ตอนที่ 318 ของเหลวสีดำ

กลุ่มเฟิงเสิน กลุ่มก้ายซื่อ และกลุ่มหมิงเยว่จากกลุ่มทิศตะวันออก ยังเดินทางไปไม่ถึงปราการสวรรค์ในส่วนลึกที่สุดของแดนจิ้นซวี ทว่ายิ่งเข้าใกล้ส่วนลึกมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบมากขึ้นเท่านั้น

ร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ราวกับว่ามีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่

"พี่อวิ้น ข้ารู้สึกว่าที่นี่มันวังเวงชอบกล เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองเราอยู่"

สมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มเฟิงเสินกลืนน้ำลายลงคอ

อีกคนกล่าวแย้ง

"อย่าหลอกตัวเองสิ"

แต่ในใจของกงซุนอวิ้นกลับเกิดลางสังหรณ์อันน่าหวาดหวั่น เปลือกตาขวาของนางกระตุกไม่หยุด ราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นในไม่ช้า

หัวหน้ากลุ่มหมิงเยว่หายใจถี่รัว เอ่ยเสนอด้วยเสียงอันแผ่วเบา

"หรือว่า... พวกเรากลับกันเถอะ? ภารกิจนี้ พวกเราคงทำไม่สำเร็จหรอก"

สมาชิกอีกสี่คนที่เหลือของกลุ่มหมิงเยว่ต่างเห็นพ้องกับหัวหน้าของตนเป็นอย่างยิ่ง

พวกเขาหวาดกลัวถึงขีดสุด ร่างกายหนาวเหน็บ แม้แต่มือที่กุมอาวุธก็ยังชุ่มไปด้วยเหงื่อ รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว

คำพูดนี้ทำให้กงซุนอวิ้นและสือจ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ทั้งสองมองหน้ากัน เห็นสมาชิกกลุ่มหมิงเยว่หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก ราวกับคนขวัญหนีดีฝ่อ

สือจ้านขมวดคิ้วกล่าวว่า

"อาอวิ้น ด้วยสภาพของพวกเขาตอนนี้ คงไม่อาจติดตามพวกเราไปถึงปราการสวรรค์ทิศตะวันออกได้ มิสู้ให้พวกเขากลับไปทางเดิม ไปรวมกลุ่มกับคนของกลุ่มทิศตะวันตกดีหรือไม่?"

แม้เขาจะมีเรื่องบาดหมางกับกลุ่มชูร่า แต่เขาก็เชื่อมั่นในตัวอินซือเยี่ยน

กงซุนอวิ้นปรึกษากับเพื่อนร่วมกลุ่มของตน ก่อนจะตอบกลับไปว่า

"ตกลง"

เมื่อได้ยินดังนั้น สมาชิกกลุ่มหมิงเยว่ก็รู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

"ขอบคุณ!"

หัวหน้ากลุ่มหมิงเยว่ขอบตาแดงก่ำ

สือจ้านเห็นสภาพตัวสั่นเทาของพวกเขา ในใจจึงตัดสินใจเรื่องหนึ่ง เขาหันไปมองสมาชิกสองคนของกลุ่มก้ายซื่อ แล้วสั่งว่า

"อาหนิง ตูโหยว พวกเจ้าสองคนกลับไปพร้อมกับพวกเขาเถอะ"

ทั้งสองได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ฉายแววไม่เต็มใจ

สือจ้านถอนหายใจ

"ดูแลศิษย์น้องทั้งหลายให้ดีด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองจึงพยักหน้ารับคำ

สมาชิกกลุ่มหมิงเยว่ห้าคน รวมกับสมาชิกกลุ่มก้ายซื่ออีกสองคน จึงพากันเดินย้อนกลับไปทางเดิม

หัวหน้ากลุ่มหมิงเยว่กล่าวว่า

"พวกเรารอพวกท่านกลับมานะ"

สือจ้านยิ้มตอบ

"ตกลง"

"พวกเราต้องไปแล้ว"

