ตอนที่ 45 : การวิวัฒนาการเสร็จสมบูรณ์
ตอนที่ 45 : การวิวัฒนาการเสร็จสมบูรณ์
ตอนที่ 45 : การวิวัฒนาการเสร็จสมบูรณ์
ร่างกายของธีโอดอร์กระตุกวูบ
ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ซูชิงก็ยกมือเรียวขึ้นเล็กน้อย และหางของจิ้งจอกเก้าหางเพลิงรอบตัวเธอก็สะบัดพร้อมกัน ส่งเปลวไฟนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ทั้งสี่คน
ในเวลาเดียวกัน หอกสายฟ้าอัสนีบาตที่ล้อมรอบซูชิงก็ปรับทิศทางอย่างแนบเนียน เปลี่ยนเป็นสายฟ้าสีม่วงนับไม่ถ้วนพุ่งออกไป!
"บัดซบเอ๊ย!" ธีโอดอร์สบถลั่น
สปิริตระดับมายาบ้าอะไรมีพลังเวทเยอะขนาดนี้!?
ธีโอดอร์คำรามใส่ทั้งสามคน "ถ้าไม่อยากตาย ก็ใช้สกิลอัลติเมทซะ!"
พูดจบ เขาไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่น พลังเวทในร่างกายระเบิดออกมา!
"จิ๊บ!"
นกวิญญาณปีกครามส่งเสียงร้อง
พลังเวทของคนและนกหลอมรวมกัน ก่อตัวเป็นดาบแห่งวายุขนาดยักษ์บนท้องฟ้า!
"พิโรธเทพวายุ - พิพากษา!" ธีโอดอร์ตระโกนก้อง
ผู้ทำสัญญาระดับเจ็ดดาวสามารถใช้ 'สกิลผสาน' ร่วมกับสปิริตหลักได้!
พลังของสกิลผสานนั้นเหนือกว่าสกิลอัลติเมทมาก จนเกือบจะเทียบเท่าระดับสกิลต้องห้ามเลยทีเดียว
ซูชิงมองดาบแห่งวายุขนาดยักษ์ คิ้วเรียวสวยขมวดเล็กน้อย
เธอไม่รู้คอนเซปต์ของสกิลผสาน แต่นั่นไม่เป็นอุปสรรคให้เธอสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากมัน
ดวงตาของซูชิงไหววูบ และคลื่นพลังที่มองไม่เห็นก็ก่อตัวขึ้น
โลกมายา : บุปผาในคันฉ่อง จันทราในวารี!
ภาพลวงตาอันไร้ที่สิ้นสุดเข้าครอบคลุมธีโอดอร์
แต่ทว่า บุปผาในคันฉ่อง จันทราในวารี ที่เคยได้ผลมาตลอด กลับไร้ผลในครั้งนี้
"หือ?"
ซูชิงส่งเสียงสงสัยในลำคอ
เธอรู้สึกได้ว่าสกิลมายาของเธอเจาะทะลุพลังจิตของอีกฝ่ายไม่ได้เลย!
ซูชิงไม่รู้ว่าเมื่อผู้ทำสัญญาและสปิริตใช้สกิลผสาน พลังจิตของพวกเขาจะหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์
ในสภาวะนี้ พลังจิตของพวกเขาได้ยกระดับไปสู่อีกมิติหนึ่งแล้ว
ในขณะที่ซูชิงกำลังไขว้เขว อีกสามคนก็ปลดปล่อยสกิลผสานของพวกเขาออกมาเช่นกัน
ไม่มีใครออมมือ
คนที่ไต่เต้ามาถึงระดับเจ็ดดาวได้ ไม่มีใครโง่
ในสถานการณ์นี้ การออมมือก็เท่ากับรนหาที่ตาย!
"วูบ!"
ดาบแห่งวายุขนาดยักษ์ฟันลงมาก่อน ก่อให้เกิดกระแสลมหมุนวน!
ที่ใดที่ดาบยักษ์ผ่านไป หอกสายฟ้าอัสนีบาตและเปลวไฟล้วนถูกตัดขาดเป็นสองท่อน!
อย่างไรก็ตาม พลังของดาบแห่งวายุขนาดยักษ์ก็ลดทอนลงไปมากเช่นกัน
อีกด้านหนึ่ง หลังจากธีโอดอร์ลงมือ สกิลผสานของอีกสามคนก็ตามมาติดๆ
สี่สกิลผสานปะทะกับเปลวไฟและหอกสายฟ้านับไม่ถ้วนพร้อมกัน!
