บทที่ 17: ระบบนิเวศของเนสต์ชั้นกลาง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ร้อยตรีรูดอร์เซนแจ้งว่าจะออกไปลาดตระเวน และบอกให้เขาไปหาทหารยามชื่อ "โจเอลน้อย" ที่หน้าค่าย เพื่อให้พาไปส่งยังมหาลิฟต์ขนส่ง

หลี่ชินอู่รับคำในลำคอ ก่อนจะจัดการย่างมันฝรั่งสี่หัวกินเป็นมื้อเช้าบนเตาไฟฟ้า

วินัยทหารของกองทัพ PDF นี่มันหย่อนยานจริงๆ รูดอร์เซนถึงกับยอมให้เขาค้างคืนในเต็นท์บัญชาการเพียงเพราะมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ถ้าเขาเป็นสายลับ ฝ่ายนั้นคงจบเห่ไปนานแล้ว

พอกินมันฝรั่งหมด หลี่ชินอู่ก็หยิบเตาไฟฟ้ามาเช็ดทำความสะอาด แล้วยัดใส่เป้สะพายหลังหน้าตาเฉย ทำตัวเป็นธรรมชาติราวกับมันเป็นสมบัติของเขามาตั้งแต่ต้น

เมื่อก้าวออกจากเต็นท์บัญชาการ เขาก็เห็นทหารราบ PDF หนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนยามอยู่

"โจเอลน้อย?"

หลี่ชินอู่เอ่ยถาม

ทหารหนุ่มรีบทำความเคารพ "ครับท่าน!"

หลี่ชินอู่รีบโบกมือปฏิเสธ

"ฉันไม่ใช่ผู้หมวด"

ดูท่าโจเอลน้อยจะเป็นทหารเกณฑ์ใหม่ เขาเกาหัวด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าคนที่เดินอาดๆ ออกมาจากเต็นท์ผู้บังคับกองร้อยจะไม่ใช่นายทหารสัญญาบัตรได้อย่างไร

หลี่ชินอู่ขี้เกียจอธิบายความยาวสาวความยืด

"รูดอร์เซนสั่งนายไว้แล้วใช่ไหม?"

โจเอลน้อยพยักหน้าแข็งขัน

"ครับผู้หมวด เชิญตามผมมาครับ ผมจะพาท่านเข้าสู่ไฮฟ์ซิตี้"

เขาเดินนำทางไป หลี่ชินอู่คร้านจะแก้ความเข้าใจผิด จึงเดินตามขึ้นไปบนรถรางลำเลียงพล

บนรถรางเต็มไปด้วยทหารบาดเจ็บที่กำลังถูกส่งตัวกลับเข้าไปรักษาในตัวเมือง หลี่ชินอู่แหงนหน้ามองมหานครรวงผึ้งที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้าทะลุชั้นบรรยากาศ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง มันก็น่าตื่นตาตื่นใจเสมอ!

มนุษย์ในโลก Warhammer 40k สามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างสูงหลายสิบกิโลเมตรได้เป็นเรื่องปกติ ช่างเป็นเทคโนโลยีที่ทรงพลังเหลือเชื่อ!

แต่ทั้งที่มีเทคโนโลยีขนาดนี้ จักรวรรดิแห่งมวลมนุษย์กลับอยู่ในสภาพร่อแร่เจียนอยู่เจียนไปจากการรุกรานของเอเลี่ยน ปีศาจ และสัตว์ประหลาดสารพัดชนิด ช่างเป็นเรื่องตลกร้ายสิ้นดี

ราวสิบนาทีต่อมา รถรางก็จอดสนิท พวกเขามาถึงบริเวณมหาลิฟต์ขนส่งของ "เนสต์ชั้นกลาง" (Middle Nest)

การผ่านประตูเขตนี้ต้องมีการสแกนพันธุกรรม สำหรับคนอื่นอาจไม่มีปัญหา แต่พอหลี่ชินอู่เดินผ่าน เครื่องสแกนก็กะพริบไฟแดงวาบพร้อมส่งเสียงเตือนแสบแก้วหู เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายถือกระบองไฟฟ้าวิ่งกรูเข้ามาทันที

