บทที่ 3 สามีจอหงวนผู้ปรารถนาทายาท (2)

บทที่ 3 สามีจอหงวนผู้ปรารถนาทายาท (2)

ฉู่หยวนจำไม่ได้แล้วว่าจือเยว่ถูกฉู่ผิงซื้อตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่

จือเยว่เป็นสาวใช้ต้นห้องที่ติดตามนางมาจากบ้านเดิม คอยดูแลจัดการข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างในเรือน ไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับชิ้นใหญ่ เสื้อผ้า รองเท้า ไปจนถึงถุงหอมและผ้าเช็ดหน้าชิ้นเล็กชิ้นน้อย และสาเหตุที่นางตั้งครรภ์แล้วรักษาครรภ์ไว้ไม่ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็เพราะถุงหอมผสมชะมดเชียงนี่เอง

ฉู่หยวนคนก่อนอาจไม่รู้ แต่ฉู่หยวนคนปัจจุบันรู้ดีเต็มอกว่าถุงหอมลวดลายหลากหลายพวกนั้นล้วนมาจากฝีมือของฉู่ผิง และเป็นจือเยว่นั่นแหละที่คอยนำถุงหอมพวกนี้มาวางไว้ข้างกายนางครั้งแล้วครั้งเล่า!

แม้บางครั้งนางไม่อยากได้กลิ่นฉุนๆ จือเยว่ก็จะคะยั้นคะยอว่า "ฮูหยิน พกไว้เถอะเจ้าค่ะ ถุงหอมนี้ไล่ยุงได้แถมยังช่วยให้นอนหลับสบาย เมื่อคืนท่านเพิ่งบ่นว่านอนไม่ค่อยหลับไม่ใช่หรือเจ้าคะ?"

ฉู่หยวนยิ้มมุมปาก พลางบีบถุงหอมในมือเล่น

[ถุงหอมมีส่วนผสมของชะมดเชียงที่อาจทำให้แท้งบุตรได้ ระบบทำการกรองและกำจัดส่วนผสมนั้นออกไปโดยอัตโนมัติแล้ว!]

ฉู่หยวนหัวเราะเบาๆ "แกมีฟังก์ชันระดับไฮเอนด์ขนาดนี้ด้วยเหรอ?"

[ในฐานะระบบที่ให้ความสำคัญกับทายาท นี่เป็นหน้าที่พื้นฐานที่สุดของเรา]

ฉู่หยวนพยักหน้า นางเปิดแผงควบคุมระบบ ในที่สุดก็มีเวลาตรวจสอบ 'แพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่' เสียที

เป็นไปตามคาด ในแพ็กเกจของขวัญมีเม็ดยาสำหรับฟื้นฟูร่างกายอยู่จริงๆ นอกจาก 'ยาฟื้นฟูร่างกาย x1' แล้ว ยังมี 'ยาต้นเหล็ก x2', 'ยาหยาดน้ำค้าง x1', 'ยันต์พูดความจริง x1' และยังมี 'น้ำยาเสริมพรสวรรค์ x1' อีกด้วย

ยาฟื้นฟูร่างกายนั้นไม่ต้องพูดถึง ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมเสียหายอย่างหนัก หากไม่กินยานี้ อย่าว่าแต่คลอดลูกเลย แค่จะท้องยังยาก จะคลอดลูกอะไรได้ คลอดลมตดออกมาสิไม่ว่า!

ยาต้นเหล็กก็เข้าใจได้ง่าย ความปรารถนาของเจ้าของร่างเดิมคืออยากได้ลูกชายสองคน

แต่ยาหยาดน้ำค้าง ยันต์พูดความจริง และน้ำยาเสริมพรสวรรค์พวกนี้มีไว้ทำอะไรกัน?

[เมื่อได้ยินเสียงเรียกอันแรงกล้าของโฮสต์ ระบบก็มาแล้ว! ยาหยาดน้ำค้างมีไว้สำหรับ... เอาเป็นว่าคนรู้เขารู้กัน! ส่วนยันต์พูดความจริง ผู้ที่ถูกใช้ยันต์จะพูดความในใจที่แท้จริงออกมาโดยไม่รู้ตัว วิธีใช้โฮสต์ลองคลำทางเอาเองได้เลย

อ้อ แล้วก็น้ำยาเสริมพรสวรรค์ใช่ไหม?

นี่เป็นภารกิจกระตุ้นพิเศษ เหมือนข้อสอบโบนัสนั่นแหละ หากโฮสต์กระตุ้นภารกิจและทำสำเร็จโดยอัตโนมัติ จะได้รับแต้มรางวัลพิเศษ!

นี่เป็นโอกาสดีที่โฮสต์จะบรรลุเป้าหมายก่อนกำหนด ดังนั้นโฮสต์ต้องคว้าไว้ให้ดีนะ]

พูดจบ พอฉู่หยวนจะเรียกระบบให้มาอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม ก็พบว่ามันหายตัวไปเสียแล้ว

ฉู่หยวนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาอีกครั้ง!