เปลวไฟถูกดับลง
หอกสายฟ้าอัสนีบาตจำนวนมากถูกทำลายหรือตัดขาด ร่วงหล่นลงสู่พื้นและสลายกลายเป็นกระแสไฟฟ้า
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสภาวะคุมเชิงกัน
ธีโอดอร์กัดฟันกรอด สีหน้าไม่สู้ดีนัก
สกิลผสานมีระยะเวลาจำกัด และอยู่ได้ไม่นาน
เมื่อพลังเวทหมด พวกเขาก็ต้องตายด้วยน้ำมือซูชิงอยู่ดี
หัวใจของซูชิงดิ่งวูบลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหอกสายฟ้าอัสนีบาตจำนวนมากถูกทำลาย
ธีโอดอร์และพวกทนได้ไม่นาน แต่เธอก็ทนได้ไม่นานเหมือนกันนี่นา?
ใน 'สถานะจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง' นี้ เธอรู้สึกได้ว่าพลังกายและพลังจิตของเธอกำลังลดฮวบอย่างรวดเร็ว!
อย่างไรก็ตาม ซูชิงไม่ได้กังวลมากนัก
เหตุผลเดียวคือ เธอมีพลังเวทไร้ขีดจำกัด!
พลังเวทที่พุ่งพล่านทำให้สถานการณ์พลิกผันอย่างรุนแรงในพริบตา!
"เปรี้ยง! เปรี้ยง!"
เสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าดังสนั่นหวั่นไหว
ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหอกสายฟ้าอัสนีบาต!
เปลวเพลิงแผ่ขยาย และจิ้งจอกเก้าหางเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากพื้นดิน!
ชั่วขณะหนึ่ง ภายในกำแพงเพลิงทั้งหมดดูเหมือนกำลังเผชิญกับวันสิ้นโลก!
ธีโอดอร์และทั้งสี่คนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เกมนี้มันไม่ได้เล่นกันแบบนี้นะโว้ย!
ภาพตรงหน้าเหมือนคนยุคปัจจุบันเห็นระเบิดนิวเคลียร์ปูพรมเต็มท้องฟ้า
ซูชิงไม่ลังเล หอกสายฟ้าอัสนีบาตทั้งหมดเล็งไปที่ทั้งสี่คนและพุ่งออกไปพร้อมเสียงคำราม!
ในเวลาเดียวกัน จิ้งจอกเก้าหางเพลิงบนพื้นดินก็สะบัดหาง พ่นลำแสงเพลิงนับไม่ถ้วนออกมา!
ในชั่วพริบตา ทั้งสี่คนถูกปกคลุมด้วยแสงจากสกิลนับไม่ถ้วน!
สายฟ้าและเปลวเพลิงแผ่กระจาย และแรงระเบิดมหาศาลกวาดล้างไปทั่วทั้งกำแพงเพลิง!
ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แรงสั่นสะเทือนจากสายฟ้าและเปลวเพลิงในที่สุดก็สงบลง
ในเวลานี้ ซูชิงบินอยู่ข้างเสาแสง และจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางขนาดยักษ์ก็ค่อยๆ สลายไป
พร้อมกันนั้น จิ้งจอกเก้าหางเพลิงก็สลายไปเช่นกัน
ในจังหวะที่สายฟ้าและเปลวเพลิงปะทะกัน ซูชิงใช้จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางและจิ้งจอกเก้าหางเพลิงห่อหุ้มตัวเองและทรงกลมแสงที่เป็นตัวแทนของจิ้งจอกน้อยไว้
ดังนั้น แม้สายฟ้าและเปลวเพลิงจะกวาดล้างไปทั่วทั้งกำแพงเพลิง แต่ทรงกลมแสงก็ยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
ซูชิงเหลือบมองพื้นดินที่เละเทะจนจำสภาพเดิมไม่ได้
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครรอดชีวิต เธอไม่อาจประคองตัวได้อีกต่อไปและร่วงลงสู่พื้น
"กริ๊ง..."
กระพรวนทองคำส่งเสียงแผ่วเบา
ซูชิงตัวอ่อนปวกเปียก นอนแผ่หราอยู่บนพื้นในร่างจิ้งจอก หูจิ้งจอกลู่ตก
การใช้พลังงานในสถานะจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางมันมากเกินไปจริงๆ
เธอรู้สึกเหมือนสภาพตอนนี้คือผ่านการทำ 'เรื่องอย่างว่า' มาทั้งเดือนโดยไม่ได้พัก
ไม่ใช่แค่นั้น เธอยังรู้สึกปวดหัวแทบระเบิดอีกด้วย
พื้นดินในเวลานี้กลายเป็นแก้วไปหมดแล้วจากความร้อน
ความร้อนที่หลงเหลืออยู่เผาเสื้อผ้าของซูชิงเป็นเถ้าถ่านในพริบตา เผยให้เห็นเรือนร่างบอบบางและงดงาม
อุณหภูมิพื้นดินนี้ไม่สูงเกินไปสำหรับเธอ แต่เสื้อผ้าธรรมดาไม่อาจต้านทานได้
ซูชิงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดหางทั้งเก้ามาห่อหุ้มร่างกาย เปลี่ยนตัวเองเป็นก้อนขนฟูนุ่ม
โชคดีที่มีหาง... ในขณะที่ซูชิงกำลังคิด เสาแสงสีทองก็ค่อยๆ เลือนหายไป
ทรงกลมแสงที่ห่อหุ้มจิ้งจอกน้อยค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้น
"แครก!"
