บทที่ 2 เตะนิ้วก้อย???

บทที่ 2 เตะนิ้วก้อย???

"นะ-นี่มัน... ไม่จริงใช่ไหม?"

"เป็นระดับ F ได้ยังไง!?"

"ยุคสมัยนี้ยังมีผู้ข้ามมิติคนไหนโดนแกล้งแบบนี้อีกเรอะ!?"

"ระบบ? พ่อระบบจ๋า ช่วยลูกด้วย!"

"ระดับ F นี่ฉันจะเอาอะไรไปเล่น?"

"นี่มันรังแกคนซื่อกันชัดๆ?!"

จั่วหยวนรู้สึกเหมือนกลืนต้นพริกไทยเข้าไปทั้งต้น มันชาไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า

นาทีนี้ ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ทุกคนต่างตะลึงงัน สงสัยว่าหูฝาดไปหรือเปล่า

"อาจารย์... ช่วยดูใหม่อีกทีได้ไหมครับ? มีอะไรผิดพลาดรึเปล่า?" จั่วหยวนรีบเร่งเร้า

"เธอปลุกอาชีพแล้ว เธอก็ควรจะเห็นหน้าต่างข้อมูลของตัวเองได้นะ" คุณครูตอบ

สีหน้าของคุณครูดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี

เธอไม่คาดคิดเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกได้ขนาดนี้

จั่วหยวนรีบเปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาตรวจสอบทันที

"【เผ่าพันธุ์: มนุษย์ จั่วหยวน】"

"【พละกำลัง: 7】"

"【ความว่องไว: 8】"

"【ความทนทาน: 8】"

"【จิตวิญญาณ: 15】"

"【อาชีพ: ผู้ควบคุม】"

"【ระดับ: F】"

"【สกิล: วิชาเตะนิ้วก้อย, วิชาตดอัดหน้า】"

"【วิชาเตะนิ้วก้อย: สร้างกำแพงอากาศขนาดจิ๋วขึ้นที่เท้าของฝ่ายตรงข้ามอย่างกะทันหัน หากเป้าหมายชนเข้าที่นิ้วก้อยเท้า จะเกิดคริติคอล เพิ่มความเจ็บปวดขึ้น 500%】"

"【วิชาตดอัดหน้า: เพิ่มแรงดันภายในกระเพาะอาหารของฝ่ายตรงข้าม และเร่งกระบวนการหมักอาหารในกระเพาะ ทำให้เกิดแก๊สจำนวนมาก บังคับให้ฝ่ายตรงข้ามท้องอืดและผายลมออกมาอย่างต่อเนื่อง】"

"นี่คือเสน่ห์ของผู้ควบคุมระดับ F งั้นเหรอ?"

"ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง!"

"ช่างวิเศษยิ่งกว่าอ้อมกอดของแม่เสียอีก"

ผู้ควบคุมคนอื่นเขาบัญชาการรบทั้งสนาม แต่จั่วหยวนทำได้แค่วางกำแพงอากาศขวางเท้าชาวบ้าน แถมยังเป็นฉบับมินิอีกต่างหาก!

แล้วไอ้วิชาตดอัดหน้านั่นอีก ชื่อฟังดูหรูหรา แต่จริงๆ ก็แค่ทำให้คนอื่นตดแตกไม่ใช่รึไง?

สกิลพวกนี้อาจจะพอใช้ได้ผลกับมนุษย์ แต่ถ้าเอาไปใช้กับพวกเผ่าแมลงหรือเผ่าภูตผี เขาคงกลายเป็นตัวตลกขนานแท้

สกิลขยะพวกนี้ ต่อให้หมายังเมินเลย!

ยิ่งจั่วหยวนคิด เขาก็ยิ่งอยากจะยอมแพ้ ถึงขั้นคิดอยากจะรีสตาร์ทชีวิตใหม่

"ข่าวดี ห้องเรามีผู้ควบคุม ข่าวร้ายคือมันระดับ F"

"ฉันกลั้นขำไม่ไหวแล้วว่ะ ผู้ควบคุมระดับ F มีอยู่จริงเหรอวะเนี่ย?!"

"ระดับ F นี่ถ้ามองอีกมุมก็แรร์พอกับระดับ SSS เลยนะ จำได้ว่าไม่ค่อยมีใครได้ระดับ F กันหรอก"

"ระดับ F ก็หายากมาก ชนะ! อาชีพผู้ควบคุมก็หายากมาก ชนะใสๆ!"

