บทที่ 9 หารายได้พิเศษ

บทที่ 9 หารายได้พิเศษ

เธอยื่นเจ้าตัวเล็กให้ฉินฟางอุ้ม แล้วถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก

ในฤดูนี้เสื้อผ้าแห้งยากมาก เธอจึงซักแค่ช่วงแขนเสื้อ ถ้าไม่แห้งก็ค่อยเอาไปอังไฟ ฉินฟางเองก็ลำบากใจ ที่บ้านไม่มีเสื้อผ้าสำรอง ทุกชิ้นที่มีก็สวมอยู่บนตัวกันหมดแล้ว

เสื้อผ้าผู้ชายก็มีแค่ไม่กี่ตัว เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะใส่ได้ยังไง คิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็ตัดสินใจถอดเสื้อนวมของตัวเองออกมา "เอ้า เอาตัวนี้ไปใส่คลุมขาไว้ก่อน"

เซี่ยงหน่วนที่กำลังหนาวสั่นรีบรับมาสวมทันที

ทำไมตระกูลเซี่ยงถึงได้จนดักดานขนาดนี้ ทั้งบ้านมีชุดนวมกันหนาวรวมกันแค่หกชุด พ่อเซี่ยงกับแม่เซี่ยงมีคนละชุด เพราะต้องออกไปทำงาน ขาดเสื้อกันหนาวไม่ได้ ส่วนเด็กๆ ถ้าไม่มีเสื้อผ้าใส่ก็นอนซุกอยู่ในผ้าห่ม พอถูไถให้ผ่านไปได้แต่ละวัน

ชุดเด็กสามสี่ขวบมีสองชุด เป็นมรดกตกทอดจากพี่คนโตไล่มาจนถึงน้องคนเล็ก รวมอายุการใช้งานก็ปาเข้าไปแปดเก้าปี เก่าแก่กว่าร่างนี้เสียอีก

ต่อให้ถนอมแค่ไหน สภาพก็ปะแล้วปะอีกจนหนาเตอะ เนื้อผ้าแข็งกระด้างแทบไม่เหลือความอบอุ่น

นอกจากนี้ยังมีชุดสำหรับเด็กโตสี่คนเอาไว้ผลัดกันใส่ และเสื้อไหมพรมขนแกะหนาๆ อีกสองตัว

เสื้อผ้าผู้หญิงตอนนี้ตกทอดมาถึงพี่สาวสองคน เดิมทีเป็นของอวี๋หง แต่พอซักแล้วหดจนใส่ไม่ได้ เลยยกให้หลานสาว

บ้านนี้มันจนจริงๆ!

เธอมีเสื้อกันหนาวในมิติส่วนตัว แต่เป็นของเด็กสีสันฉูดฉาด ขืนเอาออกมาใช้ยุคนี้คงเป็นเรื่อง เธอคิดว่าจะเลาะเอาฝ้ายข้างในออกมาหาผ้าเย็บเสื้อนวมใหม่สักตัว

เธอหนาวจนตัวสั่นงันงก เมื่อก่อนมีแค่เสื้อตัวเล็กๆ ยัดฝ้ายบางๆ สองตัว กับเสื้อเชิ้ตผู้ใหญ่ชั้นเดียวอีกสองตัว ท่อนบนยังพอทน แต่ขานี่สิเย็นเฉียบ กลัวว่าแก่ตัวไปจะเป็นโรคไขข้ออักเสบเอาได้

ฉินฟางมองลูกชายคนเล็กที่ตัวล่อนจ้อนกับลูกสาวคนที่หกแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเดินออกไป

ไม่นานเธอก็ยกอ่างเหล็กบุบๆ เข้ามา ก้นอ่างฝังถ่านไฟเอาไว้ โรยหน้าด้วยขี้เถ้าและกากถ่านหินเพื่อให้ไฟอยู่ได้นานขึ้น

ห้องเล็กแคบไม่ถึงสิบตารางเมตร พอจุดเตาถ่านก็พอจะอุ่นขึ้นบ้าง

ไม่นานสมาชิกทุกคนก็เข้ามารวมตัวกัน เบียดเสียดกันอยู่บนเตียงจนเซี่ยงหน่วนกลัวว่าเตียงจะพัง