โจเอลน้อยต้องรีบวิ่งไปเคลียร์สถานการณ์และโชว์บัตรประจำตัว PDF ทุกครั้ง ถึงจะพาหลี่ชินอู่เดินผ่านเข้ามาในเขตเนสต์ชั้นกลางได้

หลี่ชินอู่มองสำรวจเนสต์ชั้นกลางด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่พูดตามตรง... เขาผิดหวังเล็กน้อย เขาจินตนาการว่าเนสต์ชั้นกลางคงเหมือนเมืองในยุคปี 3000 ที่เต็มไปด้วยแสงสีนีออนและพื้นที่สีเขียว

แต่ความจริงกลับว่างเปล่า มันคือป่าคอนกรีตและตึกโลหะสีเทาหม่นสุดลูกหูลูกตา เหล่าคนงานโรงงานเดินขวักไขว่ด้วยสีหน้าซึมเซาไร้ชีวิตชีวา

พอลองคิดดูอีกทีก็สมเหตุสมผล นี่มันโลก Warhammer ใครจะมาใช้ชีวิตสุขสบายได้ นอกจากพวกชนชั้นสูงบนไฮฟ์ชั้นบนโน่น

โจเอลน้อยเดินนำหลี่ชินอู่ไปทางมหาลิฟต์ หลี่ชินอู่มองซ้ายมองขวาพลางชวนคุย "โจเอล บ้านนายอยู่ที่เนสต์ชั้นกลางนี่เหรอ?"

โจเอลน้อยพยักหน้า

"ครับ อยู่ในเขตที่พักทหาร ครอบครัวของทหาร PDF อย่างผมได้รับการจัดสรรที่พักอาศัย สรรเสริญท่านผู้ว่าการดวงดาวครับ"

หลี่ชินอู่ถามต่อ "แล้วรายได้ของที่บ้านพอกินพอใช้ไหม?"

สีหน้าของโจเอลน้อยหม่นลงทันตา

"เงินเดือนทหารของผมคือ 1,000 คูปองปุ๋ย พ่อทำงานโรงงานเคมีได้ 2,100 แม่รับจ้างทอผ้าอยู่ที่บ้านได้เดือนละ 120"

"บ้านผมมีสี่คน พ่อ แม่ ผม และน้องชาย รายจ่ายรวมๆ ตกเดือนละ 2,500 แล้วยังต้องจ่ายภาษีอีกเดือนละ 500 คูปอง เบ็ดเสร็จเหลือเก็บประมาณ 200 ครับ"

"แต่น้องชายผมใกล้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องใช้เงินจ่ายค่าเทอม เงินที่เก็บมาทั้งหมดก็พอดีค่าเล่าเรียน เพื่อให้เขาจบชั้นประถม จะได้ไปสมัครงานในโรงงานเคมีได้"

หลี่ชินอู่เดาะลิ้น ใช่เลย นี่แหละรสชาติชีวิตในโลก Warhammer

สำหรับชาวนาที่เพาะปลูกอยู่ข้างนอก รายได้เดือนละกว่า 2,000 ของคนในเนสต์ชั้นกลางอาจดูเหมือนสวรรค์ เพราะมากกว่าพวกเขาถึงห้าเท่า

แต่สภาพแวดล้อมในไฮฟ์ซิตี้ถูกออกแบบมาให้ดูดกลืนทุกอย่าง รายได้ 2,000 ก็มีวิถีชีวิตแบบ 2,000 พอกินพอใช้ จ่ายภาษี ก็แทบไม่เหลืออะไร เงินเก็บอันน้อยนิดจะหมดไปกับการศึกษาของลูกหลาน ค่ารักษาพยาบาล หรือการวิ่งเต้นหางาน

