ตอนที่ 30 : การบุกโจมตีของกลุ่มโจรสลัดผมแดง

ตอนที่ 30 : การบุกโจมตีของกลุ่มโจรสลัดผมแดง

สถานการณ์เป็นไปตามที่รัสเซลคาดการณ์ไว้

กลุ่มโจรสลัดผมแดงมาถึงแล้วจริงๆ แม้ว่าจะเร็วกว่าที่คาดไว้หนึ่งวันก็ตาม

ตอนนี้ บิ๊กมัมได้สั่งการให้แม่ทัพขนมหวาน รัฐมนตรี และกำลังรบหลักทุกคนที่อยู่ในท็อตโต้แลนด์ มารวมตัวกันที่เกาะโฮลเค้กทันที

ดูจากท่าทีนี้แล้ว เธอตั้งใจจะสั่งสอนกลุ่มโจรสลัดผมแดงให้หลาบจำไปตลอดชีวิต

"เกาะโฮลเค้กเหรอ? ได้ ฉันจะออกเดินทางทันที"

หลังจากวางสาย กาเล็ตต์ก็วางหอยทากสื่อสารของเธอเช่นกัน ดวงตาสีทองฉายแววกังวล "พี่เขย เรา..."

"ไปกันเถอะ" รัสเซลพูดสั้นๆ ผิวปากเรียกคูลดาวน์ที่กำลังเลียขนอยู่ใกล้ๆ "คูลดาวน์ ไปกันเถอะ!"

"ก๊า?" คูลดาวน์เอียงคอ แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของรัสเซล มันก็รีบกระดึ๊บตามมาทันที

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง รัสเซล กาเล็ตต์ และสิงโตทะเลที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ รีบขึ้นเรือที่เทียบท่าอยู่ชายฝั่ง มุ่งหน้าสู่เกาะโฮลเค้กด้วยความเร็วสูงสุด

เกาะโฮลเค้ก โถงใหญ่

เหล่าหัวกะทิของตระกูลชาร์ล็อตรวมตัวกันพร้อมหน้า แต่ไม่มีใครส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

คาตาคุริ, ไดฟุกุ, โอเว่น, สมูทตี้, สแน็ค, เพรอสเพโร... ยอดฝีมือนับสิบคนที่โด่งดังในโลกใหม่ยืนเรียงรายสองฝั่ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่บัลลังก์

ร่างมหึมาของชาร์ล็อต ลินลิน จมลึกอยู่ในบัลลังก์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมืดมน จิตสังหารและฮาคิราชันย์ที่รุนแรงแผ่ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทำให้เหล่าโฮมี่ในห้องโถงตัวสั่นงันงก และทำให้ลูกๆ ที่อ่อนแอหายใจแทบไม่ออก

"มา~มา~มา~มา~~~" เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังลอดออกมาจากลำคอของบิ๊กมัม ส่งความเย็นวาบไปตามสันหลัง

"ไอ้เด็กผมแดง มันกล้ามาที่ท็อตโต้แลนด์ แถมยังบอกว่าอยากจะ 'คุย' กับฉันงั้นเรอะ? ไม่ได้เจอรุ่นน้องที่รนหาที่ตายแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย!"

ปัง!

บิ๊กมัมตบที่วางแขนบัลลังก์เสียงดังสนั่น "มันอยากคุยใช่มั้ย? ได้! แม่ใหญ่จะไปคุยกับมันให้รู้เรื่องเอง! เพรอสเพโร! คาตาคุริ! สมูทตี้! รวมพลกองเรือทั้งหมด แม่ใหญ่จะไปที่เกาะฟรอสต์ด้วยตัวเอง จะไปขยี้กลุ่มโจรสลัดผมแดงให้เละเป็นโจ๊ก!"

คลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวและแรงกดดันจากฮาคิราชันย์ทำให้ทั้งห้องโถงสั่นสะเทือน ลูกๆ ส่วนใหญ่ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาแม่ของตนในยามเกรี้ยวกราด

"แม่ใหญ่ โปรดระงับอารมณ์ด้วยครับ" คาตาคุริก้าวออกมา น้ำเสียงสงบนิ่งขณะพูด "การกระทำของแชงค์เห็นได้ชัดว่าเป็นการยั่วยุ อย่าลืมนะครับว่าตั้งแต่ต้น เป้าหมายที่แท้จริงของมันคือโพเนกลีฟที่เราเอามาจากเกาะโซ"

"ดังนั้น ผมสงสัยว่ามันกำลังพยายามล่อให้พวกเราเคลื่อนไหวเต็มกำลัง..."

