บทที่ 12 ปีศาจงั้นเหรอ?

บทที่ 12 ปีศาจงั้นเหรอ?

หลี่อันกุมท้องด้วยความตื่นตระหนก วิ่งหน้าตั้งไปยังห้องน้ำสาธารณะในความทรงจำ

ทว่าพออั้นจนมาถึงละแวกนั้นได้ เขากลับพบว่าทางเดินเท้าริมสนามหญ้าช่วงนั้นไร้ผู้คนสัญจรไปมาอย่างสิ้นเชิง

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาจำนวนมากถึงกับยอมเดินอ้อมไปไกลๆ ราวกับกลัวว่าจะติดเชื้ออะไรบางอย่างที่ไม่พึงประสงค์

ตอนแรกหลี่อันยังงุนงง แต่พอเข้าไปใกล้ เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที

"เชี่ยเอ๊ย ทำไมมันเหม็นขนาดนี้เนี่ย?! ส้วมแตกหรือไงวะ?!"

เขาไม่ใช่คนแรกที่อุทานแบบนี้ และคงไม่ใช่คนสุดท้าย

แต่นาทีนี้ เขาคือคนที่จนตรอกที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ทำยังไงดี? จะหาที่ปล่อยเบาเรี่ยราดแถวนี้เหรอ?

หลี่อันมองซ้ายมองขวา แล้วก็ต้องสิ้นหวังเมื่อพบว่ามีคนอยู่เต็มไปหมด

ยุคนี้เป็นยุคสื่อโซเชียลครองเมือง ขืนเขาปล่อยเรี่ยราดตรงไหนสักที่ อีกไม่กี่ชั่วโมงคงได้ติดเทรนด์ท้องถิ่นแหงๆ

"...เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน!"

หลี่อันน้ำตาแทบเล็ด กลั้นใจฝ่ากลิ่นเหม็นจนน้ำตาไหล ก้มหน้าก้มตาวิ่งเข้าไป

นาทีนี้เขายอมเป็นลมเพราะกลิ่นเหม็นในห้องน้ำ ดีกว่าต้องมาอับอายขายขี้หน้ากลางที่สาธารณะ

หลังจากวิ่งผ่านหัวมุมมาสองจุด กลิ่นเหม็นก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว

ใบหน้าของหลี่อันซีดเผือดจนไร้สีเลือด

มันเป็นความรู้สึกผสมปนเปกันระหว่างความปวดมวนท้องและความหวาดกลัว

หรือว่าส้วมสาธารณะจะระเบิดจริงๆ?

ระเบิดแบบตูมตามจริงๆ น่ะเหรอ?

ไม่อย่างนั้นทำไมกลิ่นมันถึงได้เวอร์วังอลังการขนาดนี้?!

จังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวผ่านหัวมุมสุดท้าย ซึ่งกำลังจะประจันหน้ากับห้องน้ำสาธารณะที่กลิ่นโชยมาก่อนตัว เสียงหัวเราะร่าเริงก็ลอยเข้าหู

เสียงหัวเราะเฮฮานั้นฟังดูเหมือนคนเจ็ดแปดคนกำลังล้อมวงกินข้าวกันอย่างมีความสุข

"จบกัน กลิ่นมันเหม็นจนฉันหลอนไปเองแล้ว..."

หลี่อันไม่คาดคิดเลยว่ากลิ่นเหม็นจะเริ่มรุกรานสมองจนทำให้เขาเกิดภาพหลอน

เมื่อตระหนักว่ากลิ่นเหม็นนี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต หลี่อันที่ปวดท้องเจียนตายก็ถึงกับชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองทางที่วิ่งผ่านมาด้วยความอาลัยอาวรณ์

ชีวิตฉันที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา จะไปไม่ถึงฝั่งฝันเชียวหรือ?

แววตาของหลี่อันเต็มไปด้วยความตัดพ้อและสับสน

เฮ้อ ช่างเถอะ ไปต่อก็ได้

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ก้าวเท้ากว้างๆ เลี้ยวผ่านหัวมุม...

"ของฉัน ของฉัน อย่าแย่งสิ..."

"อา... ชีวิตคนเราก็เหมือนเต้าหู้เหม็น แรกๆ เหม็น หลังๆ หอม..."

