บทที่ 316 พลังปราณแห่งเซียน

บทที่ 316 พลังปราณแห่งเซียน

เทียนจีจื่อย่อมไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของเซี่ยโหวจุน

เมื่อสามปีก่อน อาจารย์ของเขาเคยบอกไว้ว่า "ผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรม" คือความหวังของแผ่นดินจงโจว

ต้องรับรองความปลอดภัยของเขาให้ได้ ไม่เพียงแค่ไม่เห็นด้วย

หากอีกเก้าอัจฉริยะแห่งจงโจวร่วมมือกันเล่นงานผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรม เทียนจีจื่อก็จะยืนอยู่ข้างผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรม

ชะตาฟ้ากำหนด ย่อมฝืนมิได้ สำหรับคำพูดของอาจารย์ เทียนจีจื่อเชื่อมั่นอย่างที่สุด

ในเมื่ออาจารย์บอกว่า ผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรมคือความหวังของแผ่นดินจงโจว เช่นนั้นก็ต้องเป็นจริง

"พวกเจ้าคิดจะขับไล่ผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรมออกไป ให้สิบอัจฉริยะจงโจวยึดครองพลังปราณแห่งเซียนเพียงลำพัง

แต่ข้ากลับเห็นต่าง ผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรมคืออันดับหนึ่งแห่งป้ายสวรรค์

เขาย่อมคู่ควรได้รับพลังปราณแห่งเซียนส่วนของเขาเอง แผ่นดินจงโจวยึดถือกฎเกณฑ์มานานเกินไป สมควรเปลี่ยนแปลงกันบ้าง พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร"

หานจั๋วเยว่ยิ้มตอบก่อนใคร "ข้าไม่มีความเห็น"

อย่างไรเสียก็ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง พลังปราณแห่งเซียนที่เป็นของเขา ใครก็แย่งไม่ได้

มีโอกาสได้เห็นราชวงศ์อินเยว่เสียหน้า ทำไมจะไม่ดีล่ะ

หวงฝู่จิงเทียน จากตระกูลหวงฝู่ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชวงศ์อวี้ฮว่า ก็กล่าวสนับสนุนตามมา

"ข้าก็ไม่มีความเห็นเช่นกัน!"

ยังมีอีกหลายอำนาจใหญ่ทางทิศตะวันตกที่ยังคงเฝ้าดูท่าที

หลินเฟิงเองก็คาดไม่ถึงว่าจะมีคนสนับสนุนตน เช่นนี้คงไม่ต้องต่อกรกับทั้งสิบ

แค่สู้กับสามคนก็พอแล้ว เมื่อครู่นี้เขายังออมมืออยู่

แต่ในการแย่งชิงพลังปราณแห่งเซียน เขาจะไม่ออมมืออีกต่อไป

"องค์ชายโจวคุน ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะไม่มีคนหนุนหลังเลยสินะ ในสิบคน มีเพียงพวกเจ้าแค่สามคนที่คิดเหมือนกัน

เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน พวกเจ้าควรระวังตัวให้ดี ข้าผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรม ไม่เคยปล่อยให้ศัตรูหลุดมือไปง่าย ๆ"

หลินเฟิงกล่าวพลางหัวเราะเยาะ

สีหน้าของโจวคุนและพวกอีกสองคนค่อย ๆ มืดครึ้มลง

เดิมทีพวกเขาคิดใช้กำลังของคนอื่นช่วยกำจัดผู้พิทักษ์แห่งความยุติธรรม

ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้พลังปราณแห่งเซียน อนาคตก็ย่อมอยู่ในกำมือของพวกเขา

เป็นที่หนึ่งของป้ายสวรรค์ะแล้วยังไง ในประวัติศาสตร์ของแผ่นดินจงโจว ก็เคยมีกรณีที่อันดับหนึ่งของป้ายสวรรค์ะไม่อาจครอบครองพลังปราณแห่งเซียนมาก่อน

แต่ผลกลับกลายเป็นว่า เทียนจีจื่อกับหานจั๋วเยว่ไม่เห็นด้วย

เช่นนี้ พวกเขากลับกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบแทน

"เราคอยดูกันต่อไป" โจวคุนกัดฟันกล่าว

ณ ขณะนั้นเอง ปรากฏร่างชายชราผมขาวโพลน หน้าตาอ่อนเยาว์ มือถือพัดขนนกยืนอยู่กลางอากาศเหนือเกาะเทียนซิน

