่างไร้วิญญาณตรงหน้าอย่างเงียบงัน

เลือดที่เปื้อนเสื้อ และหยดเลือดบนคมดาบ ทำให้เขานิ่งเงียบ

สังหารศัตรูถึงสองคนในคราวเดียว

สิ่งนี้ ถังเจิ้งไม่เคยคิดมาก่อน เขารู้ดีว่าวันหนึ่งต้องฆ่าคน แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

รู้สึกขยะแขยง?

ไม่มี

รู้สึกผิด?

ไม่มีเช่นกัน

กลับกัน กลับรู้สึก "เป็นธรรมชาติ"

"โลกบัดซบจริง..." ถังเจิ้งพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นเขาก็สแกนดูรอบถนน

ไร้ผู้คนโดยสิ้นเชิง

สองคนนี้เลือกที่ดีจริงๆ!

ถังเจิ้งยื่นมือเช็ดเลือดบนแก้ม เดินไปเก็บศพทั้งสองเข้าในคลังเก็บของ

แม้แต่กระเบื้องพื้นเปื้อนเลือดก็ไม่ละเว้น

คลังเก็บนี้ คล้ายกระเป๋ามิติ ไม่มีข้อจำกัดใดๆ นอกจากไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิต

เมื่อเก็บกวาดเรียบร้อย

เขาก็รีบออกจากที่เกิดเหตุ มุ่งหน้ากลับโรงเตี๊ยมเล็กๆ

ระหว่างผ่านตรอกเล็ก ถังเจิ้งแวะเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งชุดเปื้อนเลือดไว้

โชคดี

เขาเตรียมเสื้อผ้าไว้มากพอ จึงมีชุดสำรอง

ภายในโรงเตี๊ยม

"อ๊ะ แขกกลับมาแล้ว~" เจ้าของโรงเตี๊ยม มาดามแมรี่ หญิงวัยกลางคนอวบอิ่ม มีฝ้ากระเต็มใบหน้า ทักทาย

"มาดามแมรี่ครับ"

ถังเจิ้งยิ้มอ่อน พยักหน้าทักทาย แล้วเดินขึ้นบันไดสู่ห้องบนชั้นสอง

"เฮ้อ~ เด็กคนนี้สุภาพจริงๆ" มาดามแมรี่พูดพลางหาว

แกร๊ก!

เมื่อประตูห้องปิดลง

ใบหน้าของถังเจิ้งก็เผยความเหนื่อยล้า

เขามีมานาเพียง 13 หน่วย ใช้ “เวทศรเวทมนตร์” ไปสองครั้ง ตอนนี้ไม่สามารถร่ายเวทได้อีก

หากชายโจรคนนั้นหนีไปได้ เขาคงลำบากแน่นอน

โชคดี ที่จัดการจบได้ด้วย “ฟันแสงต่อเนื่องสี่จังหวะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใช้สกิลต่อสู้จริง และเขาเพิ่งเข้าใจว่า "สมาธิ" ที่ถูกใช้คืออะไร

ที่แท้ มันก็คือ "พลังงาน" เหมือนการวิ่ง 200 เมตรในชีวิตก่อนหน้า   ไม่ถึงกับเหนื่อยหนัก แต่ก็รู้สึกหมดแรงจริง

ที่สำคัญที่สุด!

จากการต่อสู้นี้ ถังเจิ้งเข้าใจพลังของตัวเองมากขึ้น

จอมเวทเสื้อคลุมดำคนหนึ่งสามารถใช้เวทระดับสองอย่าง “กำแพงเวท” ได้ แปลว่าเลเวลของเขาน่าจะเกิน 7

ชายโจรที่มากับเขาก็น่าจะเลเวลใกล้เคียง

โดยปกติ

ถังเจิ้งอยู่แค่เลเวล 5 เจอกับการโจมตีสองด้านแบบนี้ ต่อให้มีเซอร์ไพรส์ เขาก็ควรถูกกดดันจนหมดทางสู้

แต่ผลลัพธ์กลับ...

ต่อให้จอมเวทคนนั้นไม่ใช้ความได้เปรียบให้เต็มที่ ชายโจรก็ยังดูอ่อนกว่าเขาทั้งด้านความเร็วและพละกำลัง

มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น!

คือค่าพลังพื้นฐานของถังเจิ้งสูงกว่าชายโจร!