"จังหวะนี้ โอโห จังหวะนี้เหมือนจิ๋นซีฮ่องเต้กินพริกไทย ชนะเกินเบอร์ไปแล้ว!"

"จริงๆ ฉันอยากรู้มากเลยนะว่าผู้ควบคุมระดับ F มีสกิลอะไร ท่านเทพจั่วหยวนช่วยโชว์สักท่าได้ไหมครับ?"

"อย่าไปแซวเขาเลย ระวังเขาจะควบคุมนายจนตายด้วยการรัดหนังเท้านะ!"

"ควบคุมจนตาย? อกแตกตายมากกว่ามั้ง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

บางคนในห้องเริ่มเยาะเย้ย ถมองจั่วหยวนราวกับเห็นตัวตลก

อาชีพผู้ควบคุมได้รับการยอมรับในระดับสากลว่าเป็นแกนหลักของทีม

ไม่เพียงแต่หายาก แต่ยังทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ

แต่ทว่า อาชีพสุดเทพนี้กลับไปอยู่กับไอ้ห่วยระดับ F

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่พอใจจั่วหยวนอย่างรุนแรง

พวกเขาข้องใจว่าทำไมไอ้ห่วยระดับ F ถึงได้อาชีพที่ทรงพลังขนาดนี้ไปครอง

ถ้าอาชีพผู้ควบคุมตกเป็นของพวกเขา มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหน?

สรุปง่ายๆ คือความอิจฉา อิจฉาที่จั่วหยวนไม่ควรได้รับอาชีพดีๆ แบบนี้

เหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งร้อยล้าน แต่ไม่ได้ใช้สักบาท เอาไปเช็ดก้นหมดเกลี้ยง

ถ้าพวกเขาถูกรางวัลร้อยล้าน พวกเขาคงซื้อรถหรู คฤหาสน์ กินอาหารเหลา และเที่ยวรอบโลกไปแล้ว

จั่วหยวนสัมผัสได้ถึงความโกรธ ความริษยา ความสับสน และความรับไม่ได้ของพวกเขา... คำพูดเสียดสีเหล่านั้นทำให้จั่วหยวนล้มเลิกความคิดที่จะรีสตาร์ท

พวกเขากระตือรือร้นกันขนาดนี้ ขืนเขารีสตาร์ท พวกนั้นก็คงสะใจ ส่วนเขาก็ซวยสิ?

พวกนั้นได้ทั้งอาชีพและระดับดีๆ กันถ้วนหน้า ถ้าเขารีสตาร์ทเพราะระดับ F พวกมันก็ได้เสวยสุขกันอีกรอบ

จะยอมให้พวกมันได้ดีไปหมดทุกอย่างได้ไง?

ฝันไปเถอะ!

โลกนี้ไม่มีเรื่องดีๆ แบบนั้นหรอก

"ฉันรู้ว่าพวกนายร้อนรน แต่อย่าเพิ่งรีบ ต่อให้ฉันไม่ได้เป็นผู้ควบคุม มันก็ไม่ตกถึงท้องพวกนายหรอก นี่เขาเรียกว่าพรสวรรค์ เข้าใจไหม? พวกนายแค่ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้" จั่วหยวนเย้ยหยันกลับไป

คำพูดนี้ทำเอาคนกลุ่มนั้นเดือดดาล ขนลุกชันเหมือนลาที่กำลังโมโห

"โอ้ ใช่ๆๆ พรสวรรค์ของนายมันสุดยอดจริงๆ ระดับ F เนี่ย พวกเราไม่มีพรสวรรค์แบบนายหรอก ไม่มีทาง~"

"ไม่สิ ไอ้ห่วยระดับ F อย่างนายยังมีหน้ามาพูดจาแบบนี้อีกเหรอ? ให้อาชีพผู้ควบคุมกับนาย ก็เหมือนเอาเนื้อไปโยนให้หมากิน!"

