ตอนที่ 34 : อิงหลง ปะทะ เทอโรซอร์แห่งวายุเทพ!

ตอนที่ 34 : อิงหลง ปะทะ เทอโรซอร์แห่งวายุเทพ!

"ทุกคน ดูบนฟ้าสิ!"

"มังกร! เทพมังกรมาช่วยพวกเราแล้ว!"

"พวกเรารอดแล้ว!"

กลุ่มโจรสลัดคุจาไม่รู้หรอกว่าร็อคโค่เป็นผู้ใช้พลังผลปิศาจ สำหรับพวกเธอ เขาคือเทพมังกรที่คอยคุ้มครองพวกเธออยู่

แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมร็อคโค่ถึงช่วยพวกเธอ แต่ก็ไม่ได้หยุดยั้งพวกเธอจากการถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ท่ามกลางเสียงเชียร์ของกลุ่มโจรสลัดคุจา มังกรสองตัวที่เผชิญหน้ากันในที่สุดก็เริ่มเคลื่อนไหว

"ลมหายใจมังกร!"

ร็อคโค่อ้าปาก และลมหายใจมังกรที่แผดเผาราวกับจะละลายได้ทุกสรรพสิ่งก็พุ่งออกมา เปลี่ยนท้องฟ้าที่มืดมิดให้กลายเป็นสีแดงเพลิงในทันที

"พลังที่น่ากลัวจริงๆ แต่ถ้าคิดว่าจะเอาชนะฉันได้ด้วยแค่นี้ แกก็ยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ!"

วิลเลียมไม่แสดงความหวาดกลัวต่อลมหายใจมังกรอันน่าสะพรึงกลัวที่พ่นเข้ามาหากัน เขากางปีกออกจนบดบังดวงอาทิตย์!

ฮาคิเกราะเคลือบปีกมหึมาของเขา และร่างกายของเขาก็เริ่มหมุนวนในอากาศเหมือนใบพัด ก่อให้เกิดพายุเฮอริเคนอันรุนแรง

"วายุเทพ · ทอร์นาโด!"

พายุทอร์นาโดที่บ้าคลั่งปะทะเข้ากับลมหายใจมังกรที่ร้อนระอุโดยตรง และพายุที่เกิดจากการหมุนด้วยความเร็วสูงก็พัดพากระจายความร้อนของลมหายใจมังกรออกไปจนเกือบหมด

วิลเลียมพุ่งสวนลมหายใจมังกรขึ้นมา ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว

รูม่านตาของร็อคโค่หดเล็กลงเล็กน้อย ความตื่นเต้นจากการได้รับความสามารถใหม่ถูกกดทับไว้ขณะที่เขาสงบสติอารมณ์ลง

โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ที่มีค่าหัวสี่ร้อยล้าน!

นี่เหนือกว่าศัตรูหน้าไหนที่เขาเคยเจอมาก่อนทั้งหมด!

ความสามารถผลปิศาจ, ฮาคิเกราะ และฮาคิสังเกตวิลเลียมเชี่ยวชาญพวกมันทั้งหมดจนถึงระดับสมบูรณ์แบบ

"ตูม!!!"

พายุทอร์นาโดที่รุนแรงกระแทกเข้าใส่ร่างของร็อคโค่อย่างจัง และร่างมังกรยักษ์ของเขาก็ถูกผลักถอยหลังไปไกล แต่ไม่มีบาดแผลปรากฏให้เห็น

"เจาะเกราะไม่เข้าเหรอ? พลังป้องกันน่ากลัวชะมัด สมแล้วที่เป็นผลปิศาจสายโซออนสัตว์มายา"

วิลเลียมแสดงสีหน้าประหลาดใจ พลังป้องกันของร็อคโค่เกินกว่าที่เขาคาดไว้

แต่นี่กลับทำให้เขายิ่งหงุดหงิดมากขึ้น "การที่คนอย่างแกได้ครอบครองผลปิศาจสายสัตว์มายา มันเป็นการเสียของสมบัติสวรรค์ชัดๆ!"

เขาได้กินแค่ผลปิศาจสายพันธุ์สัตว์ดึกดำบรรพ์เองนะ? ทำไมร็อคโค่ถึงได้กินสายสัตว์มายา?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็กางปีกและบินขึ้นสู่ท้องฟ้า หลังจากไต่ระดับความสูงได้พอสมควร เขาก็หันกลับมาและพุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง

"วายุเทพ · อุกกาบาตถล่มปฐพี!"