ระบบเฮงซวยอะไรเนี่ย อู้งานไปจีบสาวหรือไง?

ช่างเถอะ ฉู่หยวนลุกจากเตียง รินน้ำชาเย็นชืดมาดื่มแก้วหนึ่ง แล้วกินยาฟื้นฟูร่างกายเข้าไปก่อน

ทันทีที่ยาตกถึงท้อง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไป อาการปวดหน่วงๆ ที่ท้องน้อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

"จะว่าไป ระบบนี้ถึงจะมีเรื่องไม่น่าไว้ใจอยู่เยอะ แต่ยาที่ผลิตออกมานี่ของดีจริงแฮะ" ฉู่หยวนเผลอชื่นชมออกมา

....................................................................................................

อีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินว่าฉู่หยวนไม่อยากพบหน้า ฝีเท้าของซ่งถังอินก็ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์อันลุ่มลึกตวัดมองฉู่ผิงอย่างเย็นชา "พี่สาวเจ้าพูดเช่นนั้นรึ?"

ชายหนุ่มผู้นี้อายุยังไม่ถึงสามสิบปี รูปร่างสูงโปร่งขายาว ยืนตระหง่านดั่งต้นสน สวมชุดขุนนางสีเขียวปักลายไก่ฟ้าขาว เข็มขัดที่คาดเอวเป็นหัวทองคำ ซึ่งอนุญาตให้ใช้เฉพาะขุนนางขั้นสามขึ้นไปเท่านั้น แสดงถึงความโปรดปรานที่ได้รับจากฮ่องเต้

ชายหนุ่มรูปงาม ผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์และอนาคตไกลเช่นนี้ กลับกลายเป็นสามีของพี่สาว... ในใจของฉู่ผิงเต็มไปด้วยความขมขื่น

ชัดเจนว่านางเป็นคนแรกที่เห็นซ่งถังอินนอนสลบไสลอยู่ข้างทางในตอนนั้น แต่เมื่อนางกำลังจะก้าวลงจากรถม้า พี่สาวกลับห้ามไว้ "อากาศหนาว เจ้าไม่ต้องลงไปหรอก เดี๋ยวพี่จะลงไปดูเอง"

เพียงแค่นั้น ซ่งถังอินก็จดจำว่าพี่สาวคือผู้มีพระคุณ และสู่ขอพี่สาวแต่งงาน ส่วนนางผู้เป็นคนพบเห็นคนแรก กลับกลายเป็นเพียงน้องเมียที่เขาไม่อาจก้าวล่วงได้!

ฉู่ผิงขบกรามแน่น ก้มหน้าลงพลางเอ่ยเสียงเครือ "พี่เขยเชื่อฟังพี่หญิงเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้พี่หญิงอารมณ์ไม่ดี ท่านหมอก็บอกว่านางต้องการพักผ่อน หากพี่เขยเข้าไปตอนนี้ อาจทำให้พี่หญิงโศกเศร้าขึ้นมาอีก"

ฉู่ผิงก้มหน้าลงเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนที่งดงามที่สุดของนาง นั่นคือลำคอระหงที่ขาวผ่อง เครื่องหน้าของนางอาจไม่งดงามเท่าฉู่หยวน แต่ผิวพรรณขาวเนียน และเมื่อหลุบตาลง แพขนตาก็ดูราวกับพัดด้ามจิ๋ว ขับให้นางดูบอบบางน่าทะนุถนอม

ทว่าซ่งถังอินกลับไม่สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้เลย เขาเห็นเพียงรอยฟกช้ำครึ่งซีกบนใบหน้าของฉู่ผิงที่ยังไม่ได้ทำแผล "หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา?"

เสียงของฉู่ผิงแผ่วเบา "พี่หญิงอารมณ์ไม่ดี เลยขว้างปาข้าวของในห้อง..."

นางไม่ได้ฟ้องตรงๆ แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงความเอาแต่ใจของฉู่หยวน และความคับแค้นใจที่นางต้องรองรับอารมณ์เหล่านั้นอย่างแนบเนียน

ซ่งถังอินถอนหายใจออกมาเบาๆ แทบจับสังเกตไม่ได้ "ลำบากเจ้าแล้ว"

"ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้ารู้ดีว่าในใจพี่หญิงขมขื่นเพียงใด ยามว่างข้ามักจะสวดอ้อนวอนต่อเจ้าแม่ประทานบุตร ขอให้สมพรปรารถนาของพี่หญิง ต่อให้ต้องแลกด้วยการที่ข้าจะมีลูกไม่ได้เพื่อให้พี่หญิงสมหวัง ข้าก็เต็มใจ"

"หืม? เจ้าว่าอะไรนะ?" ซ่งถังอินนึกถึงความอดทนและความดื้อรั้นของฉู่หยวนเพื่อที่จะมีลูก แล้วก็เผลอใจลอยไปวูบหนึ่ง

