บทที่ 1 หลี่ชินอู่กับชีวิตแบบ "ปล้น-ฆ่า-ถอนตัว" ในจักรวาลวอร์แฮมเมอร์ 40,000

ณ ดาวเกษตรกรรมหมายเลข 496b บริเวณที่ราบกว้างใกล้กับนครรวงผึ้งแถบเส้นศูนย์สูตร กองกำลังป้องกันดาวกำลังปะทะอย่างดุเดือดกับกลุ่มกบฏ

สาเหตุเกิดจากดาวอุตสาหกรรมข้างเคียงถูกพวกออร์กรุกราน กรมการทหารจึงร้องขอกำลังสนับสนุนจากดาวเกษตรแห่งนี้ ผู้ว่าการดวงดาวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรีดภาษีอย่างหนัก ภาษีเดิมก็ขูดเลือดขูดเนื้อจนประชาชนแทบไม่มีจะกินอยู่แล้ว การเรียกเก็บเพิ่มครั้งนี้จึงเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ชาวนาครึ่งค่อนดาวลุกฮือขึ้นต่อต้าน

ในช่วงแรก พวกกบฏยึดครองพื้นที่เกษตรกรรม ดัดแปลงเครื่องจักรทำนาเป็นอาวุธ และเข้าโจมตีกองกำลังป้องกันดาว พวกเขายึดค่ายทหารและคลังอาวุธได้หลายแห่งจนขยายอิทธิพลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกรีธาทัพมุ่งหน้าสู่นครรวงผึ้ง ทว่าคลื่นมนุษย์นับล้านกลับถูกบดขยี้จนแตกพ่ายที่แนวป้องกันรอบนอก สงครามจึงยืดเยื้อรบพุ่งกันไปมานานนับปี ทิ้งไว้เพียงหลุมระเบิดและสนามเพลาะที่กระจายไปทั่ว ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่าไม่มีใครเผด็จศึกใครได้ สถานการณ์ที่ชะงักงันนี้เองที่เปิดช่องว่างให้เหล่า "นักเก็บกวาดสนามรบ" ได้เข้ามาหากิน

ห่างจากนครรวงผึ้งไปทางเหนือแปดสิบกิโลเมตร ทหารกบฏสิบนายกำลังพักผ่อนอยู่ในสนามเพลาะ จู่ๆ กระสุนปืนใหญ่ขนาดยักษ์ก็ตกลงมาบดขยี้ร่างของพวกเขาจนแหลกเหลว ปืนไรเฟิลอัตโนมัติดัดแปลงกระบอกหนึ่งกระเด็นลอยคว้างกลางอากาศก่อนจะปักลงบนพื้นดิน ดึงดูดสายตาของ "หลี่ชินอู่" ที่นอนหมอบราบอยู่กับพื้นมาเนิ่นนาน

"ปืนนั่นสภาพยังกริบ น่าจะใช้กระสุนระดับสอง ถ้าเอาไปขายให้พวกพ่อค้าตลาดมืด อย่างน้อยต้องได้สักพันห้าร้อยเครดิตแน่" เขาพึมพำพลางคลานกระดึบเข้าหาอาวุธ

หลี่ชินอู่มาจากยุคสหัสวรรษที่สาม ในขณะที่เขากำลังเล่นเกม Escape from Tarkov อยู่ที่บ้าน จู่ๆ บอทในเกมก็ตะโกนด่าภาษารัสเซียพร้อมยิงกระสุนลูกปรายเข้ากลางแสกหน้าเขาจนตายคาที่ ด้วยความหัวร้อน เขาจึงลบเกมทิ้งแล้วเปลี่ยนไปเล่น Battlefield 2042 โหมด Hazard Zone แต่ก็ต้องตายซ้ำซากถึงสิบตาติดด้วยฝีมือของผู้เล่นระดับสูงที่ใช้อาวุธเทพ พอหนีไปเล่น Delta Force ก็ดันไปเจอระบบคุกรวมและการจำกัดการถอนตัวอันเลื่องชื่อ