ฮาคิเกราะเคลือบเกือบทั่วร่างของวิลเลียม และแรงเสียดทานอันรุนแรงกับอากาศก็จุดประกายไฟขึ้นในไม่ช้า

เทอโรซอร์เพลิงพุ่งลงมาจากฟากฟ้า เร่งความเร็วอย่างต่อเนื่องราวกับอุกกาบาต!

"เข้ามาเลย!"

ร็อคโค่ตะโกนลั่น วิลเลียมแข็งแกร่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก แต่นี่คือสิ่งที่เขาต้องการพอดี

นับตั้งแต่ทะลุมิติมา ยกเว้นตอนที่เผชิญหน้ากับค็องและรู้สึกว่าไม่มีโอกาสชนะ การต่อสู้ครั้งอื่นๆ ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาโดยไม่มีความรู้สึกถึงวิกฤต

ตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับวิลเลียม เขารู้สึกว่าเลือดลมสูบฉีดและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พุ่งพล่านเป็นครั้งแรก!

"หอกอัสนีเทพ · ทัณฑ์สวรรค์!"

ร็อคโค่คำรามใส่ท้องฟ้า และสายฟ้าสีม่วงลำหนึ่งก็ผ่าเปรี้ยงลงมาจากสวรรค์ที่ปกคลุมด้วยเมฆในทันที

สายฟ้าจากสวรรค์ถูกดึงดูดด้วยกระแสไฟฟ้าบนตัวเขาและผ่าลงที่ตัวเขาโดยตรง

จากนั้น ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น!

ไม่เพียงแต่สายฟ้าสีม่วงที่รุนแรงจะไม่ทำอันตรายเขา แต่มันยังแปรเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สายฟ้าคลุมกายเขาไว้อีกด้วย

เมื่อร็อคโค่ยืดตัวตรงและพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาดูเหมือนหอกสายฟ้ายาวแปดร้อยเมตรอย่างชัดเจน!

"ตูม!!!"

อุกกาบาตและหอกสายฟ้าปะทะกัน ในชั่วพริบตา พายุพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ขยายออกไป สภาพอากาศที่เลวร้ายอยู่แล้วยิ่งทวีความอันตราย ราวกับไต้ฝุ่นระดับ 18 พัดถล่ม

สมาชิกของกลุ่มโจรสลัดทั้งสองฝ่ายที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่ต่างหยุดสู้โดยไม่ได้นัดหมาย สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่มังกรสองตัวที่ปะทะกันบนท้องฟ้า

ยกเว้นหลินหลิน

เธอโกรธมากที่ยังจัดการศัตรูของเธอไม่ลงสักที ยังไงเธอก็เชื่อว่าร็อคโค่ต้องชนะแน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจอะไรมากและระดมฟันใส่ฮาวเวิร์ดต่อไป

ถ้าจะถามว่าใครน่าสมเพชที่สุดในสนามรบตอนนี้ คำตอบคงหนีไม่พ้นฮาวเวิร์ด

'บอลลูนเหล็ก' ของหลินหลินได้บดขยี้ความแข็งแกร่งที่เขาภาคภูมิใจจนแหลกลาญ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่มีพลังป้องกันเจาะไม่เข้าไม่ว่าจะโจมตียังไง แถมยังมีพละกำลังมหาศาลโดยธรรมชาติ เขารู้สึกเหมือนโลกของเขากำลังมืดมนลง

ท้องฟ้าก็มืดมนจริงๆ นั่นแหละ

เขาไม่เพียงต้องรับมือกับหลินหลินเท่านั้น แต่ยังต้องคอยระวังการลอบโจมตีจากโฮมมี่อีกหลายตัวด้วย เขาช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

ในมุมหนึ่งของสนามรบ แช็กกี้ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายขณะเฝ้าดูมังกรสองตัวต่อสู้กันบนท้องฟ้า

"แข็งแกร่งจัง..."

ความจริงแล้วเธอแอบหนีออกมาในครั้งนี้โดยซ่อนตัวในถังไวน์บนดาดฟ้าเรือ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกทะเล

เธอเคยคิดว่าจักรพรรดินีแห่งคุจาของพวกเธอแข็งแกร่งที่สุดในโลก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ยอดคนย่อมมียอดคน

ทะเลแห่งนี้น่าตื่นเต้นกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก!

