บทที่ 11: เรื่องเล่าขาน

บทที่ 11: เรื่องเล่าขาน

"ตกลง ผมเข้าใจแล้ว ขอเวลาสักครู่"

เย่หมิงยกมือขึ้นห้าม สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกสองครั้ง แล้วเริ่มจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง

ระหว่างนั้น เขาได้แต่แปะเครื่องหมายคำถามตัวโตๆ ไว้บนอนาคตที่ควรจะสดใสของตัวเอง... เอาเถอะ ในฐานะเทพเจ้าแห่งระบบ ฟางเย่พอจะเข้าใจความรู้สึกของเย่หมิงได้บ้าง

แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ

ตอนที่ฟางเย่เข้ามารับช่วงต่ออำนาจของเทพเจ้าแห่งระบบ สถานการณ์ตอนนั้นเรียกได้ว่ายากจนข้นแค้นสุดขีด

สิ่งเดียวที่เขามอบให้ได้ก็คือ [ระบบมหาเศรษฐี] ที่หยิบติดมือมาจากบทสอนผู้เล่นมือใหม่เท่านั้น

ไม่ใช่ว่าฟางเย่ไม่อยากสร้างระบบที่ทรงพลัง มีความสามารถในการต่อสู้สูง หรือมีฟังก์ชันหลากหลาย แต่เป็นเพราะเขาไม่มีวัตถุดิบ อีกทั้งอำนาจของเขายังไม่ถึงเกณฑ์มาตรฐาน จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างของพรรค์นั้นขึ้นมา

โชคดีที่เขาบังเอิญเจอ "หมู่บ้านมือใหม่" ที่เหมาะสม ทำให้ระบบที่มีข้อบกพร่องเช่นนี้ยังพอเอาตัวรอดได้

หากโยนมันลงไปในมิติที่เต็มไปด้วยภูตผีปีศาจอาละวาด หรือมิติที่เหล่าเซียนเทพวางแผนห้ำหั่นกันเอง...

...มันคงไม่มีโอกาสได้เฉิดฉายแน่

ดังนั้นสรุปแล้ว เย่หมิงถือว่าโชคดีมากทีเดียว

อย่างน้อยเขาก็ได้รับความสนใจจากเทพเจ้าแห่งระบบไม่ใช่หรือ?

ใครก็ตามที่ไม่มีระบบก็ยังต้องใช้ชีวิตในมิตินี้ต่อไปอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงเริ่มแรกของการฟื้นคืนพลังปราณถือเป็นช่วงเวลาที่พิเศษที่สุด

ในช่วงนี้เหล่าอัจฉริยะจะผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด

ต่อให้เย่หมิงผู้ครอบครอง [ระบบมหาเศรษฐี] จะไม่ได้ฝึกยุทธ์ด้วยตัวเอง เขาก็ยังสามารถกอบโกยผลประโยชน์จากการลงทุนในตัวยอดฝีมือแห่งอนาคตได้

เพราะคำกล่าวที่ว่า "คนจนเรียนหนังสือ คนรวยฝึกยุทธ์" ไม่ได้พูดกันเล่นๆ

หากไร้ซึ่งทรัพยากร แล้วจะฝึกยุทธ์ได้อย่างไร?

ดังนั้นช่วงเวลานี้จึงเป็นช่วงที่เย่หมิงสามารถตักตวงโอกาสได้มากที่สุด

แม้ตัว [ระบบมหาเศรษฐี] จะไม่มีพลังวิเศษเหนือธรรมชาติ แต่มันก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เขาผูกมิตรกับคนที่มีพลังเหล่านั้น

นี่คือจุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเศรษฐีในมิติที่เพิ่งเริ่มมีการฟื้นคืนพลังปราณ

ได้รับ [ความสำเร็จระดับสองดาว: เรื่องเล่าขาน] — ที่มา: ระบบมหาเศรษฐี; โฮสต์ปัจจุบัน: เย่หมิง

"หืม?"

