บทที่ 3 วิชาตดอัดหน้าระเบิดพลัง!

บทที่ 3 วิชาตดอัดหน้าระเบิดพลัง!

เมื่อเห็นไอ้หมอนั่นควักขวานที่ใหญ่กว่าหัวตัวเองออกมา จั่วหยวนก็เริ่มลนลาน

เชี่ยเอ๊ย!

นายจะมาสับฉันทำไม?!

บ้าเอ๊ย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!

แต่เขาไม่มีเวลาอธิบายแล้ว

จั่วหยวนใช้วิชา 【เตะนิ้วก้อย】 ใส่หมอนั่นทันที

ลูกบาศก์ขนาดเล็กโปร่งใสปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันที่ปลายเท้าของชายร่างยักษ์ เขาเดินชนมันเข้าเต็มเปาโดยไม่ทันรู้ตัว นิ้วก้อยเท้ากระแทกเข้ากลางเป้าอย่างจัง

ชายร่างยักษ์เสียหลักล้มคะมำไปข้างหน้า

ความเจ็บปวดอันรุนแรงทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด

"โอ๊ยยย เจ็บฉิบหาย!"

เขาเริ่มจากการสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะกุมเท้าขวาแน่นแล้วกรีดร้องโหยหวน

ลำพังแค่เตะโดนนิ้วก้อยก็เจ็บจะแย่อยู่แล้ว นี่ดันติดคริติคอลเพิ่มความเจ็บปวดอีก 500%!

ชายร่างยักษ์ล้มลงไปนอนกลิ้งเกลือกทุรนทุรายกับพื้นมือกุมเท้าแน่น

คุณครูที่กำลังจะเข้ามาห้ามก็ต้องชะงักงันด้วยความตกใจกับเสียงกรีดร้องโหยหวนกะทันหัน

เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของจั่วหยวนก็กระตุกยิกๆ

"แหม... สกิลนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ไร้ประโยชน์ซะทีเดียวแฮะ..."

จั่วหยวนไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าผลลัพธ์ของ 【วิชาเตะนิ้วก้อย】 จะออกมาดีเกินคาดขนาดนี้

และหลังจากติดคริติคอล ความรุนแรงของมันก็น่าประทับใจทีเดียว ชายร่างยักษ์เจ็บปวดรวดร้าวถึงขั้นน้ำตาเล็ด

เห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในสภาพน่าเวทนา จั่วหยวนไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกเห็นใจ แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยของเขากลับกลั้นยากยิ่งกว่าแรงดีดของปืนอาก้าเสียอีก

คิดจะเล่นงานฉันเหรอ?

งั้นก็อย่าโทษว่าพี่ชายคนนี้โหดเหี้ยมก็แล้วกัน!

จั่วหยวนจึงจัดให้อีกชุดใหญ่ ปล่อย 【วิชาตดอัดหน้า】 ใส่เขาเต็มแรง

ชายร่างยักษ์ที่กำลังกุมเท้าอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกใจสั่นสะท้านแล้วเปลี่ยนมากุมท้องแทน

เขารู้สึกเหมือนกินอิ่มจนเกินพิกัด ท้องอืดจนอึดอัด และอยากจะผายลมออกมาสุดๆ

ชายร่างยักษ์พยายามควบคุมหูรูดอย่างสุดชีวิต เพราะเขาสังหรณ์ใจว่าตดลูกนี้ต้องเสียงดังสนั่นแน่ ท่ามกลางสายตาคนมากมายขนาดนี้ ถ้าจู่ๆ ตดเสียงดังออกมา เขาคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

"พี่ชาย ไหวไหม? เป็นอะไรไป!" ผู้ชายสวมแว่นถามด้วยความห่วงใย

"เร็ว... เร็วเข้า..."