"ผู้ควบคุมของคนอื่นคือหัวใจของทีม แต่ผู้ควบคุมของนายคือตัวตลกประจำทีม"

"ผิดแล้ว เพราะมันจะไม่มีทีมอยู่เลยต่างหาก ใครจะไปจับคู่กับไอ้ห่วยระดับ F? โดนหัวเราะเยาะตายชัก"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า จริงว่ะ ต่อให้มีคนถูกบังคับให้จับคู่ด้วย ก็คงไม่มีใครฟังคำสั่งมันหรอก ก็แค่ไอ้ห่วยไร้ประโยชน์คนหนึ่ง"

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขาโกรธจัด

เหมือนดาเรียสที่เก็บสแต็กเลือดคลั่งครบห้าขั้น

ประเด็นหลักคือความโกรธของพวกเขา

เมื่อเห็นพวกเขาหัวฟัดหัวเหวี่ยง จั่วหยวนก็ยิ้มร่าอย่างมีความสุข

เขาชอบเห็นพวกนี้อยากจะกำจัดเขาแทบตายแต่ทำอะไรไม่ได้ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นแต่น้ำยาไม่มีช่างน่าหลงใหลจริงๆ

"ใครบอกว่าจะไม่มีคนจับคู่กับเขา?"

ขณะที่ทุกคนกำลังรุมประณามหยามเหยียดจั่วหยวนอย่างบ้าคลั่ง เสียงหนึ่งก็ลอยมาเนิบๆ

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่ทุกคนที่ได้ยินเนื้อความกลับเงียบกริบ

ทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเหวินเซวียนกำลังยิ้มพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินมายืนข้างจั่วหยวน

"ฉันขอจับคู่กับนายได้ไหม? อาชีพของฉันคือ มือปืนระดับ S"

คำพูดนี้เปรียบดั่งสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ผ่าลงกลางใจทุกคน

ความตื่นตระหนกอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของพวกเขาสั่นเทา ดวงตาค่อยๆ เบิกกว้าง และปากอ้าค้างเล็กน้อย

ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

เหวินเซวียนทั้งขาวทั้งสวย แถมบุคลิกก็เข้าถึงง่าย ชอบเล่นมุกทะลึ่งตึงตังอีกต่างหาก

แค่คุณสมบัติเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเป็นจุดสนใจแล้ว

ยังไม่นับว่าตอนนี้เธอปลุกอาชีพได้เป็น มือปืนระดับ S อีก

นี่คือตัวตนระดับ S เพียงคนเดียวในห้อง!

ใครบ้างจะไม่อยากจับคู่กับเธอ?

ไม่นาน ผู้คนนับไม่ถ้วนก็ยื่นคำเชิญให้เธอ

เธอไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้ตอบรับ เพียงแต่เงียบและมีรอยยิ้มจางๆ ประดับบนใบหน้า

"หัวหน้าห้อง เธอไม่เห็นระดับของหมอนั่นเหรอ? ถึงจะเป็นผู้ควบคุม แต่มันระดับ F นะ เธอจะจับคู่กับคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"

"การจับคู่ยังไม่เริ่มอย่างเป็นทางการ ยังกลับใจทันนะหัวหน้าห้อง มาคู่กับฉันดีกว่า ฉันเป็นนักรบคลั่งระดับ A ฉันปกป้องเธอได้แน่!"

"ฉันคงหมดสิทธิ์คู่กับหัวหน้าห้อง แต่ฉันว่าเธอคู่กับใครก็ได้ ยกเว้นไอ้ห่วยจั่วหยวนนั่น"

"ใช่ นอกจากหน้าตาที่พอไปวัดไปวาได้ ไอ้หมอนั่นมีดีตรงไหนอีก? ผู้ควบคุมระดับ F ลงสนามรบไปก็มีแต่ตายกับตาย"

"ฉันว่าเธอเหมาะจะคู่กับฉันนะหัวหน้าห้อง ฉันเป็นนักเวทธาตุระดับ B ทุกคนน่าจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของนักเวทธาตุกันดี ถ้าเราจับคู่กัน เราจะสร้างปาฏิหาริย์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!"

พอได้ยินว่าเหวินเซวียนจะจับคู่กับจั่วหยวน ทุกคนก็เริ่มแตกตื่น

ไม่มีคำพูดใดทำให้เหวินเซวียนหันหลังกลับได้ เธอดูไม่แม้แต่จะเก็บมาคิด ราวกับตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะจับคู่กับจั่วหยวน

"ไม่! ฉันไม่ยอมให้พวกเธอจับคู่กัน! หัวหน้าห้อง ไอ้หมอนั่นต้องทำของใส่เธอแน่ๆ! คอยดูนะ ฉันจะตัดหัวมันเดี๋ยวนี้แหละ!"

ทันใดนั้น ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่ไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้ ก็ก้าวออกมาจากฝูงชนด้วยความโกรธเกรี้ยว คว้าขวานแล้วพุ่งเข้าใส่