"ความสำเร็จนี้มาแบบปุบปับจังแฮะ"

ฟางเย่ที่กำลังจมอยู่ในความคิดสะดุ้งตื่นเพราะความสำเร็จที่เด้งขึ้นมากะทันหัน

เมื่อลองตรึกตรองดู เขาก็เข้าใจ

สำหรับคนอย่างเย่หมิงที่มีโลกทัศน์แบบคนธรรมดา การปรากฏตัวของ "ปีศาจ" ก็นับเป็นเรื่องเล่าขานตำนานลี้ลับได้จริงๆ

"คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นความสำเร็จระดับสองดาว ดูท่าการเลือกมิตินี้เป็นหมู่บ้านมือใหม่จะเป็นการเดินหมากที่ถูกต้องจริงๆ"

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฟางเย่ก็อดพยักหน้าไม่ได้ พลางยกนิ้วชื่นชมวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของตัวเองในใจ

ความสำเร็จระดับสองดาวมีค่าเท่ากับความสำเร็จระดับหนึ่งดาวอย่างน้อยสามอย่าง

นั่นหมายความว่าในที่สุดเขาก็สามารถสร้างระบบใหม่ได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเงื่อนไขในการสร้างระบบใหม่ครบถ้วน ฟางเย่กลับไม่รีบร้อน

เขาเริ่มขบคิดแทนว่าระบบที่สอง หรือจะเรียกว่าระบบใหม่ที่เป็นทางการระบบแรกนี้ ควรจะเป็นประเภทไหนดี

เพื่อให้ได้ผลประโยชน์สูงสุดในมิติที่เพิ่งเริ่มมีการฟื้นคืนพลังปราณ...

...นั่นคือคำถามที่ควรค่าแก่การพิจารณา

เพราะวัตถุดิบระบบในมือของฟางเย่มีน้อยเกินไป

"ด้วยวรยุทธ์ระดับต่ำ หากสร้างเป็นระบบสายต่อสู้โดยตรง ระดับพลังอาจจะต่ำไปหน่อย"

"ต้องเปลี่ยนวิธีคิด"

"ยังไงซะ ในช่วงแรกของการฟื้นคืนพลังปราณ เพดานพลังก็มีจำกัดอยู่แล้ว หากทำอะไรที่มากเกินไปอาจเป็นการสิ้นเปลือง"

"หรือจะรอดูสถานการณ์ไปก่อนดีกว่า? สังหรณ์ใจว่ากำลังจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น"

ฟางเย่ครุ่นคิดและตัดสินใจว่าจะรอดูท่าทีไปก่อนในที่สุด

เพราะสัญชาตญาณของเทพเจ้านั้นแม่นยำเสมอ

อีกอย่าง ค่าโชคลาภที่แปลงมาจากพลังเทพก็ยังคงคุ้มครองเย่หมิงอยู่ และคงไม่หมดลงง่ายๆ...

เย่หมิงซึ่งไม่รู้ตัวเลยว่าตนได้มอบความสำเร็จอีกอย่างให้กับเทพเจ้าแห่งระบบ จัดการความรู้สึกของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

จู่ๆ เขาก็นึกคำถามหนึ่งขึ้นมาได้

ถ้าปีศาจจิ้งจอกที่ถังเฟิงหยวนเจอเป็นปีศาจจริงๆ แล้วโม่จูช่วยเขามาได้อย่างไร?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่หมิงจึงเงยหน้าขึ้นและถามสิ่งที่สงสัย

"โม่จู เธอรับมือพวกปีศาจไหวเหรอ?"

นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก

สำหรับเย่หมิง ปีศาจคือสิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายและชั่วช้า เขาไม่อยากให้โม่จูต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านั้น

"ไหว"

โม่จูตอบสั้นๆ ได้ใจความ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ถามต่อ "เย่หมิง นายรู้จักวรยุทธ์ไหม?"