ชายร่างยักษ์พูดด้วยสีหน้ายากลำบาก เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีขมิบหูรูดเอาไว้แล้ว

"เร็วอะไร?" หนุ่มแว่นรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะบอกเรื่องสำคัญจึงรีบถาม

"หนีไป!" จู่ๆ เขาก็ตะโกนลั่น

ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว ก็ได้ยินเสียง "ปู้ด!" ดังสนั่น พร้อมกับตดลูกใหญ่ระเบิดออกมา

แรงอัดมหาศาลถึงกับเป่าผมของนักเรียนหญิงบางคนจนปลิวว่อน

มองเห็นแก๊สสีเหลืองจางๆ ลอยอยู่ในอากาศได้ลางๆ

ตดมหากาฬเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำเอาทุกคนตะลึงตาค้าง ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่

ทว่า เรื่องนี้ยังห่างไกลจากคำว่าจบ

เสียง "ปุ๋ง ปุ๋ง ปุ๋ง" ดังตามมาติดๆ ราวกับเครื่องจักรที่ทำงานไม่หยุดหย่อน เริ่มปลดปล่อยพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง

กลิ่นเหม็นเน่าที่ไม่อาจบรรยายได้ตลบอบอวลไปทั่วห้องเรียนในทันที

"เชี่ย! พี่ชาย ไปกินอะไรมาวะเนี่ย! ทำไมตดถึงได้ดังและเหม็นบรรลัยขนาดนี้!"

"ตดต่อเนื่อง เหม็น แถมยังยาวนานอีก กูจะไม่ไหวแล้ว"

"พระเจ้าช่วย! ตดจนกางเกงเหลืองอ๋อยไปหมดแล้ว!"

"จะตดก็ตดไปเถอะ แต่ขอร้องล่ะ อย่าพ่นน้ำพ่นเนื้อออกมาด้วยได้ไหม!"

"นาย หยุดตดเถอะ ฉันกลัวแล้ว..."

ทุกคนต่างปิดจมูกแล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง มองดูชายร่างยักษ์ด้วยสายตาหวาดผวา

ทว่า ชายร่างยักษ์ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

"ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้!" ชายร่างยักษ์ตะโกนลั่น และเสียงตดก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก

ทุกคนไม่เคยเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน และต่างหวาดกลัวกับสภาพอันน่าสะพรึงกลัวของเขาจนมือไม้สั่น

จั่วหยวนถึงกับอึ้งกิมกี่

เขาจำได้ว่าใช้ 【วิชาตดอัดหน้า】 ใส่ไปแค่ครั้งเดียวนี่นา?

ทำไมถึงตดได้ยาวนานขนาดนี้?

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?

แต่จะว่าไป ในแง่หนึ่ง นี่ก็ถือเป็นสกิลสายควบคุมจริงๆ นั่นแหละ

เพราะตอนนี้อีกฝ่ายทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากตด เดินก้าวเดียวก็ตดออกมาสี่ห้าปู้ด

ถ้าศัตรูโดนสกิลนี้เข้าไปกลางสนามรบ คงหมดสภาพจะสู้ต่อแน่ๆ

ถ้าใช้ 【วิชาเตะนิ้วก้อย】 คู่กับ 【วิชาตดอัดหน้า】 พร้อมกัน ฝ่ายตรงข้ามจะกลิ้งเกลือกด้วยความเจ็บปวดไปพร้อมกับตดแตกแตนเลยหรือเปล่านะ?

ตดควงสว่านงั้นเหรอ?

คุณพระช่วย!

จั่วหยวนเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

บ้าเอ๊ย อยากลองชะมัด... แต่เอาไว้ก่อน อย่าเพิ่งทดลองกับพ่อหนุ่มร่างยักษ์นี่เลย ถึงเขาจะถือขวานไล่ฟันจั่วหยวน แต่จั่วหยวนก็รู้ดีว่าไม่มีทางโดนตัวเขาหรอก

ทั้งเหวินเซวียนและคุณครูก็น่าจะเข้ามาห้ามอยู่แล้ว

ครั้งนี้แค่สั่งสอนเล็กน้อย แต่ถ้าใครกล้ามาหาเรื่องอีก เขาจะจัดหนักให้ลิ้มรสพลังแห่งตดควงสว่านแน่

มหกรรมตดสะท้านโลกดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงสามนาทีเต็ม แต่ทุกคนกลับรู้สึกเหมือนผ่านไปสามปี ความช็อกในแต่ละวินาทีทบก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นการตดที่เว่อร์วังขนาดนี้มาก่อน

ทั้งเหม็น ทั้งดัง แถมยังยาวนาน

น่ากลัวฉิบหาย!