“เพราะ ‘พรสวรรค์’ ไม่เพิ่มค่าสถานะพื้นฐาน ข้าจึงเทค่าประสบการณ์ทั้งหมดใส่กับคลาสระดับกลาง ‘นักดาบศักดิ์สิทธิ์’”

“คนในโลกต่างมิติไม่มีระบบผู้เล่นแบบนี้ ส่วนใหญ่จึงพัฒนาได้แค่คลาสพื้นฐาน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคลาสระดับกลางหรือไม่”

ค่าคุณสมบัติในหัวของถังเจิ้งผุดขึ้นอีกครั้ง เขามี “พลังโจมตีกายภาพ 53” กับ “ความว่องไว 53”

“ในกรณีนี้ ค่าพื้นฐานของข้าน่าจะสูงกว่ามาตรฐานมนุษย์เลเวล 7 ในโลกนี้เสียอีก”

จากนั้น 

ความคิดบางอย่างแวบผ่าน

ไม้เท้าสีน้ำตาลเข้ม สร้อยคอโปร่งแสงสีขาว ไม้เท้าสั้น และมีดสั้นสีม่วงหม่น ปรากฏบนเตียง

ไอเทมเวทมนตร์ 4 ชิ้น!

นอกจากไอเทมเหล่านี้ ทั้งสองคนไม่มีแม้แต่เหรียญทองแดง หรือสิ่งใดที่ใช้ยืนยันตัวตนเลย

นี่เป็นกฎของ "แปดนิ้ว" หรือเป็นนิสัยของพวกเขาเวลาออกล่า?

ถ้าเป็นอย่างแรก... แปดนิ้วก็อันตรายกว่าที่อนิเมะเคยบอกไว้เสียอีก!

“น่าเสียดาย ข้ายังไม่เชี่ยวเวท ‘ตรวจสอบไอเทม’ ไม่อย่างนั้นคงรู้ว่าแต่ละชิ้นทำอะไรได้บ้าง”

ถังเจิ้งมองไอเทมเวทบนเตียง พลางถอนหายใจ

สิ่งเดียวที่เขารู้แน่คือ “ไม้เท้าสั้น” ที่มีผลของ เงียบงัน ยังมีพลังเวทตกค้างอยู่ แปลว่าคงใช้ได้อีก

แม้จะมีนักเวทจำนวนมากที่เชี่ยวชาญเวท ‘ตรวจสอบไอเทม’ แต่หากเขานำไอเทมเหล่านี้ออกไปประเมินทันทีหลังเพิ่งฆ่าคนของแปดนิ้ว ก็มีแต่จะดึงดูดความสนใจเข้าหาตัว

พวกนั้นโคตรเจ้าคิดเจ้าแค้น

และถังเจิ้ง ไม่มีเวลามาเล่นกับพวกมัน

“บางทีพรุ่งนี้คงต้องไปดูที่สมาคมนักเวท” ถังเจิ้งคิด

จากนั้นเขาก็โบกมือ

เก็บไอเทมเวททั้งสี่กลับเข้าคลัง แล้วหยิบ “คัมภีร์เวท” ที่เหลืออีกสามม้วนออกมา

“ทำกระดาษ”, “ให้ความร้อน”, “ไร้กลิ่น”!

เขาฉีกคัมภีร์แต่ละม้วน แล้วใช้แต้มสกิลเรียนรู้เวททันที

โชคดีที่ทั้งสามเป็นเวทสนับสนุน ไม่มีเอฟเฟกต์รุนแรงเหมือน “เวทศรเวทมนตร์”

“ไร้กลิ่น” ใช้ลบกลิ่นตัวเอง เหมาะมากตอนเข้าป่า จะได้ไม่ดึงดูดสัตว์ร้าย

“ทำกระดาษ” ไม่ต้องอธิบายมาก

ส่วน “ให้ความร้อน” เป็นเวทที่ถังเจิ้งซื้อมาทดลอง แม้จะผิดก็ไม่เป็นไร

เพราะเวทนี้สะดวกมาก ช่วยให้นักผจญภัยอุ่นอาหารหรือต้มน้ำได้โดยไม่ต้องก่อไฟ เผื่อไว้ไม่ให้ถูกศัตรูตรวจเจอ

สรุปแล้ว เวทนี้จำเป็นต่อการเดินทางในป่า!

จบตอน