บทที่ 8 แลกตั๋วจักรยาน

บทที่ 8 แลกตั๋วจักรยาน

หลังจากพวกทวงหนี้กลับไป เซี่ยงหน่วนก็วานให้พี่ๆ ทั้งสี่ช่วยกันเก็บกวาดบ้านและทางเดินที่เละเทะ ส่วนตัวเธอก็พาน้องห้าไปที่ครัวใหญ่เพื่อทำกับข้าว

อย่าเห็นว่าเซี่ยงเหลิงอายุน้อย ฝีมือปลายจวักของเธอนั้นยอดเยี่ยมที่สุดในบ้าน

"เช้านี้กินมันเทศกัน ผู้ใหญ่คนละสามหัว เด็กสองหัว"

แค่มื้อเดียวก็ปาเข้าไปหลายชั่งแล้ว ปกติที่บ้านจะหั่นมันเทศเป็นชิ้นบางๆ ต้มใส่น้ำเยอะๆ กินแค่น้ำแกงให้พออิ่มท้อง

แต่เธอไม่อยากให้ท้องร้องโครกครากเพราะมีแต่น้ำ มันเป็นความอิ่มแบบหลอกๆ ที่ไม่สบายท้องเอาเสียเลย

"กินแบบแห้งเหรอ?" เซี่ยงเหลิงแทบไม่อยากเชื่อหู สถานะการเงินที่บ้านเป็นแบบนี้ยังกล้ากินของแห้งอีกหรือ! หนี้สินตั้งสองร้อยกว่าหยวนยังคาอยู่เลยนะ

ยอดหนี้รวมทั้งหมดประมาณสองร้อยห้าสิบหยวน ตอนนี้เจ้าหนี้เหลือแค่ลุงคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องประหยัด ไม่งั้นชาติไหนจะใช้หนี้หมด

"ใช่ กินแบบแห้ง ต้มไปเถอะน่า" ประหยัดไปก็ไลฟ์บอย สู้หาทางหาเงินเพิ่มดีกว่า เธอคิดวิธีหาเงินได้แล้ว

เดี๋ยวตอนบ่ายจะเริ่มลงมือทันที

พอมันเทศสุก เธอก็หยิบส่วนของตัวเองมาสองหัว ถือไว้ในมือทั้งที่ยังร้อนระอุ มันเทศล้างมาสะอาดเอี่ยมจนไม่ต้องปอกเปลือก กัดกินได้เลย ในยุคสมัยนั้นถ้าใครกินมันเทศแล้วปอกเปลือกทิ้งคงโดนคนนินทาลับหลังว่าฟุ่มเฟือย

กัดไปได้สองสามคำ เธอก็หยิบตั๋วจักรยานออกมาแล้วมุ่งหน้าไปบ้านลุง

"ลุง อยู่บ้านไหมจ๊ะ?"

ประตูบ้านปิดอยู่ เธอเคาะเบาๆ สุขภาพของป้าสะใภ้ไม่ค่อยดี ถ้าเคาะดังเกินไปอาจจะทำให้ตกใจได้ โดยเฉพาะคนเป็นโรคหัวใจ การทำให้ตกใจถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

ฉินซานเปิดประตูด้วยสีหน้าอิดโรย "หน่วนยาทู่ มีธุระอะไรหรือเปล่า?" เซี่ยงหน่วนชะโงกหน้ามองเข้าไปเห็นป้าสะใภ้นั่งพิงโซฟา ดูท่าทางไม่ค่อยสบาย

นึกถึงเรื่องเมื่อเช้าแล้วเธอก็รู้สึกผิดนิดๆ "เมื่อเช้าทำป้าตกใจหรือเปล่าจ๊ะ?"

ฉินซานยิ้ม ลูบหัวหลานสาวตัวน้อย "เจ้าตัวยุ่ง ว่ามาสิ มีธุระอะไรกับลุง"

เซี่ยงหน่วนรีบหยิบตั๋วจักรยานออกมา "สามสิบห้าหยวน ลุงเอาไหม?" ราคาตลาดมืดพุ่งไปสี่สิบกว่าหยวนแล้ว แต่ขายคนกันเองย่อมต้องลดราคาให้หน่อย อีกอย่างนี่คือเจ้าหนี้รายใหญ่เชียวนะ

"เราตัดสินใจได้แน่เรอะ?"