อาจเป็นเพราะคนเยอะ อากาศไม่ถ่ายเท เซี่ยงหน่วนเลยเริ่มหายหนาว เธอนั่งพิงผนัง ครุ่นคิดหาวิธีหารายได้เสริม งานฝีมือมีให้เลือกไม่มากนัก

พับกล่องกระดาษ ไม่ก็ร้อยดอกไม้พลาสติก

แถวนี้ไม่เคยได้ยินเรื่องจ้างร้อยดอกไม้ ก็เหลือแต่พับกล่องกระดาษ

งานพวกนี้ต้องรับจากสำนักงานชุมชน ซึ่งบ้านเธอคงหมดสิทธิ์ เพราะพ่อแม่ทำงานทั้งคู่ แม้ความเป็นอยู่จะอัตคัดแค่ไหน แต่ในทางทฤษฎีถือว่าเป็นครอบครัวที่มีรายได้สองทาง งานแบบนี้เขาจะสงวนสิทธิ์ให้บ้านที่ไม่มีคนทำงาน หรือบ้านที่มี "แรงงานเหลือใช้" ก่อน

คำว่าแรงงานเหลือใช้ พูดง่ายๆ ก็คือผู้ใหญ่ที่ว่างงานและทางบ้านเลี้ยงดูไม่ไหวนั่นแหละ

แต่เธอลองไปหาหัวหน้าฝ่ายสตรีที่โรงงานได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมโรงงานทอผ้าถึงมีฝ่ายสตรี แต่เอาเป็นว่ามีก็แล้วกัน แถมหัวหน้าคนนี้ยังใจดีและกระตือรือร้นมาก เคยเอากางเกงนวมเก่าๆ มาให้บ้านเธอตัวหนึ่งด้วย

แต่มันถูกเลาะเอาฝ้ายไปยัดใส่ผ้าห่มแล้ว ข้อเสียของการมีลูกเยอะคือ มีอะไรเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ

คิดไปคิดมา เธอก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายแล้ว ดูจากสภาพทุกคนคงยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง พาขบวนทัพเด็กๆ เดินออกจากบ้าน

"เฮ้ยๆๆ จะไปไหนกันน่ะ" ฉินฟางที่นั่งเย็บรองเท้าอยู่ปลายเตียงร้องทัก เธอใช้เศษผ้าเก่าๆ ที่ไม่ต้องปะชุนแล้วมาทำ ในยุคนี้ผ้าทุกชิ้นต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุดจนกว่าจะเปื่อยยุ่ย

"พี่หกบอกว่าจะพาพวกเราออกไปข้างนอกแป๊บนึงจ้ะ" เด็กๆ ประสานเสียงตอบดังลั่น

ฉินซานที่อยู่ห้องตรงข้ามเปิดประตูมายืนพิงกรอบประตู เลิกคิ้วมองเซี่ยงหน่วน "นี่ท่านหัวหน้าครอบครัว จะพาเด็กๆ ไปไหนกันน่ะ?" แม้แต่เจ้าตัวเล็กสามขวบยังถูกอุ้มไปด้วย

เซี่ยงหน่วนพอใจกับฉายานี้มาก ยิ้มจนแก้มปริ ติดที่ว่าผอมไปหน่อย ไม่อย่างนั้นคงเป็นเด็กน้อยที่น่ารักน่าชังมาก "อาไม่รู้อะไร การประหยัดไม่ใช่ทางออกระยะยาว ต้องหารายได้เพิ่ม หนูจะพาพวกเขาไปขายความน่าสงสารจ้ะ"

รอยยิ้มบนหน้าฉินซานกว้างขึ้น เด็กคนนี้ตลกดีแท้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับคนแก่ขี้กังวล

เขาพอจะเดาออกว่าหลานสาวจะทำอะไร ได้แต่ชื่นชมในใจว่าเด็กคนนี้ช่างฉลาดเฉลียวและเจ้าเล่ห์นัก

"ไปเถอะๆ อาจะรอฟังข่าวดีจากท่านหัวหน้าครอบครัวนะ"

อวี๋หงโผล่หน้าออกมาตีไหล่สามี "พูดอะไรของคุุณน่ะ"

"เปล่าซะหน่อย แค่ให้กำลังใจหัวหน้าครอบครัวเขา"