"หือ?" ดวงตาที่แดงก่ำของบิ๊กมัมจ้องเขม็งไปที่คาตาคุริ "คาตาคุริ แกหมายความว่ายังไง? แกคิดว่าแม่ใหญ่กลัวไอ้เด็กผมแดงนั่นรึไง?!"

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ แม่ใหญ่ แม้กลุ่มโจรสลัดผมแดงจะมีจำนวนน้อย แต่ทุกคนล้วนเป็นหัวกะทิ และความแข็งแกร่งของแชงค์เองก็ยากจะหยั่งถึง"

"การที่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีแผนรองรับ ผมสงสัยว่าไอ้การนัดคุยนี่ น่าจะเป็นแผนลวง"

"เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน ไม่น่าจะเป็นการปะทะตรงๆ กับแม่ใหญ่ แต่เป็นโพเนกลีฟต่างหาก พอกองกำลังหลักของเราถูกดึงไปที่เกาะฟรอสต์ พวกมันน่าจะส่งหน่วยพิเศษแทรกซึมเข้ามาในเกาะโฮลเค้ก แล้วมุ่งตรงไปที่ห้องสมบัติ!"

เสียงซุบซิบพึมพำดังขึ้นในห้องประชุม

ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออก รัสเซลและกาเล็ตต์รีบเดินเข้ามา ดึงดูดความสนใจของทุกคน

แต่สีหน้าของรัสเซลไม่เปลี่ยนแปลง เขาเดินตรงไปยืนข้างสมูทตี้และโค้งคำนับบิ๊กมัมบนบัลลังก์เล็กน้อย "แม่ใหญ่"

บิ๊กมัมชำเลืองมองเขาและส่งเสียงตอบรับในลำคอ

เพรอสเพโรมองรัสเซล แล้วพยักหน้า "คาตาคุริพูดมีเหตุผล เจ้าผมแดงนั่นเจ้าเล่ห์มาก"

"แล้วแกจะให้ทำยังไง?!" บิ๊กมัมตะคอกอย่างหงุดหงิด "จะให้ฉันปล่อยให้มันมาเบ่งที่หน้าบ้าน โดยที่แม่ใหญ่ต้องมุดหัวหนีมันงั้นเรอะ?!"

"ไม่ใช่ครับ" คาตาคุริพูดเสียงเข้ม "การเจรจาต้องเกิดขึ้น และการแสดงพลังก็ต้องมี แต่เกาะโฮลเค้ก โดยเฉพาะห้องสมบัติ ต้องได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด"

"ผมเสนอให้พี่เพรอสเพโร, แครกเกอร์ และไดฟุกุ อยู่เฝ้าเกาะโฮลเค้ก โดยเน้นที่บริเวณห้องสมบัติ"

"แม่ใหญ่ ท่านนำพวกเราที่เหลือไปที่เกาะฟรอสต์เพื่อจัดการกับแชงค์ ถ้ามันใช้วิธีล่อเสือออกจากถ้ำจริงๆ เราสามารถประสานงานกันจากทั้งภายในและภายนอกเพื่อสนับสนุนกันได้ทันท่วงที"

แผนนี้ฟังดูเข้าท่า และลูกๆ หลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

รัสเซลรีบประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้ยิน สมองแล่นเร็ว

แผนของคาตาคุริฟังดูดี แต่จะหยุดกลุ่มโจรสลัดผมแดงได้จริงเหรอ?

แชงค์ไม่ใช่คนโง่ และเบคแมนก็ขึ้นชื่อเรื่องความเฉลียวฉลาดทางยุทธวิธี

ถ้าพวกเขากล้ามา ก็ต้องมีแผน การเฝ้าห้องสมบัติดูปลอดภัยก็จริง แต่มันเป็นฝ่ายตั้งรับ

"แม่ใหญ่ ถ้าผมขอพูดตรงๆ ผมเชื่อว่าแค่การวางกำลังคุ้มกันห้องสมบัติอาจจะไม่เพียงพอครับ"

"โอ้?" สายตาของคาตาคุริหันมามอง "นายคิดว่าไง?"