ฉินซานเหลือบมองตั๋วจักรยานแล้วลูบหัวหลานสาวอย่างเอ็นดู ยัยหนูนี่ดูพึ่งพาได้มากกว่าแม่ของแกเสียอีก

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ ถ้าสหายฉินฟางหาเงินสามสิบห้าหยวนมาไถ่ตั๋วคืนได้ หนูจะไม่ขาย แต่นี่ไม่มี ก็อย่ามาเรื่องมาก ตอนนี้หนูเป็นหัวหน้าครอบครัวนะ"

เซี่ยงหน่วนตบหน้าอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ผสมความอวดดีนิดๆ

ฉินซานหัวเราะ เดินเข้าไปหยิบเงินสามสิบห้าหยวนออกมาให้ "งั้นลุงซื้อ ยื่นหมูยื่นแมว ซื้อแล้วไม่รับคืนนะท่านหัวหน้าครอบครัว"

"วางใจได้เลย คนอย่างเซี่ยงหน่วนคำไหนคำนั้น ไม่มีคืนคำแน่นอน"

เธอตบหน้าอกเสียงดังป้าบ หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่ดูเท่และมั่นใจ

ฉินซาน: "..." ช่างเล่นใหญ่จริงๆ

พอเห็นหลานสาวเดินเข้าบ้านฝั่งตรงข้ามไปแล้ว ฉินซานก็ปิดประตู หันกลับมาเห็นสีหน้าภรรยาดีขึ้นมากก็โล่งใจ

"ยังไม่สบายตัวอยู่หรือเปล่า?" เขาจับใบหน้าภรรยา เธอดูซีดเซียวเล็กน้อย

เขายกอ่างดินเผาเข้ามา เทถ่านและแอลกอฮอล์ลงไปจุดไฟจนลุกโชน แล้วดันอ่างไปใกล้ๆ ภรรยา "ใส่เสื้อเพิ่มอีกสักชั้นไหม?"

"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่หนาว หน่วนยาทู่นี่ตลกดีนะ" พูดไปแววตาของเธอก็ฉายความเหงาออกมา

ฉินซานกุมมือภรรยาแน่น "ถ้าคุณอยากมีลูกจริงๆ เราไปรับเลี้ยงเด็กสักคนดีไหม?" ฉินซานถอนหายใจ ร่างกายของภรรยารับภาระการตั้งครรภ์ไม่ไหวจริงๆ

"ไม่เอาหรอก ฉันไม่ได้ชอบเด็กขนาดนั้น แค่รู้สึกว่าหน่วนยาทู่น่าสนใจดี" อวี๋หงโบกมือปฏิเสธ เธอไม่ได้อยากมีลูกขนาดนั้น ถ้าเป็นหน่วนยาทู่เธอยินดีเลี้ยง แต่ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่ไหว

"งั้นเรารับหลานมาเลี้ยงไหม แม่เดียวกันแท้ๆ นิสัยคงคล้ายๆ กัน" ทุกครั้งที่เห็นภรรยาเศร้าเพราะเห็นครอบครัวอื่นมีความสุข เขาก็ปวดใจ ถ้าได้เลี้ยงเด็กน่ารักๆ สักคนก็คงดี

"อย่าเลย บ้านอยู่ตรงข้ามกันแค่นี้ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ถ้าพวกเขาลำบาก เราก็แค่คอยช่วยเหลือก็พอ"

อวี๋หงส่ายหน้า เด็กๆ โตจนรู้ความกันหมดแล้ว แถมแม่แท้ๆ ก็อยู่แค่บ้านตรงข้าม นึกภาพออกเลยว่าจะอึดอัดแค่ไหน

ถ้าต้องการความช่วยเหลือ เธอก็พร้อมช่วย

"ตกลง ผมทำให้คุณลำบากแย่ เป็นความผิดของผมเองที่ไม่มีน้ำยา" ฉินซานกอดภรรยา แววตาเจ้าเล่ห์วาบขึ้นมาแวบหนึ่ง

ขอบตาอวี๋หงแดงระเรื่อ เป็นเพราะสามีเอาใจใส่เธอเสมอ เธอถึงรักทุกอย่างที่เป็นเขา การที่เธอยอมควักเงินสองสามร้อยให้พี่สะใภ้ เธอไม่เคยหวังจะได้คืน ทั้งหมดก็เพราะผู้ชายตรงหน้าที่ดีแสนดีคนนี้...