ด้วยความรังเกียจขยะแขยง เขาปิดคอมพิวเตอร์และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ทันใดนั้นก็เห็นรูปจักรพรรดิเวอร์ชันสาวน้อยพร้อมคำบรรยายว่า "ใครเห็นภาพนี้ถือว่าสมัครใจรับใช้จักรพรรดิในวอร์แฮมเมอร์ 40,000" รู้ตัวอีกที เขาก็มาโผล่ที่ดาวเกษตรกรรมแห่งจักรวรรดิในร่างของ "หลี่จอมดื้อด้าน" คนนี้เสียแล้ว

ความรัดทดของชีวิตมนุษย์ในจักรวาลวอร์แฮมเมอร์นั้นเป็นที่รู้กันดี แต่โชคยังเข้าข้างที่เขามี "ระบบปล้น-ฆ่า-ถอนตัว" ติดตัวมาด้วย ระบบนี้ทำให้ร่างกายของหลี่ชินอู่กลายเป็นข้อมูลดิจิทัล เขาสามารถเก็บค่าประสบการณ์เพื่อเพิ่มสถานะ และมี "เซฟเฮาส์" หรือพื้นที่ปลอดภัยส่วนตัวซ่อนอยู่ใต้ชั้นล่างของนครรวงผึ้ง

แต่สิ่งที่วิเศษที่สุดคือ เขาสามารถเกิดใหม่ได้ไม่จำกัด!

ไม่ว่าจะตายท่าไหน เขาก็จะฟื้นคืนชีพในเซฟเฮาส์ด้วยสภาพร่างกายที่สมบูรณ์พร้อม เพียงแต่ข้าวของที่ติดตัวจะตกอยู่ที่ศพเดิมเท่านั้น

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ หลี่ชินอู่จึงยึดวิถีแห่งนักล่าสมบัติเต็มตัว ในแต่ละวันเขาจะวิ่งถือขวานไล่เก็บของมีค่าในสนามรบ แล้วลอบกลับไปขายให้แก๊งในย่านสลัมเพื่อนำเงินมาอัปเกรดรังลับ

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน หลี่ชินอู่ที่มีเพียงมีดคอมแบทติดตัว คลานไปถึงปืนไรเฟิลและหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบ มันเป็นปืนไรเฟิลอัตโนมัติทรงเหลี่ยมเทอะทะที่พวกกบฏประกอบขึ้นเอง การจับถือเข้าขั้นแย่และหนักอึ้งถึงเจ็ดกิโลกรัม

เขาชำเลืองมองลำกล้องและใจเต้นแรงเมื่อเห็นเกลียวภายใน ลำกล้องที่มีเกลียวจะขายได้ราคาดีกว่ามาก เมื่อปลดแม็กกาซีนออกมาดูก็พบกระสุนอัดมือยี่สิบนัด ขนาดประมาณ 9x65 มม. ซึ่งถือเป็นขนาดมหึมาที่คนปกติแทบจะคุมแรงดีดไม่อยู่ แต่ในจักรวาลที่เต็มไปด้วยอสุรกายเดินดินเช่นนี้ กระสุนขนาด 5.56 หรือ 7.62 จากยุคเก่าแทบจะทำอะไรพวกมันไม่ได้

เมื่อแน่ใจว่าปืนไม่บิดเบี้ยว หลี่ชินอู่จึงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูค่าสถานะ

ชื่อ: ปืนไรเฟิลอัตโนมัติประดิษฐ์เอง

มูลค่าประเมิน: ~2,000 ตั๋วปุ๋ย

น้ำหนัก: 7.2 กิโลกรัม

การคุมแรงดีดแนวตั้ง: 54

การคุมแรงดีดแนวนอน: 42

สรีรศาสตร์: 41

ความนิ่งขณะเล็ง: 42

ความแม่นยำ: 50

ความนิ่งเมื่อยิงระดับเอว: 61

ระยะหวังผล: 500 เมตร

ความเร็วปากกระบอก: 950

โหมดการยิง: อัตโนมัติเต็มรูปแบบ

อัตราการยิง: 550

อำนาจหยุดยั้ง: ปานกลาง

หลี่ชินอู่ยิ้มกว้าง ปืนนี้มีค่าถึงสองพันตั๋ว ต้องเข้าใจว่าชาวนาชั้นล่างที่นี่มีค่าใช้จ่ายเดือนละร้อยห้าสิบตั๋วเท่านั้น ปืนกระบอกนี้จึงมีค่าเท่ากับค่าครองชีพทั้งปีของชาวบ้านเลยทีเดียว