"เพิ่งรู้ก็วันนี้นี่แหละ"

เย่หมิงได้แต่ถอนหายใจมองฟ้า ไม่ใช่แค่เพิ่งรู้ แต่เขายังโดนอัดน่วมเพราะเรื่องนี้อีกต่างหาก

แม้ฉากหน้าจะเรียกว่าการประลอง แต่มันคือการถูกยำอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ

โชคดีที่หลิวเชียนยังยั้งมือไว้ จึงไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก

"โม่จู เธอคงไม่ได้จะบอกนะว่าไอ้วรยุทธ์พวกนี้เอาไว้จัดการกับพวกปีศาจได้?"

เย่หมิงบอกได้เลยว่าโลกทัศน์ของเขากำลังแตกร้าวละเอียดกว่าเดิม

เขาเคยคิดว่าสิ่งที่เรียกว่าวรยุทธ์มีไว้โชว์สวยๆ เท่านั้น

แต่หลังจากโดนอัด เย่หมิงก็ยอมรับว่าวรยุทธ์มีอยู่จริงและร้ายกาจมาก

ทว่าตอนนี้ โม่จูกลับจะบอกเขาว่าวรยุทธ์ที่ว่านี้สามารถใช้ต่อกรกับปีศาจในตำนานได้

เย่หมิงแค่อยากจะบอกว่า บางทีเขาอาจจะไม่ใช่พระเอกของโลกนี้ก็ได้

ระบบมหาเศรษฐีเก๊นี่จะมีประโยชน์อะไร?

เป็นคำถามที่น่าคิดจริงๆ

"ได้แน่นอน และตอนนี้มันก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการต่อกรกับสัตว์อสูรพวกนั้น"

โม่จูไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของเย่หมิง แต่พยักหน้ายืนยันอย่างจริงจัง

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกและเป็นกังวลของเย่หมิง เธอจึงพูดปลอบใจ "อันที่จริง ปีศาจที่ปรากฏตัวในตอนนี้ไม่ได้เหมือนกับที่นายจินตนาการไว้หรอกนะ"

"พวกมันก็แค่มีร่างกายที่ทนทานกว่า มีพละกำลังมากกว่า และฉลาดกว่าสัตว์ป่าทั่วไปนิดหน่อย"

"ไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์สะเทือนฟ้าสะเทือนดินแบบที่นายคิด"

"ไม่อย่างนั้นพวกปีศาจคงยึดครองโลกไปนานแล้ว"

"งั้นเหรอ?"

เย่หมิงฝืนยิ้มตอบกลับ

ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดได้ว่า ถ้าโม่จูบอกว่าวรยุทธ์ใช้จัดการสัตว์อสูรได้ และเธอก็รับมือพวกมันได้...

...นั่นก็หมายความว่า... โม่จูก็ฝึกยุทธ์ด้วยงั้นเหรอ?!

ให้ตายสิ!

เมื่อกี้เขายังล้อเซวียอี้เรื่องที่มีแฟนโหดอยู่เลย

พอมองย้อนกลับไป นี่มันเข้าตัวชัดๆ

"โม่จู งั้นหมายความว่าเธอก็เป็นนักศึกษาสาขาวิชาวรยุทธ์เหมือนกันเหรอ?"

เย่หมิงรู้สึกว่าชีวิตที่เหลือเริ่มมืดมน

เขาจะต้องไปฝึกยุทธ์ด้วยไหมเนี่ย?

"ไม่เชิง แค่ครึ่งตัวน่ะ ฉันถูกอาจารย์คนปัจจุบันไปเจอเข้าแล้วพามาที่สาขาวิชาวรยุทธ์"

โม่จูส่ายหน้าพลางอธิบายสถานการณ์ปัจจุบันของเธอ

ตามคำพูดของอาจารย์เธอก็คือ: คงน่าเสียดายแย่ถ้าอัจฉริยะด้านวรยุทธ์แบบนี้จะถูกมองข้ามไป

ดังนั้น อาจารย์จึงใส่ชื่อของโม่จูลงในทะเบียนสาขาวิชาวรยุทธ์ด้วย