ครอบครัวในเนสต์ชั้นกลางจึงเปราะบางมาก หากมีใครป่วยหนักสักคน ครอบครัวอาจล่มสลาย ห่วงโซ่การเงินขาดสะบั้น นำไปสู่การค้างชำระภาษี ถูกยึดสิทธิ์พลเมือง และสุดท้ายก็โดนถีบหัวส่งลงไปอยู่สลัมชั้นล่าง

ไม่อย่างนั้นประชากรในสลัมชั้นล่างจะเยอะขนาดนี้ได้ยังไง? ต้องบอกว่านี่คือเอกลักษณ์ของ Warhammer 40k และดาวเกษตรกรรม 496b นี่ถือว่าเป็นโลกที่ปรานีผู้คนมากแล้ว

ทั้งสองเดินเท้ากว่า 20 นาทีจนมาถึงมหาลิฟต์ขนส่ง ที่นี่มีลิฟต์ทั้งขาขึ้นสู่สวรรค์และขาลงสู่นรก แน่นอนว่าตัวที่อยู่ตรงหน้าคือขาลง

เวลานี้มีผู้คนนับพันรออยู่ที่หน้าลิฟต์ บางส่วนเป็นคนงานในเขตปลอดภัยสลัมชั้นล่างที่เดินทางขึ้นลงเป็นกิจวัตรด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่คนส่วนใหญ่คือผู้โชคร้ายที่เพิ่งถูกเพิกถอนสัญชาติ

คนเหล่านี้ถูกสวมกุญแจมือโลหะ มากันเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกสามสี่คน ร้องไห้ฟูมฟายและอ้อนวอนขอความเมตตา แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนมีเพียงกระบองไฟฟ้าของผู้รักษากฎหมาย

ผู้โชคร้ายเหล่านี้ที่ถูกสังคมบีบคั้นจนจ่ายภาษีไม่ไหว จะถูกรวบรวมให้ครบ 1,000 คน แล้วอัดใส่ลิฟต์ส่งลงไปทิ้งที่สลัมชั้นล่าง

ขณะกำลังจะละสายตา หลี่ชินอู่สังเกตเห็นสัญลักษณ์พิเศษบนร้านค้าแห่งหนึ่งริมถนน: รูปงูสีแดงสองตัวพันเกลียวกัน โดยมีกากบาทสีแดงอยู่ตรงกลาง

หลี่ชินอู่รั้งตัวโจเอลน้อยไว้แล้วถาม "นั่นร้านอะไรน่ะ?"

โจเอลน้อยมองตามแล้วตอบ "อ๋อ นั่นคือร้านของ 'ลัทธิงูคู่' (Twin Serpent Sect) เป็นสถานพยาบาลครับ ข้างในมี 'หมองูคู่' ที่รักษาได้แทบทุกโรค และขายเวชภัณฑ์ทุกชนิด"

แล้วหน้าเขาก็สลดลง

"แต่ค่ารักษาแพงระยับ แพงบรรลัยเลยครับ..."

หลี่ชินอู่ลูบคาง จ้องมองป้ายร้านเขม็ง ข้างในจะมีของอัปเกรด "สถานีพยาบาล" ไหมนะ?

การอัปเกรดสถานีพยาบาลต้องการชิ้นส่วนสำคัญสามชิ้น: เครื่องฟอกสารเคมี, ตัวควบคุมอุณหภูมิ, และเครื่องปั่นเหวี่ยงตกตะกอน สองอย่างแรกเขาพอเห็นทางแล้ว แต่ยังไม่รู้จะไปหา "เครื่องปั่นเหวี่ยงตกตะกอน" จากไหน

ร้านของลัทธิงูคู่จะมีขายหรือเปล่า?

"ผู้หมวดครับ ลิฟต์มาแล้ว"

โจเอลน้อยเตือนสติขณะที่หลี่ชินอู่กำลังเหม่อ

"อ้อ โอเค นายกลับไปเถอะ"

เขายัดมันฝรั่งเผาสองหัวใส่มือโจเอลน้อย โบกมือลา แล้วเดินก้าวเข้าไปในลิฟต์