บทที่ 6 ข้อเท็จจริงสำคัญกว่าคำพูด

"ใช่ครับ เราจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเป็นที่ปั๊มน้ำมันเครื่องจริงๆ?"

ตงเจี้ยนเผิงอดไม่ได้ที่จะถามต่อ

ถ้าเจียงฮุยพิสูจน์เรื่องนี้ได้ จากสิ่งที่เขาเพิ่งพูดมา เขาก็จะมีที่ยืนอย่างมั่นคงในแผนกเทคโนโลยีของโรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวงแน่นอน

แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็คงเป็นพวก 'ดีแต่ปาก'

"เรื่องนี้ง่ายมากครับ"

เจียงฮุยรู้ว่าไม่ใช่เวลามาลังเล "ถอดปั๊มน้ำมันเครื่องจากเครื่องยนต์ที่ไม่มีปัญหามาใส่ในเครื่องที่มีปัญหาครับ"

"ถ้าอาการหายไป ก็แสดงว่าเป็นที่ปั๊มน้ำมันเครื่อง"

"ถ้าคิดว่ายังไม่ชัวร์พอ ก็สลับปั๊มน้ำมันเครื่องกันเลยครับ ดูว่าคันที่เสียจะหายไหม แล้วคันที่ดีจะเสียหรือเปล่า ผลลัพธ์จะบอกทุกอย่างครับ"

เหลียวเฉิงเหวิน ตงเจี้ยนเผิง และคนอื่นๆ เข้าใจตรรกะของเจียงฮุยดี

แต่พวกเขาก็ยังลังเลเรื่องการเปลี่ยนปั๊มน้ำมันเครื่องอยู่บ้าง

"วิศวกรเจียง ทำไมคุณไม่สาธิตให้ทุกคนดูเลยล่ะครับ ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างที่คุณว่าไหม?"

พอตงเจี้ยนเผิงพูดแบบนี้ เหลียวเฉิงเหวินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

เขาเริ่มกังวลว่ารุ่นน้องร่วมสำนักของเขาจะรับมือไม่ไหว

การรู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหนกับการลงมือแก้ปัญหาได้เองเป็นคนละเรื่องกัน

การถอดประกอบชิ้นส่วนเครื่องยนต์ไม่ใช่งานที่ใครๆ ก็ทำได้

ก่อนที่เหลียวเฉิงเหวินจะคิดหาทางออกให้ เจียงฮุยก็พูดขึ้นว่า "ไม่มีปัญหาครับ ขอแรงคนช่วยยกรถขึ้นหน่อยครับ"

เจียงฮุยถลกแขนเสื้อขึ้น พร้อมลุยงานทันที

"ชุดทำงานคุณยังไม่ได้เบิก ใส่ชุดของผมไปก่อนแล้วกัน"

เหลียวเฉิงเหวินเห็นว่าเจียงฮุยใส่เสื้อเชิ้ตดาครอน ซึ่งดูไม่เหมาะกับการมุดเข้าไปเปลี่ยนปั๊มน้ำมันเครื่องใต้ท้องรถแน่ๆ

เขาจึงถอดชุดทำงานของตัวเองส่งให้

เจียงฮุยไม่เกรงใจ ให้เฉินเฉินซิงช่วยถือของ แล้วรับชุดจากเหลียวเฉิงเหวินมาใส่

คนงานหัวไวจากแผนกคุณภาพยานยนต์รีบเอาแม่แรงมายกรถขึ้นแล้ว

เรื่องถอดประกอบเครื่องยนต์น่ะเหรอ อย่าว่าแต่เจียงฮุยทำมานับครั้งไม่ถ้วนในชาติที่แล้วเลย แม้แต่เครื่องยนต์ไม่กี่ตัวในห้องแล็บวิศวกรรมยานยนต์ที่สถาบัน เขาก็ถอดประกอบจนพรุนมาแล้ว

สำหรับเขา การเปลี่ยนปั๊มน้ำมันเครื่องนี่มันเรื่องขี้ปะติ๋วชัดๆ

แม้จะมีคนมุงดูเยอะ แต่เจียงฮุยไม่มีอาการตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย

ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ปั๊มน้ำมันเครื่องของรถทั้งสองคันก็ถูกสลับเรียบร้อย

นี่ขนาดไม่มีเครื่องมือทุ่นแรงนะ ถ้ามีประแจไฟฟ้าครบมือเหมือนยุคหลัง เวลาคงลดลงไปได้อีกเยอะ

"หัวหน้าเหลียว หัวหน้าหลิว หัวหน้าตง สลับเรียบร้อยแล้วครับ ลองสตาร์ทเครื่องยืนยันได้เลย"

แม้จะระวังตัวมากแล้ว แต่มือของเขาก็ยังเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องอยู่ดี

แถมยังมีคราบดำเปื้อนหน้าอยู่หย่อมหนึ่ง ดูตลกพิลึก

แต่ ณ วินาทีนี้ ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเขาหรอก

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ทักษะการสลับปั๊มน้ำมันเครื่องอันคล่องแคล่วที่เจียงฮุยเพิ่งแสดงให้เห็น ก็ไม่มีใครในที่นี้เทียบติดแล้ว

ในโรงงาน คนมีฝีมือย่อมได้รับความเคารพจากทุกคน

ไม่อย่างนั้นสถานะของ 'ช่างฝีมือระดับ 8' คงไม่สูงส่งขนาดนั้น

นอกจากนี้ สถานะของคนงานในยุคนี้ถือว่าดีมาก

ยกตัวอย่างเช่น ที่โรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวง โควตาข้าวสารสำหรับคนงานส่วนใหญ่อยู่ที่ 42 ชั่ง (21 กิโลกรัม) แต่สำหรับบุคลากรทางเทคนิคอย่างเจียงฮุย ได้แค่ 30 ชั่ง (15 กิโลกรัม) ต่อเดือนเท่านั้น

ในจำนวนนี้เป็นข้าวสารชั้นดี 30% และธัญพืชหยาบ 70%

ถ้าจะกินให้อิ่มท้องจริงๆ คงไม่พอแน่

"เดี๋ยวผมลองเอง!"

เหลียวเฉิงเหวินขึ้นไปสตาร์ทรถ BJ212 คันที่มีปัญหาแต่แรกด้วยตัวเอง ส่วนหลิวต้ารุ่ยก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบวิ่งไปสตาร์ท BJ212 อีกคันที่สลับเอาปั๊มน้ำมันเครื่องที่มีปัญหามาใส่

"เสียงผิดปกติกับการสั่นหายไปจริงๆ ด้วย!"

เหลียวเฉิงเหวินไม่ต้องพูดอะไรมาก เพราะไม่มีใครในที่นั้นหูหนวก

ในเวลาเดียวกัน รถที่หลิวต้ารุ่ยสตาร์ทก็เริ่มส่งเสียงดังผิดปกติหลังจากผ่านไปประมาณสิบวินาที

"วิศวกรเจียง คุณนี่สุดยอดจริงๆ!"

ตงเจี้ยนเผิงตื่นเต้นมาก

หลังจากตัดสินใจผิดพลาดมาหลายครั้ง แผนกเทคนิคของโรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวงมักจะถูกคนจากโรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในถากถางเอา

คราวนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นแล้ว!

เขาจะให้อีกฝ่ายยืนยันให้ชัดเจนเลยว่าทำไมปั๊มน้ำมันเครื่องพวกนี้ถึงมีปัญหา

"หัวหน้าหลิว แจ้งคนจากโรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในให้มารับปั๊มน้ำมันเครื่องที่มีปัญหากลับไปตรวจสอบได้เลยครับ"

อารมณ์ของเหลียวเฉิงเหวินตอนนี้ดีสุดๆ

ในอนาคต แผนกเทคโนโลยีจะมีขุนพลฝีมือดีเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคิดจะวิเคราะห์ต่อ เจียงฮุยก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ความจริงถ้าอยากรู้สาเหตุจริงๆ แค่ถอดปั๊มน้ำมันเครื่องดีกับเสียมาเทียบกันก็รู้แล้ว

แต่ในเมื่อทุกคนเห็นว่าควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายใน เจียงฮุยก็ไม่ขัดข้อง

ส่วนเรื่องแจ้งโรงงานนั้น เจียงฮุยไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว

"เสี่ยวเจียง ไปล้างมือเถอะ ใกล้เที่ยงแล้ว"

"กลับไปเก็บของที่ออฟฟิศก่อน แล้วไปกินข้าวกันเลย"

เหลียวเฉิงเหวินรู้ดีว่าเวลานี้ พวกขาเก๋าในแผนกเทคโนโลยีคงแวบไปโรงอาหารกันหมดแล้ว

เรื่องแนะนำเจียงฮุยให้ทุกคนรู้จักคงต้องรอช่วงบ่าย

โรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวงเป็นโรงงานขนาดใหญ่ มีแทบทุกอย่างอยู่ข้างใน

โรงอาหาร โรงหนัง โรงเรียนอนุบาล โรงเรียนประถม โรงพยาบาลในเครือ หอพัก หรือแม้แต่สระว่ายน้ำและร้านค้า

โรงงานใหญ่ สังคมย่อมๆ!

เรียกได้ว่าถ้าคุณพอใจ คุณสามารถขลุกอยู่ในโรงงานได้เป็นปีโดยไม่ต้องก้าวขาออกไปไหนเลย

แน่นอนว่าข้อแม้คือคุณต้องมีห้องพักในหอพัก

หลังจากเก็บของที่ตึกแผนกเทคนิคเสร็จ เหลียวเฉิงเหวินก็หยิบกล่องข้าวอลูมิเนียมแล้วพาเจียงฮุยตรงไปที่โรงอาหารแห่งที่ 2 ใกล้ๆ

แม้จะเป็นครั้งแรกที่กินข้าวโรงอาหาร แต่เจียงฮุยก็เตรียมกล่องข้าวอลูมิเนียมกับช้อนสแตนเลสที่ใช้มาสามปีมาด้วย

โรงอาหารไม่มีช้อนส้อมให้ ต้องเตรียมมาเอง!

"เสี่ยวเจียง วันนี้คุณกู้หน้าให้แผนกเทคโนโลยีของเราได้มาก มื้อเที่ยงนี้ผมเลี้ยงหมูตุ๋นน้ำแดงเอง"

หมูตุ๋นน้ำแดง เมนูมันเยิ้มแบบนี้ คนยุคหลังอาจจะไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่

แต่สำหรับคนปี 1978 นี่คืออาหารรสเลิศสุดๆ

ยิ่งติดมันเยอะๆ กัดทีไขมันละลายในปากยิ่งดี

"หัวหน้าเหลียว ขอบคุณที่อุตส่าห์มารับผมที่หน้าประตูวันนี้นะครับ ไม่งั้นวันแรกผมคงหลงทางแย่"

"มื้อนี้ให้ผมเลี้ยงเถอะครับ"

แม้ข้าวแค่มื้อเดียวอาจดูไม่เท่าไหร่สำหรับเจียงฮุย แต่คูปองอาหารของทุกคนมีจำกัด

ยุคนี้คนเขาไม่เลี้ยงข้าวกันพร่ำเพรื่อหรอก

"ไม่ต้องเกรงใจ!"

"เดี๋ยวคุณออกคูปองข้าวกับคูปองเนื้อเอง ส่วนเงินผมจ่าย!"

พอเหลียวเฉิงเหวินพูดแบบนี้ เจียงฮุยก็ไม่ขัดศรัทธา!

เงินเดือนช่างเทคนิคขั้น 13 ของเขาคือ 55 หยวน ส่วนเหลียวเฉิงเหวินอย่างน้อยต้องเป็นวิศวกร เงินเดือนไม่ต่ำกว่า 100 หยวนแน่ๆ

ในยุคนี้ถือว่าเงินเดือนสูงลิ่วเลยทีเดียว