ตอนที่24 แมงมุงน้อยผู้โดนปฏิเสธ

หลายวันต่อมาในยามค่ำคืน

เจียงเฉินมาตามคำเชิญของเกวน เดินทางมาถึงงานเต้นรำของมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก (แอบคุยกันลับหลังคนอ่านงั้นเหรอ+แอดด้วย?)

งานเต้นรำประจำปีที่จัดขึ้นเพียงครั้งเดียว ดึงดูดนักศึกษาจำนวนมากให้มาร่วมงาน และในอีกนัยหนึ่งก็กลายเป็นเวทีให้หนุ่มสาวได้ทำความรู้จักกัน

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในงาน

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือแสงไฟสลัวสลับสี นีออนเปลี่ยนเฉดไปมา สร้างบรรยากาศคล้ายบาร์ ทำให้หนุ่มสาวมากมายดื่มด่ำไปกับค่ำคืนนี้

ใจกลางห้องโถงเป็นเวทีเต้นรำขนาดกว้าง รายล้อมด้วยโต๊ะที่วางเครื่องดื่มและของว่างหลากชนิด

นักศึกษาทุกคนแต่งกายด้วยชุดทางการสุดทันสมัย ราวกับให้ความสำคัญกับงานในค่ำคืนนี้เป็นพิเศษ

ไม่นานนัก

เสียงดนตรีวอลทซ์อันไพเราะก็ดังขึ้น คู่ชายหญิงที่มาถึงงานต่างจับคู่กัน ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงอย่างสง่างาม

“เจียงเฉิน ฉันขอนายเต้นรำได้ไหม?” เกวนเอ่ยพร้อมยื่นมือออกไปหาเขาก่อน

“เกวน!”

เจียงเฉินยังไม่ทันได้ตอบ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“อย่าไปสนใจเขา”

เกวนเผยสีหน้าไม่พอใจ มองไปที่ปาร์คเกอร์แวบหนึ่ง ก่อนส่งสายตาให้เจียงเฉินเหมือนไม่ต้องใส่ใจ

“เกวน เธอ… ทำแบบนี้ได้ยังไง?!”

ปาร์คเกอร์ทั้งร้อนใจและสับสน กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้นและเจ็บปวด

ท่าทีของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กที่ถูกแย่งสิ่งสำคัญที่สุดไป เหลือเพียงความหดหู่และผิดหวัง

ตึก ตึก ตึก!

ในจังหวะนั้นเอง

เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังชัดเจนก็ดังเข้ามา

เมื่อหันไปตามเสียง

นาตาชาถือแก้วไวน์แดง เดินตรงมายังเจียงเฉิน

ค่ำคืนนี้เธอสวมชุดสูทหางยาวสีดำ ขับเน้นรูปร่างให้ดูโดดเด่นและสง่างามยิ่งขึ้น

ทันทีที่เห็นเขา นาตาชาก็เผยรอยยิ้มแบบมืออาชีพ “คุณเจียงเฉิน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

เมื่อเห็นนาตาชาปรากฏตัว เกวนก็ขมวดคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เจียงเฉินไปรู้จักกับผู้หญิงที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์แบบนั้นได้อย่างไง?

แล้วเธอควรทำอย่างไงดี?

ผู้หญิงคนนั้นจะไม่คิดมาแย่งเขาหรอกใช่ไหม?

แย่แล้ว…

เมื่อสายตาเธอเผลอไปมองรูปร่างของนาตาชา เกวนก็อดรู้สึกด้อยกว่าไม่ได้

ความคิดในหัวพลันยุ่งเหยิง ราวกับว่ากำลังจะสูญเสียคนสำคัญที่สุดไป

ก่อนที่เธอจะเผลอคว้าชายเสื้อของเจียงเฉินเอาไว้โดยไม่ทันรู้ตัว

นาตาชาที่ช่างสังเกตตามนิสัย ย่อมเห็นการกระทำนั้นเข้าตา แต่เธอเพียงยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันอยากคุยกับนายเป็นการส่วนตัว” นาตาชาส่งสายตาที่ชวนให้ตีความไปทางเจียงเฉิน

“???”

เจียงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง

การที่ผู้หญิงคนนี้เดินมาหาเขาอย่างกะทันหัน ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญธรรมดา

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า เป้าหมายของเธอคงไม่ใช่แค่การเข้ามาพูดคุยหรือโน้มน้าวง่าย ๆ

เพราะก่อนหน้านี้ฟิวรี่เพิ่งล้มเหลวในการชักชวนเขา หากหน่วยชิลด์ต้องการเปลี่ยนความคิดของเขาจริง ย่อมต้องเลือกจังหวะที่เหมาะสมกว่านี้

ในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับสูงของชิลด์ นาตาชาคือหนึ่งในอาวุธสำคัญของประเทศ ไม่มีทางมาปรากฏตัวในสถานที่แบบนี้เพียงเพราะความว่างเปล่า

ดังนั้นแล้ว

คำว่าบังเอิญย่อมไม่มีอยู่จริง

หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ เจียงเฉินก็พยักหน้าตอบรับในที่สุด

“เจียงเฉิน……”

ทันทีที่รู้สึกว่าเจียงเฉินกำลังเดินห่างออกไป เกวนก็เผลอเรียกชื่อเจียงเฉินออกมาเบา ๆ

เธอมองแผ่นหลังของเจียงเฉินที่เดินจากไปพร้อมกับนาตาชา แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและไม่สบายใจ

เพียงชั่วขณะนั้นเอง

เกวนรู้สึกราวกับว่าสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป

“เกวน ให้ฉันเต้นกับเธอนะ!”

“ผู้ชายโลเลแบบนั้น ไม่เหมาะกับเธอเลยสักนิด”

ปาร์คเกอร์รีบเข้ามาใกล้ พลางอาศัยจังหวะนี้พูดยุแยง

“นายไปให้พ้นเลยนะ!” เกวนกระทืบเท้าด้วยความโมโห

ใบหน้าที่แดงก่ำเผยให้เห็นอารมณ์หึงหวงอย่างชัดเจน

“ถ้าเมื่อกี้นายไม่เข้ามาขัด ฉันก็คงได้เต้นกับเขาไปแล้ว!”

“ฉัน… เอ่อ… คือว่า…” ปาร์คเกอร์ถึงกับพูดไม่ออก

ในหัวเต็มไปด้วยความอัดอั้นจนแทบระเบิด

“จะโทษฉันได้ยังไง? เขาทำตัวแบบนั้นแล้วนะ! เธอยังจะไม่ยอมตัดใจอีกเหรอ?”

“เธออยากเป็นตัวสำรองของเขาขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“แล้วยังไงล่ะ! ก็ฉันชอบเขาไปแล้ว!” น้ำตาของเกวนไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมแบบเขา จะมีผู้หญิงแค่คนเดียวได้ยังไง!”

“เธอ…!!”

คำพูดนั้นทำให้ปาร์คเกอร์รู้สึกราวกับหัวใจถูกแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่นานหลังจากนั้น

เจียงเฉินกับนาตาชาเดินมาถึงมุมหนึ่งของงานเต้นรำที่ค่อนข้างเงียบกว่าเดิม

“ตรงนี้ก็พอแล้ว เธอมีอะไรจะพูด?” เจียงเฉินกล่าว

นาตาชาเข้าเรื่องทันที “ฉันได้รับคำสั่งมาเพื่อแจ้งข่าวกับนาย ตามข้อมูลของชิลด์ ตอนนี้องค์กรไฮดรากำลังจับตาดูนายอยู่”

“แค่นี้เองเหรอที่ต้องมาหาฉัน?” เจียงเฉินรู้สึกหมดความสนใจในทันที

พูดให้ชัดก็คือตั้งแต่เมื่อคืน เขาเตรียมใจไว้แล้วกับเรื่องทำนองนี้

สิ่งที่นาตาชาพูดจึงไม่ได้เหนือความคาดหมายแม้แต่น้อย

“ถ้าอย่างนั้นก็โอเคนายรีบกลับไปเถอะ เด็กสาวคนนั้นเมื่อกี้ ดูท่าจะหึงนายไม่น้อยเลย” นาตาชากล่าวพลางยิ้มบาง ๆ

“เธอจะหึงหรือไม่หึง มันเกี่ยวอะไรกับฉัน” เจียงเฉินตอบเรียบ ๆ ขณะหันหลังเดินกลับ

ตูมมมม!!

ทันใดนั้นเอง

เสียงระเบิดรุนแรงก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถง

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

แรงสั่นสะเทือนอย่างหนักทำให้เพดานภายในงานเริ่มแตกร้าว ก่อนจะพังถล่มลงมา

เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของเหล่านักศึกษาดังระงมไปทั่วสถานที่