เสียงเหมือนเปลือกไข่แตกดังขึ้น
ทรงกลมแสงทั้งหมดเต็มไปด้วยรอยร้าว จากนั้นก็แตกสลายกลายเป็นจุดแสงสีทองและหายไปในพริบตา
หญิงสาวงดงามสะคราญโฉมปรากฏตัวขึ้นจากภายในทรงกลมแสง
ซูชิงในตอนนี้หันหลังให้เสาแสง ไม่มีแรงแม้แต่จะหันกลับไปมอง
หลังจากได้ยินเสียง หูจิ้งจอกทั้งสองข้างของเธอก็กระดิกเล็กน้อย
จิ้งจอกภูตพรานใจวิวัฒนาการเสร็จแล้วเหรอ?
"เจ้านายเจ้าขา..." เสียงหวานใสและนุ่มนวลดังมาจากด้านหลัง
ได้ยินเสียง ซูชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ
ดูเหมือนการวิวัฒนาการจะสำเร็จ
อยากรู้จังว่าจิ้งจอกน้อยหน้าตาเป็นยังไง... เท้าขาวผ่องดุจหยกคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในคลองจักษุของซูชิง
"เมื่อกี้ ขอบคุณนะคะเจ้านาย" เสียงหวานใสของจิ้งจอกน้อยเอ่ยขึ้น
แม้ตอนนั้นเธอจะอยู่ในทรงกลมแสง แต่เธอก็รับรู้เรื่องราวภายนอกได้
ซูชิงเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย เปิดใช้งาน 'ดวงตาแห่งสรรพรู้'
【จิ้งจอกสวรรค์มายาฝัน】
【ธาตุ】 มายา
【ระดับ】 มายา
【อายุ】 ช่วงทารก
เพียงแค่คิด ซูชิงโคจรพลังเวท และกระแสลมสีเขียวก็พัดผ่านหูของจิ้งจอกน้อย
สกิลพื้นฐานธาตุลม : เสียงกระซิบแห่งสายลม
"รีบพาฉันออกไปจากที่นี่เร็ว! เดี๋ยวจะมีคนมา!"
เรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ ยากที่จะไม่ดึงดูดความสนใจ
ที่ตอนนี้ยังไม่มีใครเข้ามา ก็เพราะกำแพงเพลิงกั้นเอาไว้
ซูชิงไม่รู้สถานการณ์ภายนอก อาจจะมีคนมามุงดูกันเต็มไปหมดแล้วก็ได้
ได้ยินดังนั้น จิ้งจอกน้อยก็ย่อตัวลง ช้อนตัวซูชิงขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงอย่างนุ่มนวล แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในพริบตา!
สปิริตระดับมายาแตกต่างจากสปิริตอื่นๆ พวกมันสามารถบินได้ด้วยตัวเอง
ในเวลานี้ จิ้งจอกน้อยเพิ่งวิวัฒนาการเสร็จ และอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
จากมุมมองของซูชิง เห็นอะไรต่อมิอะไรชัดเจนแจ่มแจ้ง
ซูชิงไม่คิดว่าจิ้งจอกน้อยจะ 'ใหญ่' กว่าเธอ!
สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป ซูชิงรีบใช้เสียงกระซิบแห่งสายลม "เดี๋ยว! ใส่เสื้อผ้าก่อน!"
ซูชิงหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋ามิติ
เธอได้เสื้อผ้ามาเยอะจากการสุ่มกาชาครั้งก่อนๆ เลยไม่ขาดแคลน
จิ้งจอกน้อยรับเสื้อผ้าไป มองซูชิงที่อ่อนปวกเปียกในอ้อมแขน แล้วถาม "เจ้านายจะให้หนูช่วยใส่ไหมคะ?"
ซูชิงส่ายหน้า
เธอสามารถควบคุมธาตุลมช่วยใส่เสื้อผ้าให้ตัวเองได้