ฉินฟางไม่รู้ว่าเด็กๆ คิดจะทำอะไร พอเห็นว่าไม่ได้ไปไกลก็เลิกสนใจ

เวลานี้เซี่ยงตัวฝูไม่อยู่บ้าน เขาออกไปซ่อมประตู ประตูบ้านเป็นรูเบ้อเริ่ม ใช้งานไม่ได้การแล้ว

ณ บ้านหัวหน้าฝ่ายสตรี

เด็กๆ ยืนเรียงแถวหน้าตาน่าสงสารเวทนา

อวี๋ฟางมองเห็นจากหน้าต่างก็รีบออกมาต้อนรับ เธอจำเด็กกลุ่มนี้ได้ เพราะครอบครัวที่มีลูกแปดคนนั้นหาได้ยาก

แน่นอนว่าไม่นับรวมครอบครัวใหญ่ที่ยังไม่แยกบ้าน

"เข้ามาเร็วลูก ข้างนอกหนาวจะแย่ ลมแรงขนาดนี้ดูสิตัวสั่นกันหมดแล้ว น่าสงสารจริงเชียว"

"ขอบคุณค่ะคุณป้า" เซี่ยงหน่วนฝืนยิ้มหวาน แต่เพราะลมแรงจัด หน้าเลยชาจนรอยยิ้มดูบิดเบี้ยว น่าสงสารเข้าไปใหญ่

อวี๋ฟางถอนหายใจ รีบต้อนเด็กๆ เข้าบ้าน บ้านของเธอเป็นเรือนสี่ประสานขนาดเล็ก กว้างขวางพอสมควร

เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบสองคนกำลังเล่นกันอยู่บนเตียง ในห้องมีเตาถ่านตั้งอยู่ อากาศอบอุ่นสบาย

"มีเรื่องลำบากอะไรบอกป้าได้นะ ถ้าช่วยได้ป้าช่วยเต็มที่" อวี๋ฟางรินน้ำร้อนให้เด็กที่แต่งตัวบางที่สุดดื่ม เธอพูดด้วยรอยยิ้ม ท่าทางใจดีและละเอียดอ่อน

"คุณป้าคะ ป้าคงรู้สถานการณ์บ้านหนูดี พวกหนูแค่อยากมาถามว่า พอจะช่วยหางานพับกล่องกระดาษให้พวกหนูทำได้ไหมคะ พวกหนูมีกันตั้งหลายคน เวลาว่างจะได้ช่วยหารายได้เข้าบ้านบ้าง"

ถ้าอีกฝ่ายเป็นพวกชอบปัดความรับผิดชอบ เซี่ยงหน่วนคงต้องใช้คารมคมคายหว่านล้อมและเยินยอเสียหน่อย

แต่กับอวี๋ฟาง เธอไม่ต้องทำแบบนั้น อวี๋ฟางเป็นคนใจดีและมีความอดทนสูง แถมยังทำงานคล่องแคล่ว เซี่ยงหน่วนเลยบอกจุดประสงค์ไปตรงๆ

อวี๋ฟางชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีนึกว่าเด็กๆ จะมาขอเงินสงเคราะห์ เพราะทางฝ่ายสตรีก็มีการช่วยเหลือครอบครัวยากไร้เป็นกรณีพิเศษ บ้านตระกูลเซี่ยงลำบากจริง แต่ยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะได้รับเงินช่วยเหลือ เธอกำลังคิดว่าจะปฏิเสธยังไงไม่ให้ทำร้ายจิตใจเด็กๆ แต่คาดไม่ถึงว่าเด็กพวกนี้ไม่ได้มาขอเงิน

"พับกล่องกระดาษเหรอ? ได้สิ ป้าจะพยายามหามาให้นะ หนูพากันกลับไปก่อน เย็นนี้ป้าจะให้คำตอบ"

พอได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ เซี่ยงหน่วนก็บอกลาและพาขบวนทัพเด็กๆ วิ่งกลับบ้าน ข้างนอกหนาวเกินไปจริงๆ ต้องวิ่งจะได้อุ่นขึ้น ความลำบากแค่นี้เทียบกับวันสิ้นโลกไม่ได้หรอก แม้ที่นั่นจะหนาวเหน็บแต่เธอก็มีเสื้อขนเป็ด แถมยังมีรถบ้าน

ถึงจะขับไม่ได้ แต่ก็ใช้เป็นฐานทัพที่สุขสบายทีเดียว