ภาพเหตุการณ์อันแจ่มชัดตรงหน้าผสานเข้ากับเสียงหัวเราะข้างหูอย่างกลมกลืน

องค์ประกอบทั้งหมดร่วมกันวาดภาพบรรยากาศที่คึกคักและมีชีวิตชีวา

หลี่อันขยี้ตา แล้วค่อยๆ ถอยหลังกลับไปหลังหัวมุม

ครู่ต่อมา เขาก็เดินออกมาใหม่อีกครั้ง

ตรงหน้ายังคงเป็นภาพเหตุการณ์อันแจ่มชัดเหมือนเดิม

"เหอๆ"

หัวใจที่ตื่นตระหนกยอมจำนนในที่สุด

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่อัน เขาพยักหน้าทักทายกลุ่มนักเรียนมัธยมฯ ที่สดใสร่าเริง ชายวัยกลางคนที่กำลังเล่นศิลปะการแสดง และพ่อค้าหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มแข็งทื่อคนนั้น

"สวัสดีครับ คุณภาพหลอน"

หลี่อันมองภาพความครึกครื้นตรงหน้าด้วยความชื่นชม ขณะที่ขมิบก้นเดินเตาะแตะเข้าไปในห้องน้ำสาธารณะ

"อ้อ จริงสิ ห้องน้ำนี่ต้องระเบิดไปแล้วแน่ๆ ฉันจะหลงเชื่อภาพลวงตาตรงหน้าไม่ได้เด็ดขาด"

หลี่อันพยายามสะกดจิตตัวเองให้มองข้ามห้องน้ำสาธารณะที่ดูสะอาดสะอ้านตรงหน้า ย่องเท้าเดินไปข้างหน้าทีละก้าว เพื่อหลีกเลี่ยงการก้าวพลาดตกลงไปในหลุมบ่อที่ถูกภาพลวงตาบดบังไว้

"อื้ม โชคดีจัง ก้าวนี้เหยียบโดนพื้นดีๆ ด้วย"

"อื้ม ก้าวนี้ก็ถูก"

"ดี ดี ดี ก้าวนี้ก็ไม่พลาด"

"ไปต่อ ห้องส้วมอยู่ข้างหน้านี้แล้ว! ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม!"

ลู่ชวนฟังเสียงพึมพำกับตัวเองอย่างมีความสุขที่ดังออกมาจากห้องน้ำ

รอยยิ้มแข็งค้างที่เขาพยายามรักษาไว้บนใบหน้าแทบจะพังทลายลงอีกรอบ

"ระบบ..."

"โฮสต์ เชิญพูด"

"ฉันไม่ได้ขายอาหารสำเร็จรูปสไตล์ 'กั๋วเฉา' ใช่ไหม? แล้วฉันก็ไม่ได้มีร่างกายที่ดึงดูดมนุษย์ผิดปกติได้ง่ายๆ ใช่ไหม?"

"โฮสต์ โปรดตั้งใจขายของ อย่าเพ้อเจ้อ"

"..."

ไม่นานนัก เสียงกดชักโครกก็ดังมาจากในห้องน้ำ

จากนั้น ชายร่างท้วมที่เข้าไปก่อนหน้านี้ก็เดินออกมาพลางดึงกางเกงขึ้นด้วยสีหน้าสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

ลู่ชวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเอ่ยทัก

"สวัสดีครับ รับเต้าหู้เหม็นสักชุดไหมครับ? อร่อยมากเลยนะ"

คำพูดของเขาทำให้หลี่อันที่กำลังก้มหน้าจัดเสื้อผ้าชะงักกึก

"คุณ... คุณคุยกับผมเหรอ?"

หลี่อันเงยหน้าขวับ จ้องมองลู่ชวนตาค้าง ก่อนจะชี้มืองกลับมาที่ตัวเอง สีหน้าเหมือนคนเห็นผี

"ทะ-ทำไมเหรอครับ?"

ลู่ชวนนึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป จึงเริ่มประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

หลี่อันแน่ใจแล้วว่าไม่ได้หูฝาด แต่เขาก็ยังขยี้ตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็นวดหน้าอูมๆ ของตัวเอง แล้วจบด้วยการตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

เพี้ยะ!