บนท้องฟ้า การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

ทั้งสองสู้กันตั้งแต่ชายฝั่งตะวันตกของเกาะไปจนถึงใจกลางเกาะ สายฟ้า, ลมหายใจมังกร และพายุเฮอริเคนการโจมตีสารพัดรูปแบบถล่มเกาะอย่างต่อเนื่อง จนเกาะแทบจะพังพินาศ

"น่าสนใจ! น่าสนใจ! ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ร็อคโค่ มาเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดของฉันเป็นไง?"

อาศัยจังหวะช่องว่างในการต่อสู้ วิลเลียมยื่นข้อเสนอเชิญชวนร็อคโค่

เดิมทีเขาคิดว่าร็อคโค่เป็นแค่พวกอ่อนหัดที่โชคดีได้กินผลปิศาจสายสัตว์มายา แต่หลังจากสู้กันมานาน เขาก็ยอมรับในความแข็งแกร่งของร็อคโค่

ถ้าเขาดึงร็อคโค่เข้ากลุ่มโจรสลัดวายุได้ ความแข็งแกร่งของกลุ่มพวกเขาจะพุ่งทะยาน

แม้แต่ในสถานที่แห่งนั้นในโลกใหม่ที่ซึ่งมียอดฝีมือดั่งก้อนเมฆ พวกเขาก็สามารถยึดครองพื้นที่เป็นของตัวเองได้

"ฉันขอปฏิเสธ!"

ร็อคโค่ปฏิเสธคำเชิญของวิลเลียมอย่างเด็ดขาด

วิลเลียมแข็งแกร่งจริง โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ที่มีค่าหัวสี่ร้อยล้านไม่ใช่เสือกระดาษ

อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งจะได้รับกายาอิงหลงมาหมาดๆ วิลเลียมยังเอาชนะเขาตอนนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ คิดจะเป็นกัปตันของเขาเรอะ ฝันเฟื่องไปเถอะ!

"คนที่อ่อนแอกว่าฉัน ไม่มีสิทธิ์มาเป็นกัปตันของฉัน!"

ขณะที่พูด ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมา และสายฟ้าสีดำแดงก็ทำลายล้างท้องฟ้า

ดวงตาของวิลเลียมเบิกกว้าง "ฮาคิราชันย์!"

ทันใดนั้น แววตาของเขาก็เย็นชาลง ผู้ครอบครองฮาคิราชันย์ไม่ใช่คนประเภทที่เขาจะกดขี่ได้

ฮาคิราชันย์ยังเป็นที่รู้จักในนาม "คุณสมบัติแห่งราชันย์" เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าคนที่มีฮาคิราชันย์จะยอมเป็นลูกน้องใคร นอกเสียจากว่าคนคนนั้นจะเป็นผู้ใช้ฮาคิราชันย์เหมือนกัน

แต่ชัดเจนว่า เขาไม่ใช่

"ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่แกจะมาเป็นลูกเรือของฉัน ถ้าอย่างนั้น ฉันปล่อยให้แกรอดไปไม่ได้เด็ดขาด!"

ขณะที่วิลเลียมพูด ร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนจากร่างสัตว์อสูรเป็นร่างไฮบริด

เขาเอื้อมมือไปข้างหลังและค่อยๆ ดึงดาบผ่าลมเล่มมหึมาออกมา ใบดาบเป็นสีแดงเพลิงและดูหนักอึ้งอย่างเหลือเชื่อ

ดวงตาของร็อคโค่เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ดาบมีชื่อ!"

"ถูกต้อง ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'ดาบผ่าสวรรค์' หนึ่งใน '12 ดาบชั้นเลิศ'!"

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของร็อคโค่ก็ลุกโชนด้วยความปรารถนา และลมหายใจของเขาก็ถี่กระชั้น

ดาบปัจจุบันของเขาคือ 'เบรธ' ซึ่งเป็น 21 ดาบชั้นยอด แม้ระดับจะสูง แต่มันไม่เหมาะกับเขาในตอนนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถของผลสควีซสควีซ ดาบเบรธคงไม่สามารถปรับขนาดให้เข้ากับตัวเขาในตอนนี้ได้ด้วยซ้ำ

แต่ 'ดาบผ่าสวรรค์' ตรงหน้านั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันคือดาบที่สร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะชัดๆ!