ตอนที่29 สั่งสอน
ตอนที่29 สั่งสอน
“งั้นก็… เริ่มได้เลย!”
ฟิ้ววว
เจียงเฉินเคลื่อนไหวดั่งสายฟ้า คว้าไม้กวาดแล้วพุ่งวูบไปปรากฏตรงหน้านักเรียนคนหนึ่งในพริบตา
กวาดใส่ใบหน้าเต็มแรง
เพียะ!!
ชั่วขณะนั้น
ไม้กวาดฟาดลงพร้อมเสียงลมหวีดหวิว ตามด้วยเสียงกระแทกดังสนั่นราวฟ้าผ่า
มิวแทนท์คนนั้นรู้สึกราวกับถูกพายุระดับสิบพัดกระหน่ำ ร่างกระเด็นกลิ้งไปไกลกว่าสิบเมตรราวลูกฟุตบอล
“บ้าชิบ! หมอนี่มีพลังพิเศษจริงๆ!”
“เล่นมันเลย! พลังของมันคือความเร็ว!”
“รุมมัน! จัดหนักอย่าให้ลุกขึ้นได้!”
เมื่อเห็นสภาพของคนแรก
ทุกคนก็ฮึดสู้ทันที ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป
“ไอ้ขี้โกง! กล้าเล่นทีเผลอเหรอ! ฉันคนเดียวก็จัดการมันได้ ไม่ต้องให้พวกนายลงมือ!”
ชายร่างยักษ์สูงเกือบสองเมตรก้าวออกมายืนตรงหน้าเจียงเฉิน
กล้ามเนื้อทั่วร่างแน่นราวเหล็กหล่อ ดูทรงพลังยิ่งกว่านักเพาะกายมืออาชีพ
รูปร่างใหญ่โตดุจภูเขาลูกย่อม ก้มมองเจียงเฉินจากเบื้องบน
“ระวังหน่อย หมอนี่เร็วมาก!” เพื่อนข้าง ๆ รีบเอ่ยเตือนทันที
“ไม่ต้องห่วง! พลังเดียวก็ล้มได้ทุกอย่าง! ต่อให้มีลูกเล่นแค่ไหน พอเจอแรงล้วนๆ ก็ไร้ค่า!”
“พลังงั้นหรือ?” เจียงเฉินยิ้มบาง ๆ
“พวกนายเอาแต่พูดไม่หยุด เดี๋ยวไฟ เดี๋ยวน้ำแข็ง เล่นแต่ของหวือหวาสรุปจะสู้จริงหรือเปล่า?”
“ไอ้หนู! แกรนหาที่ตาย!” ชายร่างยักษ์ตะโกนลั่น
หมัดหนักถูกเหวี่ยงออกมาเต็มแรง!
ครืน!!
ทันทีที่หมัดพุ่งผ่าน อากาศก็ปะทุเสียงดังสนั่น
แรงหมัดกดอัดราวฟ้าคำราม มุ่งตรงเข้าใส่เจียงเฉิน!
ฟิ้ววว
เจียงเฉินวูบไหวดั่งสายฟ้า หลบพ้นในเสี้ยววินาที ก่อนจะพุ่งเข้าระยะไม้กวาด แล้วเหวี่ยงสวนกลับในแนวขวาง
เพียะ!!
เสียงฟาดกังวานดังชัดเจนบนใบหน้าของอีกฝ่าย
แรงปะทะมหาศาลทำให้ชายร่างยักษ์หมุนคว้างอยู่กับที่สี่ห้ารอบ กว่าจะโงนเงนหยุดลงได้
“อื้อออ……”
ฟันหน้าของเขาหลุดกระจายเกลื่อนพื้นในพริบตา
มองแวบเดียวก็เห็นได้ชัด ใบหน้าบวมเป่งราวหัวหมู
เจียงเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย กระชับไม้กวาดในมือแน่น
“ฉันมาผิดที่หรือเปล่า?”
“นี่คือโรงเรียนมิวแทนท์จริงๆหรือคณะกายกรรมกันแน่?”
“บ้าชิบ! มันกำลังเยาะเย้ยพวกเรา!”
“กล้าดูถูกโรงเรียนเรางั้นเหรอ! เล่นมันเลย!”
“รุมมันเลย!”
เมื่อเห็นสีหน้าไม่แยแสของเจียงเฉิน ทุกคนก็เดือดดาลทันที
โรงเรียนมิวแทนท์อันทรงเกียรติ จะยอมให้คนนอกมาดูหมิ่นได้อย่างไร
นี่คือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของทุกคนอย่างชัดแจ้ง
ไม่มีทางยอมรับได้!
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
เสียงหลายสายวูบผ่าน ร่างนับสิบพุ่งเข้าหาเจียงเฉินจากทุกทิศราวภูตผี
ตูม!!
การโจมตีจำนวนมากถาโถมลงยังจุดที่เขายืนอยู่ ราวกับฝนกระสุนระเบิด
“เดี๋ยว....!”
บลิงค์ร้องห้ามด้วยความตกใจ
เธอผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง ไม่อาจทนเห็นเพื่อนร่วมชาติถูกทำร้าย และยิ่งไม่อาจยอมรับการรุมรังแกเช่นนี้
ทว่า… ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
ครืน ครืน ครืน
ฝุ่นควันตลบอบอวล พื้นดินบริเวณนั้นยุบตัวเป็นหลุมขนาดใหญ่จากแรงปะทะของพลังพิเศษ
ทุกคนเพ่งมองผ่านม่านฝุ่น
แต่กลับไม่เห็นร่างของเจียงเฉินแม้แต่น้อย
“หายไปไหนแล้ว?!”
“อะไรกันอยู่ๆ ก็หายไปเลย?!”
“หมอนี่เป็นปีศาจหรือไง!”
“เฮ้อ…สุดท้ายก็ต้องโดนสั่งสอนสักหน่อย”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
น้ำเสียงเรียบเย็นราวคำประกาศของยมทูต ทำให้ทุกคนเย็นวาบไปทั้งสันหลัง
ฟิ้ววว
พลังของผลโกโรโกโรปะทุขึ้น
ร่างเจียงเฉินเคลื่อนผ่านกลางฝูงชนดุจสายฟ้า คล่องแคล่วราวปลาในน้ำ ก่อนเหวี่ยงไม้กวาดกวาดใส่ใบหน้าทุกคนอย่างไม่ปรานี
ปัง! ปัง! ปัง!
เพียงชั่วพริบตา คนกว่าสิบก็ถูกฟาดล้มระเนระนาด ล้มกองกับพื้น กุมหน้าโอดครวญด้วยความเจ็บปวด
“นี่มัน…”
สกอตต์ยืนนิ่งตะลึงกับภาพตรงหน้าเปลือกตากระตุกอย่างห้ามไม่อยู่
“นะ....นายคิดจะทำอะไร?”
“สำหรับนักเรียนที่ไม่เชื่อฟังแบบนี้ ในฐานะที่ปรึกษา ฉันก็ต้อง…สั่งสอนกันหน่อย”
“นายกล้าเหรอ?!”
ครืนนน!!