พอกลับเข้ามาในห้อง เซี่ยงหน่วนก็กระโดดโลดเต้นวาดลวดลายหมุนตัวอย่างสวยงาม พร้อมชูนิ้วโป้งให้ตัวเอง "เซี่ยงหน่วน เธอนี่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลย"

เซี่ยงเหลิง: "..." น้องหกกำเริบหรือเปล่าเนี่ย?

ดูจะเพี้ยนๆ ไปหน่อยนะ

เซี่ยงหน่วนสัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่จ้องมองมา เธอค่อยๆ... ค่อยๆ... ค่อยๆ หันกลับไปมอง

เซี่ยงเหลิงนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม โผล่มาแค่ลูกตา

น้องชายสองคนห่อตัวด้วยผ้าห่มนั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาทั้งสามคู่จ้องเขม็งมาที่เธอ

เซี่ยงหน่วน: "..." อ๊ากกกกกกก!!!!

ภาพลักษณ์หัวหน้าครอบครัวผู้กล้าหาญ สูงส่ง และทรงพลังของฉัน!

ฟ้าดินช่วยด้วย! อ๊ากกกกก แตกสลาย! แตกสลายไม่มีชิ้นดี! แตกกระจายเกลื่อนพื้นแล้ว!

"พวกพี่แกล้งทำเป็นไม่เห็นได้ไหม?"

ทั้งสามคนพยักหน้า ถ้าน้องหกอยากจะหลอกตัวเอง พวกเขาก็ไม่ขัดข้อง

เซี่ยงหน่วนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงบนเตียง คว้าเจ้าก้อนแป้ง (น้องชายคนเล็ก) มาดึงเข้าสู่อ้อมกอด อุ่นดีจัง เสียแต่ว่าเจ้าก้อนแป้งนี่ตัวผอมแห้งเหลืองซีดไปหน่อย

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พ่อเซี่ยง แม่เซี่ยง และลูกๆ เต็มบ้านต่างก็ได้หยุดพักผ่อน

ในยุคนี้ไม่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์หรอกนะ มีแค่วันหยุดวันเดียว เมื่อวานพวกพี่ๆ ได้หยุดเพราะมีมือดีไประเบิดส้วมโรงเรียน เละเทะไปหมด

เลยได้หยุดเมื่อวานมาแบบงงๆ โรงเรียนประถมโรงงานทอผ้ามีผังอาคารเป็นรูปตัว 'พาย' (Π) ตรงกลางเป็นสนามหญ้า ส่วนแนวนอนด้านบนเป็นโรงอาหารและห้องน้ำ

ฟังไม่ผิดหรอก มันตลกสิ้นดี ห้องน้ำกับโรงอาหารเชื่อมติดกัน จินตนาการดูสิว่าสถานการณ์ที่โรงเรียนประถมโรงงานทอผ้ามันจะเลวร้ายขนาดไหน

ในฐานะโรงงานที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเหมย โรงงานทอผ้ามีโรงเรียนประถมสำหรับลูกหลานพนักงาน มีส่วนลดค่าเล่าเรียน แต่โควตาจำกัดแค่สองคน

ตอนนี้บ้านเธอมีเด็กเรียนอยู่สี่คน อีกสองคนเลยต้องจ่ายค่าเทอมเต็มราคาเหมือนคนอื่น

แต่ค่าเทอมสมัยนั้นถูกมาก แค่เทอมละห้าสิบเซนต์

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ เธอก็รู้สึกเปียกชื้นที่เสื้อ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมา เธอก้มลงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เห็นรอยเปียกเป็นวงที่แขนแล้ว เธอก็กรีดร้องในใจดังลั่น!

"ไอ้ตัวแสบ ฉี่รดกางเกงทำไมเนี่ย! สามขวบแล้วนะ!"