เขาคือ "เทียนจีจื่อ" แห่งหอเทียนจีรุ่นก่อน

"อาจารย์" เทียนจีจื่อหนุ่มบนแท่นบรรไดสู่สวรรค์ร้องเรียก

แต่ชายชราไม่สนใจเขา

กลับกล่าวเสียงดังว่า

"เรื่องพลังปราณแห่งเซียนที่ปรากฏก่อนกำหนด พวกเจ้าอย่าได้คาดเดาเกินไป นี่คือการเปลี่ยนแปลงของแผ่นดินจงโจว

และยังเป็นความหวังของพวกเราทุกคน การแย่งชิงพลังปราณแห่งเซียนครั้งนี้จะไม่มีการจำกัดระดับพลังที่เคยกำหนดไว้ที่ระดับสิบสองขั้นสูงสุดอีกต่อไป

ไม่ว่าใครที่ยืนอยู่บนแท่นบรรไดสู่สวรรค์ ก็สามารถเข้าร่วมแย่งชิงได้ ไม่ว่าระดับพลังจะเป็นเช่นไร

และพลังปราณแห่งเซียนจะสุ่มตกลงไปในทุกมุมของแท่นบรรไดสู่สวรรค์"

เมื่อเทียนจีจื่อรุ่นก่อนกล่าวจบ

ทั่วบริเวณก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที และผู้ที่ดีใจที่สุดก็คือ หวงฝู่จิงเทียน, หนานกงอู๋โก้ว และเซี่ยโหวจุน ซึ่งยังอยู่ในขั้นปลายของระดับสิบสอง

เป็นไปตามคาด พลังปราณแห่งเซียนปรากฏก่อนกำหนด และยังยกเลิกข้อจำกัดระดับพลัง

สำหรับทั้งสามคน นี่คือข่าวดีที่สุด

เหล่าอัจฉริยะอันดับหนึ่ง สอง และสามบนแท่นบรรไดสู่สวรรค์ต่างเผยความตื่นเต้นออกมา

แม้ว่าพวกเขาจะมีโอกาสได้พลังปราณแห่งเซียนเพียงน้อยนิด แต่ก็ยังมีความหวังอยู่ดี

…………………………………………………………………………………..

"ไม่ได้ยินที่เทียนจีจื่อรุ่นก่อนพูดหรือ"

"พลังปราณแห่งเซียนจะสุ่มตกลงไปในทุกมุมของแท่นบรรไดสู่สวรรค์"

"ถ้าหากมันตกลงตรงหน้าข้าพอดี แล้วข้ากลืนมันเข้าไปล่ะ"

"นั่นก็เหมือนปลาคาร์พกระโจนข้ามประตูมังกร"

"จากนี้ไป ข้าก็จะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า"

ด้วยความรู้สึกเช่นนี้

เหล่าอัจฉริยะบนแท่นบรรไดสู่สวรรค์ต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี

บนเวทีหลักของเกาะเทียนซิน

ผู้เฒ่าระดับสิบสองขั้นสูงสุดผู้มีอายุเกินหมื่นปีคนหนึ่ง ซึ่งยังคงมีความหวังสุดท้ายอยู่ ถามเทียนจีจื่อว่า

"ท่านเทียนจีจื่อ พวกเรายังมีหวังหรือไม่"

"พวกเรา" ที่เขากล่าวถึง ก็คือกลุ่มผู้ที่ไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับเซียน และได้แต่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ในระดับสิบสองขั้นสูงสุด

สายตาของผู้คนหลายสิบคนบนเวทีหลัก ล้วนจับจ้องไปที่เทียนจีจื่อบนท้องฟ้า รอคำตอบจากเขา

ผู้เฒ่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "เฮ้อ～～～ ในตอนนี้ยังไม่มี พลังปราณแห่งเซียนจะปรากฏขึ้นบนแท่นบรรไดสู่สวรรค์เท่านั้น

และพวกเจ้าล้วนมีอายุเกินร้อยปีไปแล้ว ย่อมไม่สามารถเหยียบขึ้นแท่นบรรไดสู่สวรรค์ได้ แต่อย่าเพิ่งหมดหวังไป

แผ่นดินจงโจวกำลังเปลี่ยนแปลง บางทีในอนาคตอันใกล้ พวกเจ้าก็อาจได้รับพลังปราณแห่งเซียน ทะลวงเข้าสู่ระดับเซียน

และมีอายุขัยหนึ่งแสนสองหมื่นเก้าพันหกร้อยปี"

เขาเองก็หวังว่าแผ่นดินจงโจวจะได้รับพลังปราณแห่งเซียนเพิ่มขึ้น เพื่อให้มีผู้บรรลุระดับเซียนมากขึ้น

แต่เรื่องนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสามารถกำหนดได้ เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครบางคนที่สามารถ...

