บทที่ 15: หนูแฮมสเตอร์สีทอง

บทที่ 15: หนูแฮมสเตอร์สีทอง

"ข้าเห็นนะว่าเจ้ากำลังรีบ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ บางทีข้าอาจจะช่วยเจ้าได้"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ทำเอาเย่หมิงสะดุ้งโหยงจนเกือบกระโดดตัวลอย

"ใครน่ะ?"

"ใครพูด?"

เย่หมิงกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง แต่ก็ไม่เห็นใครอยู่ใกล้ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เสียงเมื่อกี้จู่ๆ ก็ดังขึ้นในหัวของเขา น่าจะไม่ใช่คนพูดเสียด้วยซ้ำ

"ก้มลงมองที่เท้าเจ้าสิ เจ้ามนุษย์ ข้าอยู่ตรงนี้"

เสียงเดิมดังขึ้นในหัวของเย่หมิงอีกครั้ง

เมื่อทำตามคำแนะนำ เย่หมิงก็ก้มลงมองทันที และพบหนูแฮมสเตอร์ขนสีทองตัวหนึ่งกำลังหมอบอยู่ที่เท้าของเขา

แฮมสเตอร์... สีทอง?

"เมื่อกี้แกเป็นคนพูดเหรอ?"

เย่หมิงเบิกตากว้าง เขารู้สึกว่าโลกนี้มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ขนาดหนูแฮมสเตอร์ยังพูดได้...

ได้รับวัตถุดิบระบบชิ้นใหม่: [ปีศาจ]

"ดูเหมือนว่าค่าโชคลาภส่วนเกินจะทำงานได้ดีทีเดียว ดรอปวัตถุดิบระบบหายากมาให้ด้วยแฮะ"

ฟางเย่รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที

ในแง่ของการประเมินระดับชั้น วัตถุดิบระบบ [ปีศาจ] นั้นมีระดับสูงกว่า [วรยุทธ์ระดับต่ำ] ก่อนหน้านี้มาก

อย่างน้อยที่สุด มันก็อยู่ในระดับเดียวกับ [วรยุทธ์ระดับสูง]

นั่นเป็นเพราะความยืดหยุ่นในการใช้งานของวัตถุดิบระบบ [ปีศาจ] นั้นแข็งแกร่งกว่าวัตถุดิบระบบทั่วไปมากนัก

ในฐานะที่เป็นวัตถุดิบหลัก ขีดจำกัดสูงสุดของพลังที่ระบบซึ่งสร้างจากสิ่งนี้จะทำได้ ย่อมสูงกว่ามากเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่เป็นวัตถุดิบระบบหายาก การจะสร้างระบบด้วยสิ่งนี้ย่อมต้องใช้แต้มความสำเร็จและพลังเทพมหาศาล

ดังนั้นจึงยังไม่เหมาะที่จะใช้ในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นคงเป็นการสิ้นเปลืองไปหน่อย

"น่าเสียดาย ดูเหมือนระบบใหม่อย่างเป็นทางการตัวแรกคงยังต้องใช้ 'วรยุทธ์ระดับต่ำ' สร้างไปก่อน"

"เอาไว้ดูละครฉากนี้จบแล้วค่อยเริ่มลงมือทำก็แล้วกัน"

สัญชาตญาณก่อนหน้านี้ของฟางเย่ไม่ได้ผิดพลาด มีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้นจริงๆ

เพียงแต่เขายังไม่สามารถจับคู่วัตถุดิบระบบหายากที่ดรอปมากับวัตถุดิบอื่นที่เหมาะสมได้ จึงต้องปล่อยผ่านไปก่อน

การฝึกมือกับวัตถุดิบระบบระดับต่ำก่อนก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร...

หนูแฮมสเตอร์สีทองที่ได้รับการการันตีจากเทพเจ้าแห่งระบบ ย่อมเป็นปีศาจตัวจริงเสียงจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากถูกเย่หมิงตั้งคำถาม แก้มของมันก็ป่องขึ้นทันทีด้วยความไม่พอใจ

"เจ้ามนุษย์ นี่ไม่ได้เรียกว่าพูด เขาเรียกว่าการสื่อสารทางจิต!"