พอตดเสร็จ ชายร่างยักษ์ก็หมดเรี่ยวแรง นอนกองเป็นผักต้ม ราวกับระบายตดที่อั้นมาสิบปีออกมารวดเดียวจนหมด

"พะ... พี่ชาย... เสร็จหรือยัง...?"

"ลองอั้นไว้ก่อนไหม... แล้วค่อยปล่อยทีเดียว... แบบนี้ผมเริ่มกลัวแล้วนะ..."

"ความแรงตดพี่แม่งสูสีกะจรวดเลยว่ะ"

"ถ้ามีประกายไฟในห้องตอนนี้ พวกเราคงจบเห่กันหมดแน่..."

"อยากรู้จริงๆ ว่ากินอะไรเข้าไปถึงได้มีพลังทำลายล้างน่ากลัวขนาดนี้"

เรื่องวุ่นวายจบลงอย่างรวดเร็ว ชายร่างยักษ์ที่หมดแรงข้าวต้มจากการพ่นพิษ ถูกหนุ่มแว่นและเพื่อนอีกคนหามไปห้องพยาบาล

หลังจากระบายอากาศจนบริสุทธิ์ ห้องเรียนก็กลับสู่สภาพปกติ

แต่ทุกคนยังคงจับกลุ่มคุยกันอย่างตื่นเต้นถึงพฤติกรรมเมื่อครู่ของชายร่างยักษ์

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ทุกคนก็เริ่มหาเพื่อนร่วมทีมได้แล้ว

"ถ้าเธอไม่รีบไปหาคนจับคู่ เดี๋ยวก็ไม่เหลือใครหรอก" จั่วหยวนพูด พลางทำหน้าเหมือนสนุกกับการดูละครฉากใหญ่

ยังไงเสีย ด้วยระดับของเขา เขาไม่หวังให้ใครมาจับคู่ด้วยอยู่แล้ว จั่วหยวนเลยไม่คิดจะไปประจบเอาใจใคร

"ฉันก็หาได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันจับคู่กับนายนี่ไง" เธอตอบ

"เธอต้องล้อเล่นแน่ๆ"

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น เมื่อกี้ฉันไม่ได้แกล้งออกหน้าแทนนายนะ ฉันเอาจริง"

ทุกคนรอบข้างได้ยินบทสนทนาระหว่างจั่วหยวนกับเหวินเซวียนชัดเจน

พวกเขารอให้เหวินเซวียนได้สติแล้วกลับคำพูด

แต่ผิดคาด เธอกลับบอกว่าเอาจริง!

เรื่องนี้ทำเอาพวกที่รอเสียบกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

"งั้นสมมติว่าเธอเอาจริง เธอคงรู้นะว่าหน้าที่ของผู้ควบคุมในทีมคืออะไร เธอจะให้ฉันที่เป็นผู้ควบคุมสั่งการเธอ หรือเธอที่เป็นระดับ S จะสั่งการฉันที่เป็นระดับ F?" จั่วหยวนถามหยั่งเชิง

"ต้องถามด้วยเหรอ? ก็ต้องฟังนายสิ ผู้ควบคุมคือหัวใจของทีม ถ้าไม่ฟังนายแล้วจะให้ฟังใคร จากนี้ไป นายคือเจ้านายของฉัน!" เธอพูดอย่างร่าเริง ราวกับเจอสมบัติล้ำค่า

แข็งโป๊ก!

หมัดของพวกเขามันแข็งโป๊ก!

คำพูดพวกนี้ ถ้าไม่พูดออกมาก็แล้วไป แต่พอหลุดออกมาปุ๊บ รังสีอำมหิตจากคนรอบข้างก็พวยพุ่งออกมาทันที

คนกลุ่มนั้นจ้องเขม็งไปที่จั่วหยวนราวกับฝูงวิญญาณอาฆาต ราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ในวินาทีถัดไป

เมื่อเห็นสีหน้าของเหวินเซวียน จั่วหยวนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

"เฮ้ย... นี่เธอเอาจริงดิ?!"