เมื่อได้ยินคำตอบของเทียนจีจื่อ เหล่าผู้เฒ่าระดับสิบสองขั้นสูงสุด ต่างเผยสีหน้าผิดหวัง

พวกเขาหวังว่า การที่พลังปราณแห่งเซียนทำลายข้อจำกัดและปรากฏขึ้นก่อนกำหนด จะทำให้พวกเขามีโอกาสสักเล็กน้อย

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้พวกเขาต้องผิดหวังอีกครั้ง

"อนาคตที่ว่าคือเมื่อใดกัน ข้ามีชีวิตมาแล้วกว่าหมื่นปี อีกแค่แปดร้อยปี ก็จะเข้าสู่ห้าความเสื่อมโทรมแห่งสวรรค์และมนุษย์

แล้วร่างกายนี้ก็จะกลายเป็นเพียงฝุ่นดิน ข้ารอไม่ไหวแล้ว" ผู้เฒ่าระดับสิบสองขั้นสูงสุดที่เอ่ยปากกล่าวด้วยความขมขื่น

อายุขัยของเขากำลังจะสิ้นสุดลง ไม่มีเวลาจะรอต่อไปอีกแล้ว

"ข้าเองก็ไม่รู้ บางทีอาจจะเป็นสิบปีข้างหน้า หรือร้อยปีข้างหน้า อาจเป็นพันปี หรือกระทั่งหมื่นปีหลังจากนี้ก็เป็นได้

พลังปราณแห่งเซียนที่ปรากฏขึ้นก่อนกำหนดในครั้งนี้ ไม่มีสัญญาณบอกเหตุใด ๆ มาก่อน

มันเหมือนกับเป็นการตัดสินใจในฉับพลัน ข้าเองก็ไม่อาจเข้าใจถึงความลึกลับในเรื่องนี้ได้"

เทียนจีจื่อตอบตามความจริง

"จริงหรือไม่ที่อาจเป็นสิบปี หรือร้อยปีข้างหน้า"

หากเป็นร้อยปีข้างหน้า อย่างน้อยเขาก็ยังมีโอกาส

"จริง!!!"

คำพูดของเทียนจีจื่อ มีน้ำหนักมากในแผ่นดินจงโจว

เพราะเขาไม่เคยกล่าวคำลวง และทุกคนก็เต็มใจจะเชื่อถือเขา

ระหว่างที่สนทนา

แสงสีทองที่โปรยลงมาจากท้องฟ้าเหนือเกาะเทียนซิน เริ่มหดตัวลง ท้ายที่สุด มันแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งแท่นบรรไดสู่สวรรค์

ทุกคนต่างรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา พลังปราณแห่งเซียนกำลังจะปรากฏแล้วหรือ

มันจะตกลงไปที่ใดกันแน่

จะเป็นแท่นแรก หรือแท่นที่สอง หรืออาจจะเป็นแท่นที่สาม หรือแท่นที่สี่

ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย พวกเขาเห็นเพียงว่า บนท้องฟ้าเหนือเกาะเทียนซิน ปรากฏรอยแยกเล็ก ๆ ขึ้น

ลำแสงสีทองปนม่วงสายหนึ่ง พุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น

มันหยุดอยู่กลางอากาศชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็ตกลงสู่แท่นบรรไดสู่สวรรค์ชั้นที่สองอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของมัน เร็วจนแทบมองไม่ทันด้วยตาเปล่า

ในขณะนั้น

ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะระดับหนึ่งที่อยู่บนแท่นที่สาม หรือสิบอัจฉริยะจงโจวที่อยู่บนแท่นที่สี่

ล้วนพุ่งตรงไปยังแท่นที่สองทั้งหมด ตอนนี้ ไม่ใช่เวลามาเกรงใจกันแล้ว

การแย่งชิงพลังปราณแห่งเซียน สำคัญที่สุด มีเพียงอัจฉริยะระดับสามที่อยู่บนแท่นแรกเท่านั้นที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ทำได้เพียงมองดูผู้อื่นแย่งชิงพลังปราณแห่งเซียนต่อหน้าต่อตา

พวกเขาไม่ใช่ว่าไม่อยากแย่ง แต่พวกเขาขึ้นไปไม่ได้

หลินเฟิงตั้งใจจะพุ่งออกไปตั้งแต่แรก แต่เมื่อสังเกตเห็นว่าคนรอบข้างยังคงนิ่งอยู่

เขาจึงหยุดลง และสั่งให้ร่างแยกของตนพุ่งออกไปแทน