"ข้าเป็นถึงแฮมสเตอร์ผู้สูงส่ง จะไปตะโกนโหวกเหวกโวยวายเหมือนพวกเจ้าได้อย่างไร?"

เมื่อได้ยินเสียงในหัวชัดเจน เย่หมิงก็เข้าใจทันที

เจ้าหนูแฮมสเตอร์สีทองตัวนี้เป็นปีศาจชัวร์!

แถมปีศาจที่สามารถสื่อสารทางจิตได้ ย่อมไม่ใช่ระดับกระจอกงอกง่อยแน่นอน

"แก... แกต้องการอะไร?"

เย่หมิงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง อยากจะสลัดเจ้าหนูทองตัวนี้ออกไป

แต่เจ้านี่ก็สมกับที่เป็นปีศาจ มันเกาะขาเย่หมิงแน่นหนึบ ใช้เท้าเล็กๆ ยึดไว้ไม่ยอมปล่อย

"เมื่อกี้ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือไง? ว่าข้าช่วยเจ้าได้"

"ช่วยฉัน? แกจะช่วยอะไรฉันได้?"

เย่หมิงก้มมองหนูแฮมสเตอร์สีทองที่เกาะน่องเขาแน่น ท้ายที่สุดก็อดถามไม่ได้

เพราะในเวลาเพียงสั้นๆ สถานการณ์ของโม่จูเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ

แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปีศาจหมาป่าที่มีระดับสูงกว่า พละกำลังของเธอก็ยังถือว่าขาดแคลนอยู่ดี

เย่หมิงตัดสินใจลองเสี่ยงดูสักตั้ง เขาอยากรู้ว่าเจ้าหนูทองตัวนี้จะมีดีอะไร

เผื่อว่ามันจะช่วยได้จริง?

อีกอย่าง ถ้าเจ้าหนูทองตัวนี้มีเจตนาร้ายจริงๆ เย่หมิงก็คิดว่าเขาคงรับมือกับปีศาจไม่ไหวอยู่แล้ว

ต่อให้ปีศาจตนนี้จะเป็นแค่หนูแฮมสเตอร์ตัวเล็กๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัยก็ตาม

"ให้ข้ากิน 'ปราณทรัพย์' ของเจ้า แค่นิดเดียวเท่านั้น แล้วข้าจะช่วยให้นังหนูมนุษย์คนนั้นพลิกสถานการณ์จากร้ายกลายเป็นดีได้"

เจ้าหนูแฮมสเตอร์รีบส่งกระแสจิตบอก พร้อมทำท่าทำทางด้วยอุ้งเท้าเล็กๆ

มันพยายามสื่อว่าขอกินแค่ 'นิดเดียว' จริงๆ

"ปราณทรัพย์?"

เย่หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางทวนคำ

มันคือบ้าอะไรล่ะนั่น?

ถ้ามันอยากจะกินไอหยาง เย่หมิงยังพอจะเข้าใจได้บ้าง

แต่ไอ้ปราณทรัพย์เนี่ย มันคืออะไรกันแน่?

แต่เมื่อหันไปเห็นภาพที่โม่จูกำลังดิ้นรนรับมือการโจมตีของปีศาจหมาป่าอย่างยากลำบาก เย่หมิงก็กัดฟันพูด "ก็ได้ ฉันตกลง!"

สถานการณ์ฉุกเฉิน หากมีปัญหาอะไรจริงๆ ก็เอาไว้จัดการวิกฤตตรงหน้านี้ให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

"งั้นข้าลงมือล่ะนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหนูทองก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง อ้าปากงับเข้าที่ขาของเย่หมิงทันที

แต่มันไม่ได้กัดเข้าเนื้อ ไม่แม้แต่จะโดนผิวหนังของเย่หมิงด้วยซ้ำ ราวกับว่ามันกำลังกัด... อากาศที่อยู่บนผิวหนังของเขา?!

[ติ๊ง! วงเงินล่วงหน้ามีการเปลี่ยนแปลง!]

[วงเงินล่วงหน้าปัจจุบัน: 3.88 ล้าน]

ก่อนที่เย่หมิงจะทันได้ตอบสนอง เสียงใสๆ ก็ดังขึ้นในหัว

ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนจาก [ระบบมหาเศรษฐี] ทันที

เย่หมิงเบิกตากว้าง แล้วเขาก็เข้าใจทันทีว่า 'ปราณทรัพย์' ที่เจ้าหนูทองพูดถึงคืออะไร

มันคือดวงทางการเงินที่คนคนหนึ่งครอบครองอยู่นั่นเอง!

วงเงินล่วงหน้าที่แสดงใน [ระบบมหาเศรษฐี] คือจำนวนเงินที่เย่หมิงจะหาได้ในอนาคต

พูดง่ายๆ ก็คือ มันเปรียบเสมือนปริมาณทรัพย์สินหรือโชคลาภทางการเงินที่เย่หมิงมีในชาตินี้

ตอนนี้ เพียงแค่กัดคำเดียว เจ้าหนูทองตัวนี้กินวงเงินล่วงหน้าของเย่หมิงไปเกือบหกแสน

ไอ้การกัดบ้าๆ นี่คำเดียวมีค่าเท่ากับรถสปอร์ตระดับเริ่มต้นหนึ่งคันเลยนะ!

ไม่สิ นี่มันร้ายแรงยิ่งกว่าเสียรถสปอร์ตไปเสียอีก!

เพราะนี่คือโชคลาภทางการเงินจริงๆ!

"ฉัน..."

ในวินาทีนี้ เย่หมิงไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี

ความเศร้า ความเสียใจ ความเจ็บปวด หรือความโกรธที่โดนหลอก หรืออาจจะเป็นความรู้สึกหมดหนทางที่จะจัดการกับเจ้าหนูแฮมสเตอร์ตัวนี้

สรุปสั้นๆ คือเงินของเขาเพิ่งจะถูกกินไปดื้อๆ แบบนั้นเลย

ต่อให้เขาสามารถอาศัยการคาดการณ์ความผันผวนของหุ้นเพื่อทำเงินได้อย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็ต้องใช้เวลา

หุ้นยังมีเพดานราคา เป็นไปไม่ได้ที่จะปั้นทรัพย์สินให้เพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าในเวลาไม่กี่วัน

และด้วยความเร็วในการกินปราณทรัพย์ของเจ้าหนูทองตัวนี้...

เขาประเมินว่าอีกไม่กี่วัน มันคงกินโชคลาภทางการเงินที่สำคัญที่สุดของเขาจนเกลี้ยงแน่

ต้องรู้ก่อนว่า หลังจากที่เย่หมิงยืนยันฟังก์ชันใหม่ของระบบมหาเศรษฐีแล้ว เขาก็ทุ่มสุดตัวในตลาดหุ้น

เพียงแค่ครึ่งวัน เขาทยอยลงทุนไปแล้วกว่าสี่ล้าน

มันช่วยไม่ได้ ในเมื่อตัดสินใจจะเลี้ยงดูภรรยา เขาก็ต้องลงเงินทุนสักหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่เขาซื้อหุ้นตัวที่จะขึ้น เงินที่ลงทุนไปก็จะกลับคืนมาสู่วงเงินล่วงหน้าในรูปแบบของกำไร

ถ้าโชคดีหน่อย มันอาจจะงอกเงยเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ

เพราะนี่คือโชคลาภทางการเงินของเย่หมิง ตราบใดที่เขากำไรชัวร์ๆ เงินก็จะวนกลับมา

ดังนั้น นี่จะไม่เท่ากับมีเงินทุนให้เล่นหุ้นฟรีๆ หรอกหรือ? แล้วเขาจะเสียดายไปทำไม?

ปัจจุบัน วงเงินล่วงหน้าในระบบมหาเศรษฐี จริงๆ แล้วต่ำกว่าจำนวนเงินที่เย่หมิงมีในพอร์ตหุ้นเสียอีก

เงินสี่ล้านที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ หมายถึงเงินที่อยู่ในตลาดหุ้น

ไม่ใช่วงเงินล่วงหน้า