ฉู่ผิงเม้มริมฝีปาก "เปล่าเจ้าค่ะ"

การไม่มีลูก ความโศกเศร้าของซ่งถังอินก็ไม่ได้น้อยไปกว่าใคร เพียงแต่เขาเก็บซ่อนอารมณ์ไว้มิดชิด ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม จึงไม่มีใครดูออก

เขารู้ว่าฉู่ผิงพูดถูก การเข้าไปหานางในตอนนี้รังแต่จะทำให้เจ็บปวดกันทั้งสองฝ่าย และอาจลงเอยด้วยการทะเลาะกันเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ

ฉู่หยวนกำลังเสียใจเรื่องแท้งลูก หากเห็นหน้าเขาคงยิ่งตอกย้ำความรู้สึกแย่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงไม่ก้าวเดินต่อไป

เขาหันหลังกลับและเดินไปยังห้องหนังสือ

ริมฝีปากของฉู่ผิงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ นางค่อยๆ เดินตามหลังซ่งถังอินไป "พี่เขย ท่านจะไปเขียนหนังสือใช่ไหมเจ้าคะ? ผิงเอ๋อร์จะไปช่วยฝนหมึกให้ และถือโอกาสเล่าเรื่องที่พี่หญิงตกน้ำในวันนี้ให้ฟังด้วย"

เมื่อได้ยินประโยคแรก ซ่งถังอินตั้งใจจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่พอฉู่ผิงพูดประโยคหลัง เขาก็อ้าปากค้างไว้และยอมให้ฉู่ผิงตามเข้ามาในที่สุด

....................................................................................................

เมื่อฉู่หยวนตื่นขึ้น นางก็ได้ยินเรื่องที่ฉู่ผิงไปอยู่เป็นเพื่อนซ่งถังอินเขียนหนังสือในห้องทำงาน

จือเยว่พูดด้วยน้ำเสียงมีความนัย "ฮูหยิน ท่านเพิ่งแท้งลูกแท้ๆ ทำไมท่านเขยถึงไม่มาเยี่ยมท่านก่อน แต่กลับไปขลุกอยู่กับคุณหนูรองล่ะเจ้าคะ? ถึงคุณหนูรองจะไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่ท่านเขยไม่ห่วงท่านบ้างเลยหรือ?"

นี่คือความฉลาดของจือเยว่

นางไม่เคยพูดจายกยอฉู่ผิงต่อหน้าฉู่หยวน แต่จะคอยพูดจาแทงใจดำเป็นครั้งคราว ทำให้ฉู่หยวนไม่มีทางสงสัยในความจงรักภักดีของนาง

และที่นางกล้าพูดเช่นนี้ ก็เพราะรู้ดีว่าฉู่หยวนไว้ใจคนในครอบครัวอย่างไม่มีเงื่อนไข และไม่มีทางระแวงฉู่ผิงเด็ดขาด

ในทางตรงกันข้าม ความคิดของฉู่หยวนมักจะเตลิดไปในทางที่ว่า: หรือซ่งถังอินจะสนใจฉู่ผิง? ก็ไม่แปลก น้องรองร่าเริงฉลาดเฉลียว ช่างพูดช่างเจรจา น่าสนใจกว่าคนวันๆ เอาแต่ถอนหายใจหน้าตาอมทุกข์อย่างนางตั้งเยอะ จริงไหม?

ธรรมเนียมพี่น้องปรองดองสามีคนเดียวกันก็มีให้เห็นทั่วไปในตระกูลอื่น ทำไมไม่ลองถามฉู่ผิงดูล่ะว่านางเต็มใจไหม? ถ้านางเต็มใจ ให้ฉู่ผิงช่วยมีทายาทให้ตระกูลซ่งเพิ่มก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้...

เพราะความคิดเช่นนี้นี่แหละที่ถูกปลูกฝังลงไป หลังจากเสียลูกไป ฉู่หยวนคนเก่าจึงพยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะยัดเยียดน้องสาวตัวเองใส่พานถวายสามี นางแค่คิดไม่ถึงว่าหลังจากฉู่ผิงสมปรารถนาแล้ว จะกลับมาเยาะเย้ยถากถางบอกความจริงทุกอย่าง ในตอนนั้นฉู่หยวนป่วยหนักอยู่แล้ว จึงตรอมใจตายเพราะความโมโหจนสิ้นใจ

แต่ตอนนี้ นางจะไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว นางตวาดจือเยว่กลับไปอย่างเกรี้ยวกราด "พูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า! ตบปากเดี๋ยวนี้! นั่นน้องสาวข้า นางจะทำเรื่องสกปรกอย่างการยั่วยวนพี่เขยได้ยังไง? ข้าเป็นคนบอกให้นางไปปลอบใจท่านพี่เองไม่ใช่หรือ? เจ้าลืมไปแล้วรึ?"