บทที่ 23 ไป๋อวี่ชิงขวัญผวา

บทที่ 23 ไป๋อวี่ชิงขวัญผวา

ตลอดช่วงบ่าย ไป๋อวี่ยุ่งอยู่กับการจัดการภารกิจต่างๆ ในที่ทำงาน เพราะเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่ จึงมีเรื่องราวมากมายให้ต้องปรับตัวและทำความเข้าใจ

เมื่อก่อนเขาดูแลแค่การควบคุมต้นทุนในโครงการที่ตนเองรับผิดชอบเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาต้องกุมบังเหียนดูแลภาพรวมต้นทุนของทุกโครงการในมือ

ทว่าในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี ตรงที่เขาไม่ต้องลงไปคลุกคลีกับงานระดับปฏิบัติการหยุมหยิมอีกต่อไป หน้าที่หลักคือการทำความเข้าใจและควบคุมในระดับมหภาค หากเทียบกับภาระงานก่อนหน้านี้ งานในวันข้างหน้าก็น่าจะเบาแรงลงไปได้บ้าง

ด้วยเหตุนี้ ไป๋อวี่จึงง่วนอยู่กับงานจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน และเพื่อสร้างความประทับใจที่ดีให้กับเบื้องบน เขาจึงเลือกที่จะนั่งเคลียร์งานต่อที่บริษัทอีกสักครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยกลับ

กว่าเขาจะปั่นจักรยานสาธารณะกลับมาถึงหมู่บ้าน เวลาก็ล่วงเลยไปจนหลังหกโมงเย็นแล้ว

เดิมทีไป๋อวี่ตั้งใจจะกดรหัสผ่านประตูเข้าไปตามปกติ แต่วันนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จู่ๆ ก็นึกสนุกอยากจะแกล้งหยอกเย้าไป๋อวี่ชิงที่รออยู่ข้างในเสียหน่อย

เขาจึงย่อตัวลงต่ำ กะระยะให้พ้นจากรัศมีของช่องตาแมวที่ประตู กำหมัดขวาแน่นแล้วเคาะประตูเสียงดังสนั่น

ทีแรกภายในห้องยังคงเงียบกริบ แต่สักพักเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ของไป๋อวี่ชิงค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบหายไปอีกครั้ง

เมื่อจินตนาการภาพไป๋อวี่ชิงกำลังเขย่งเท้าส่องตาแมวแล้วไม่เจอใคร ไป๋อวี่ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากกลั้นขำ แล้วลงมือเคาะประตูแรงๆ ซ้ำอีกหน

"นะ...นั่นใครคะ?"

เสียงของไป๋อวี่ชิงดังลอดออกมาจากในห้อง น้ำเสียงของเธอฟังดูหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าในเวลานี้ ความขี้เล่นกำลังเข้าครอบงำไป๋อวี่ เขาจึงเคาะประตูรัวแรงอีกชุดใหญ่

ดูเหมือนครั้งนี้จะทำให้ไป๋อวี่ชิงตกใจกลัวเข้าจริงๆ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงวิ่งถอยห่างจากประตูไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปครู่ใหญ่ ภายในห้องก็ยังคงเงียบเชียบไร้ความเคลื่อนไหว ไป๋อวี่เริ่มรู้สึกว่าตนเองเล่นแรงเกินขอบเขตไปแล้ว จึงรีบตะโกนบอกคนข้างใน

"เสี่ยวไป๋ นี่พี่เอง พี่กลับมาแล้ว!"

ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับจากด้านใน เขาเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี จึงรีบกดรหัสผ่านประตูแล้วผลักเข้าไปอย่างร้อนรน

เมื่อเข้ามาในห้อง ไป๋อวี่ตามเสียงเครื่องดูดควันที่ดังหึ่มๆ เข้าไปในครัวก่อนเป็นอันดับแรก แต่ในครัวกลับว่างเปล่า บนเตาแก๊สมีหม้อซุปมะเขือเทศใส่ไข่ที่กำลังเดือดปุดๆ และมีเส้นบะหมี่เตรียมไว้อยู่ข้างๆ

เขาเอื้อมมือไปปิดเตาแก๊ส ก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องครัวไปดูที่ห้องน้ำ แต่ก็ไม่พบใคร

สุดท้าย เขามายืนหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนของไป๋อวี่ชิง ประตูถูกปิดสนิทและล็อกจากด้านใน เห็นได้ชัดว่าน้องสาวของเขาหลบอยู่ในนี้

หูของเขาได้ยินเสียงสะอื้นไห้แว่วออกมาจากในห้อง ไป๋อวี่รู้ตัวทันทีว่าเขาทำพลาดมหันต์ เขารีบเคาะประตูห้องนอนพร้อมร้องเรียก

"เสี่ยวไป๋? ไม่ต้องกลัวนะ นี่พี่เอง!"

สิ้นเสียงของเขา เสียงร้องไห้ด้านในก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออก ไป๋อวี่ชิงเห็นหน้าพี่ชายก็พุ่งตัวเข้ามากอดทันที ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

"ฮือๆๆ... พี่คะ หนูตกใจแทบตาย..."

เมื่อเห็นไป๋อวี่ชิงร้องไห้จนตัวโยนอยู่ตรงหน้า ไป๋อวี่ก็รู้สึกผิดจับใจ

วันนี้เขาเป็นบ้าอะไรไป ถึงได้นึกพิเรนทร์ไปแกล้งไป๋อวี่ชิง ทั้งที่รู้อยู่ว่าเธอเป็นคนขวัญอ่อนและมีปมในใจฝังลึกขนาดไหน

เขาเป็นคนกำชับเธอเองว่าห้ามเปิดประตูรับคนแปลกหน้าเด็ดขาด แล้วเมื่อกี้เธอต้องหวาดกลัวแค่ไหนที่ได้ยินเสียงทุบประตูรุนแรงโดยไม่รู้ว่าเป็นใคร

นาทีนี้ไป๋อวี่อยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ สักฉาด

เขาลูบศีรษะทุยๆ ของเธออย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะเด็กดี ไม่ร้องนะ พี่ผิดเอง พี่ผิดเองที่แกล้งหนูแบบนั้น"

ทว่าเสียงร้องไห้ของไป๋อวี่ชิงยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอซุกหน้ากอดเอวไป๋อวี่แน่น สองมือกำเสื้อด้านหลังของเขาจนยับยู่ยี่ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้น

ไป๋อวี่สัมผัสแผ่นหลังของน้องสาว พบว่าเสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แสดงให้เห็นว่าเมื่อครู่เธอหวาดกลัวสุดขีดเพียงใด

มองดูไป๋อวี่ชิงที่ยังคงสะอื้นไห้ ไป๋อวี่ก็จมดิ่งสู่ความรู้สึกโทษตัวเองและปวดใจอีกครั้ง

ในมุมหนึ่ง เขาคือญาติเพียงคนเดียวของเธอในโลกใบนี้ไม่ใช่หรือ?

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาตัดสินใจพาเธอมาอยู่ด้วย เขาก็กลายเป็นโลกทั้งใบและเป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวของเธอ

หากแม้แต่ที่พึ่งเดียวคนนี้ยังหลอกลวงและกลั่นแกล้งเธอ แล้วในโลกนี้จะเหลือใครให้เธอเชื่อใจและปกป้องเธอได้อีก?

เมื่อคิดได้ดังนี้ ไป๋อวี่ก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่มีวันหลอกหรือแกล้งไป๋อวี่ชิงให้เสียขวัญอีกเด็ดขาด

ดวงใจดวงน้อยของเธอบอบช้ำมามากพอแล้ว และไม่อาจทนรับความโหดร้ายใดๆ ได้อีก

"เสี่ยวไป๋ พี่ขอโทษจริงๆ ยกโทษให้พี่นะ พี่สัญญาว่าจะไม่แกล้งหนู หรือโกหกหนูอีกแล้ว พี่จะปกป้องหนูให้ดีที่สุด"

ไป๋อวี่พูดพลางลูบหลังปลอบประโลมไป๋อวี่ชิงอยู่นาน สองนาน จนกระทั่งเสียงร้องไห้ของเธอค่อยๆ ซาลง

ไป๋อวี่ชิงสูดน้ำมูก ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"ไม่เป็นไรค่ะ... หนูขี้ขลาดเอง... หนูขอโทษ..."

เมื่อได้ยินน้องสาวกลับเป็นฝ่ายขอโทษเขา ไป๋อวี่ก็รู้สึกจุกในอกด้วยความสงสาร

โถ... ไป๋อวี่ชิงช่างเป็นเด็กที่รู้ความและคิดถึงคนอื่นเสมอ เธอไม่เคยเอาความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง แต่กลับพยายามแก้ตัวแทนพี่ชาย

"ผิดก็คือผิด หนูไม่ต้องมาแก้ตัวให้พี่หรอก วันนี้พี่แค่สติหลุดไปหน่อยเลยทำเรื่องโง่ๆ ลงไป แต่พี่สัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก ต่อไปนี้พี่จะเป็นคนที่หนูเชื่อใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เชื่อพี่นะ ตกลงไหม?"

ไป๋อวี่เอื้อมมือไปบีบแก้มยุ้ยๆ ของเธอเบาๆ พยายามปลอบโยนน้องสาวที่ตายังคงแดงช้ำ

"อื้อ... ขอบคุณค่ะพี่..."

เสียงของไป๋อวี่ชิงเบาหวิวราวกับเสียงยุงบิน ยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกเอ็นดูและสงสารจับใจ

"เอาล่ะๆ งั้นก็เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวจากน้องสาวแสนสวยจะกลายเป็นลูกแมวมอมแมม ตัวเหม็นเหงื่อหมดแล้วเนี่ย"

ไป๋อวี่แกล้งเย้าแหย่

มุกนี้ได้ผลชะงัด ไป๋อวี่ชิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อนิดๆ พร้อมกับใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบอกเขาเบาๆ พลางย่นจมูกใส่

"พี่ชายพูดจาเหลวไหล! ตัวหนูไม่เหม็นสักหน่อย! ตัวหนูหอมจะตาย!"

"โอเคๆ ไม่เหม็นก็ไม่เหม็น ตัวหนูหอมที่สุดในโลกเลย ฮ่าๆๆ"