สงสัยจะตื่นเต้นเกินไปหน่อย แรงตบเลยไม่เบานัก ทิ้งรอยแดงเถือกไว้บนใบหน้าชัดเจน

เสียงตบหน้าดังสนั่นทำให้ฉีหยวน คนงานเมิ่ง และคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงหันมามองด้วยความตกใจ

ภายใต้สายตาแปลกประหลาดเหล่านั้น หลี่อันรู้สึกถึงความเจ็บแสบบนใบหน้า และตระหนักได้ในที่สุดว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ภาพหลอน

และกลิ่นเหม็นที่คุกรุ่นอยู่ในจมูกตลอดเวลานั้น ไม่ได้มาจากห้องน้ำสาธารณะ

สายตาของหลี่อันเลื่อนไปจับจ้องที่รถเข็นคันเล็กที่มีป้ายเขียนว่า 'เต้าหู้เหม็น' สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว

จากความสงสัย เริ่มเข้าใจ เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ และท้ายที่สุด... กลายเป็นความหวาดกลัว

ใช่แล้ว หวาดกลัว

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ต้นตอของกลิ่นเหม็นน่าสะอิดสะเอียนชวนขนลุกนี้ แท้จริงแล้วคือเต้าหู้เหม็น?!

ไม่ ไม่ใช่แล้ว เต้าหู้เหม็นปกติไม่มีทางทำได้ถึงขนาดนี้แน่!

ต่อให้เป็นเต้าหู้เหม็นสูตรใส่อะไรเพิ่มเข้าไปก็ทำไม่ได้!

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ หลี่อันก็นึกถึงข่าวลือต่างๆ ในโลกออนไลน์ช่วงนี้ เรื่องการฟื้นคืนของพลังวิญญาณและการรุกรานจากต่างมิติ

เขายังหวนนึกถึงพล็อตเรื่องคลาสสิกจากนิยายเว็บและอนิเมะต่างๆ

ข้อสันนิษฐานอันน่าสะพรึงกลัวก่อตัวขึ้นในสมองอย่างรวดเร็ว และค่อยๆ ครอบงำความคิดทั้งหมดของเขา

เมื่อตัดความเป็นไปไม่ได้และข้อสรุปที่ไม่สมเหตุสมผลออกไป สิ่งที่เหลืออยู่ ไม่ว่าจะเหลือเชื่อแค่ไหน มันก็คือความจริง

ดังนั้น ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!

นี่คือเต้าหู้เหม็นที่ปีศาจเป็นคนทำแน่นอน!

และมีเพียงเต้าหู้เหม็นฝีมือปีศาจเท่านั้นที่จะฉีกทุกกฎเกณฑ์ความรู้สึกลงได้ขนาดนี้!

หลี่อันตื่นตระหนกกับความคิดของตัวเอง รูม่านตาขยายกว้างขณะเหลือบมองชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มแข็งทื่อหลังรถเข็น

ที่แท้ชายหนุ่มท่าทางอ่อนโยนเก็บตัวคนนี้ เนื้อแท้คือปีศาจเจ้าเล่ห์เพทุบายงั้นสินะ?

ภายใต้ร่างกายอันใหญ่โต หัวใจของหลี่อันสั่นสะท้าน

วินาทีนั้น หางตาเขาเหลือบไปเห็นฉีหยวน คนงานเมิ่ง และคนอื่นๆ พอดี จึงสังเกตเห็นว่าทุกคนต่างถือถ้วยเต้าหู้เหม็นไว้ในมือ พร้อมรอยยิ้มประหลาดที่มุมปาก

งั้นลูกค้าพวกนี้... ตัวจริงของพวกเขาคือสมุนปีศาจสินะ?

หลี่อันรู้สึกราวกับขาถูกถ่วงด้วยตะกั่ว พล็อตนิยายเรื่องปีศาจจากขุมนรกบุกโลกมนุษย์ที่เพิ่งอ่านจบไปเริ่มซ้อนทับกับภาพตรงหน้าทีละน้อย

ปีศาจปรากฏตัวแล้ว งั้นวันสิ้นโลกก็กำลังจะมาถึงแล้วสินะ?

"อืออออ..."

หลี่อันตัวสั่นด้วยความกลัว เสียงครางเครือเล็ดลอดออกมาจากลำคอ...

"เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ?"

ฉีหยวนกระทุ้งศอกใส่หลี่ฉีหง พลางถามด้วยความสงสัย

หลี่ฉีหงยักไหล่ งงพอกัน...

คนงานเมิ่งกับเฒ่าเฉินสบตากัน แววตาแฝงความเห็นใจลึกๆ

หรือว่าเจ้าอ้วนคนนี้จะมีโรคประจำตัวกำเริบ?

ดูไขมันนั่นสิ สั่นกระเพื่อมไปหมดแล้ว...

ลู่ชวนที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกลายเป็นปีศาจไปแล้ว ก็รู้สึกเป็นห่วงหลี่อันเช่นกัน

"ระบบ ช่วยเรียกจรถพยาบาลหน่อยได้ไหม? ฉันไม่มีโทรศัพท์..."