เขาสะพายปืนไว้ด้านหลัง นอนนิ่งรอดูสถานการณ์อีกสิบนาทีจนมั่นใจว่าทางสะดวก แล้วจึงมุดลงไปในหลุมระเบิด กระสุนปืนใหญ่ฉีกร่างพวกกบฏสิบนายจนชิ้นส่วนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น หลี่ชินอู่ถ่มน้ำลายลงพื้น กัดฟันทนกลิ่นคาวเลือดแล้วลงมือค้นศพ

หลังรื้อค้นอยู่พักใหญ่ เขาก็ได้แม็กกาซีนพร้อมกระสุนหกสิบนัด มีดสั้น ขวาน ประแจ บิสกิตสี่ห่อ และกระติกน้ำเต็มเปี่ยม รวมมูลค่าประมาณ 120 ตั๋ว เขายัดทุกอย่างลงเป้หนังสังเคราะห์แล้วกวาดตามองไปรอบสนามเพลาะ

แนวสนามเพลาะนี้ขุดขึ้นในพื้นที่เกษตรกรรม เดิมทีเป็นของกองกำลังป้องกันดาว แต่ถูกฝ่ายกบฏยึดครองเมื่อรุกคืบมาถึงจุดนี้ ฝ่ายป้องกันจึงถอยร่นไปตั้งแนวรับใหม่ อีกไม่กี่วันฝ่ายป้องกันคงตีโต้กลับมายึดคืน หลี่ชินอู่จึงฉวยโอกาสในช่วงที่การสู้รบพักยกเข้ามาหาของ

เขาเดินสำรวจไปตามแนวคู มันไม่ใช่แนวรบต่อเนื่องแต่เป็นหลุมเพลาะส่วนหน้าที่พวกกบฏใช้ตรึงกำลัง ระเบิดลูกเมื่อครู่สังหารพวกมันไปหมดแล้ว เขาจึงยึดพื้นที่นี้และกอบโกยได้อย่างสบายใจ แต่หลังจากค้นจนทั่วก็ไม่เจอของมีค่าอื่นอีก รวมรายได้รอบนี้อยู่ที่ประมาณ 2,300 ตั๋ว โดยมีปืนไรเฟิลเป็นพระเอกหลัก

"เวรเอ๊ย รอบนี้เกลือชะมัด!"

หลี่ชินอู่บ่นอุบ ในเป้มีแต่ขยะกับอาหาร ไม่มีไอเทมสีฟ้าหรือสีม่วงสักชิ้น น่าผิดหวังจริงๆ เขาคิดว่าถึงเวลาต้องถอนตัวจึงลุกขึ้นยืน แต่ทันใดนั้นหูพลันแว่วเสียงฝีเท้า เขาเกร็งตัวขึ้นพร้อมกระชับปืนในมือ

เสียงนั้นมาจากทิศทางของนครรวงผึ้ง เขาค่อยๆ ชะโงกหน้ามองข้ามขอบดินแล้วต้องรีบหดหัวกลับทันที

"ฉิบหาย! ทหารฝ่ายป้องกัน!"

เบื้องหน้าคือหมวดทหารไฟทีมสิบนาย สวมชุดเกราะกันสะเก็ดและหมวกเหล็กเต็มยศ ถือปืนไรเฟิลมาตรฐาน ส่วนจ่าฝูงพกปืนพกเลเซอร์และระเบิดมือ นี่มันทหารราบมาตรฐานของจักรวรรดิชัดๆ

หลี่ชินอู่หมุนตัวกลับแล้วออกวิ่งไปตามแนวสนามเพลาะ แม้เขาจะไม่ใช่กบฏ แต่การมายืนหัวโด่อยู่ในเขตข้าศึกแบบนี้ ทหารฝ่ายป้องกันคงไม่เสียเวลาซักถาม แต่จะยิงทิ้งทันทีที่เห็น เขาตั้งใจจะมุดออกทางปลายสุดของคูแล้วใช้อ้อมกลับไปยังเซฟเฮาส์ในสลัม

แต่พอไปถึงอีกฝั่งและชะโงกหน้าดู ก็พบกองกำลังกบฏกว่าห้าสิบนายกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

"บ้าเอ๊ย... โดนปิดประตูตีแมวซะแล้ว!"