สายตาทุกคนจับจ้องมาที่รัสเซลอีกครั้ง สมูทตี้แตะแขนเขาเบาๆ แววตาฉายความกังวล

รัสเซลส่งสายตาให้เธอมั่นใจ แล้วก้าวออกมาข้างหน้า "เป้าหมายของกลุ่มโจรสลัดผมแดงชัดเจนคือโพเนกลีฟ ในเมื่อพวกมันกล้ามา แสดงว่าต้องมั่นใจว่าจะเอามันไปได้ แม้การป้องกันของเกาะโฮลเค้กจะแน่นหนา แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเจาะไม่ได้"

"การทิ้งโพเนกลีฟไว้ในห้องสมบัติที่ตายตัว ก็เหมือนกับการตั้งเป้าให้ยิง กลุ่มโจรสลัดผมแดงแค่ต้องหาทางเจาะเข้ามาจุดเดียวก็สำเร็จแล้ว"

"แทนที่จะตั้งรับเฉยๆ สู้ย้ายมันไปเลยดีกว่าครับ"

"ย้าย?" เพรอสเพโรเลิกคิ้ว "ย้ายไปไหน? ท็อตโต้แลนด์กว้างใหญ่ก็จริง แต่จะมีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าห้องสมบัติของเกาะโฮลเค้กอีก?"

"มีอยู่ทีหนึ่งครับ" รัสเซลพูดช้าๆ มองไปที่บรูเล่ในฝูงชน "โลกกระจกของพี่บรูเล่"

"โลกกระจก?" หลายคนประหลาดใจ

"ถูกต้องครับ" รัสเซลพยักหน้า "โลกกระจกเป็นมิติที่แยกออกจากความเป็นจริง และทางเข้าออกทั้งหมดถูกควบคุมโดยพี่บรูเล่แต่เพียงผู้เดียว"

"ถ้าเราย้ายโพเนกลีฟเข้าไปไว้ในโลกกระจกชั่วคราว แล้วให้พี่บรูเล่เฝ้าไว้ด้วยตัวเอง ต่อให้กลุ่มโจรสลัดผมแดงมีพลังวิเศษแค่ไหน ก็ไม่มีทางเอามันไปได้"

รัสเซลมองไปที่คาตาคุริและบิ๊กมัม "ด้วยวิธีนี้ เวลาที่เราไปที่เกาะฟรอสต์เพื่อจัดการกับกลุ่มโจรสลัดผมแดง เราจะไม่มีห่วงหน้าพะวงหลัง เผลอๆ กลุ่มโจรสลัดผมแดงอาจจะเสียกำลังรบไปเปล่าๆ เพราะกระจายกำลังคนด้วยซ้ำ"

คาตาคุริเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า "โลกกระจกเป็นที่ซ่อนที่ดีที่สุดจริงๆ"

"มา~มา~มา~มา~" จู่ๆ บิ๊กมัมก็มองรัสเซลด้วยความชื่นชม "น่าสนใจ! เป็นความคิดที่ดี! เอาตามนี้! เพรอสเพโร!"

"ครับ แม่ใหญ่!" เพรอสเพโรโค้งคำนับ

"แก, แครกเกอร์ และไดฟุกุ ยังคงต้องเฝ้าเกาะโฮลเค้กตามที่คาตาคุริบอก! แต่พวกแกจะไม่ได้เฝ้าโกดังเปล่าๆ พวกแกจะต้องเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ต้อนรับหนูสกปรกที่อาจจะโผล่มา!"

"รับทราบ!" ทั้งสามขานรับพร้อมกัน

"บรูเล่!"

"ค่ะ แม่ใหญ่!" บรูเล่รีบก้าวออกมา

"ไปที่ห้องสมบัติเดี๋ยวนี้ แล้วย้ายโพเนกลีฟสีแดงทั้งสองก้อนของฉันเข้าไปในโลกกระจกของแก ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาดถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน! ได้ยินไหม!"

"รับทราบค่ะ แม่ใหญ่!" บรูเล่ตอบรับเสียงดัง และรีบหันหลังเดินจากไป

สายตาของบิ๊กมัมกวาดมองฝูงชนอีกครั้ง สุดท้ายไปหยุดที่คาตาคุริ สมูทตี้ และคนอื่นๆ

"คาตาคุริ, สมูทตี้, สแน็ค, โอเว่น... และรัสเซล พวกแกตามฉันไปที่เกาะฟรอสต์!"