กงซุนอวิ้นเอ่ย

พวกเขาแยกจากกันเช่นนี้ เดินไปบนเส้นทางสองสายที่สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง

ทว่า กงซุนอวิ้นและพวกพ้องยังเดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากด้านหลัง พวกเขาหันขวับกลับไปมอง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้สีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนไปด้วยความตื่นตระหนก

ดวงตาของสือจ้านแทบถลนออกจากเบ้า เขาคำรามก้อง

"ไม่"

ภาพที่เห็นคือสมาชิกกลุ่มหมิงเยว่ทั้งห้าและสมาชิกกลุ่มก้ายซื่ออีกสองคน ถูกของเหลวสีดำห่อหุ้มร่างกาย และในชั่วพริบตานั้นเอง พวกเขาก็กลายเป็นโครงกระดูกสีขาวเจ็ดร่าง

"นะ... นั่นมันตัวอะไรกัน?!"

สมาชิกกลุ่มเฟิงเสินคนหนึ่งเอามือปิดปากด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา

"อาหนิง ตูโหยว!"

ดวงตาของสือจ้านแดงฉาน เขาทำท่าจะพุ่งเข้าไป แต่ถูกกงซุนอวิ้นขวางไว้สุดชีวิต

"ใจเย็นก่อน! ไปเร็ว!"

"พี่จ้าน รีบหนี!"

พวกเขาดึงรั้งตัวสือจ้านไว้แน่น แล้วพากันวิ่งหนีไปยังส่วนลึกที่สุด ขณะที่ของเหลวสีดำด้านหลังก็แผ่ขยายไล่ตามพวกเขามาอย่างรวดเร็ว

ในใจของพวกเขาตื่นตระหนก

ของเหลวสีดำนั้นรวดเร็วเกินไป!

เพียงครู่เดียวมันก็ไล่ทันและพันธนาการคนที่รั้งท้ายสุด จากนั้นในชั่วพริบตา ก็เปลี่ยนคนผู้นั้นให้กลายเป็นกองกระดูกขาว

พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะไว้อาลัยหรือเสียใจให้กับเพื่อนร่วมกลุ่ม เพราะชีวิตของพวกเขาเองก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นกัน!

ฟู่ยงโจวจากกลุ่มก้ายซื่อตะโกน

"ตกลงมันคือตัวอะไรกันแน่?!"

"ไม่รู้!"

"ข้างหน้าก็มี!"

"จบกัน ครั้งนี้พวกเราต้องตายอยู่ที่นี่แน่!"

"ข้าไม่อยากตายอย่างน่าอนาถแบบนี้นะ..."

กงซุนอวิ้นยังคงพอมีสติ นางตะโกนขึ้นทันที

"เอาหินแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา!"

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็รีบหยิบหินแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมาอย่างรวดเร็ว

กงซุนอวิ้นกล่าวเสียงเครียด

"ต้องเสี่ยงดวงกันแล้ว! พวกเราตั้งวงกลมล้อมกันไว้!"

พวกเขาหันหลังชนกันทันที ในมือถือหินแสงศักดิ์สิทธิ์ แล้วถ่ายเทพลังวิญญาณเพื่อกระตุ้นแสงศักดิ์สิทธิ์ภายในหิน ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้น

ของเหลวสีดำเหล่านั้นหยุดชะงักลง ดูเหมือนมันจะหวาดเกรงแสงนั้น

"ได้ผล!"

ซือคงรุ่ยหลิงร้องอย่างยินดี

กงซุนอวิ้นสีหน้าเคร่งเครียด กล่าวว่า

"แม้ของเหลวสีดำพวกนี้จะไม่เข้ามาใกล้ แต่ก็ไม่ยอมจากไป ตอนนี้พวกเราเหมือนสัตว์ที่ติดอยู่ในกรงขัง ไม่สามารถออกจากบริเวณนี้ได้"

พื้นดินรอบตัวพวกเขาล้วนมีของเหลวสีดำผุดขึ้นมา แผ่ไอทมิฬเข้มข้น

ทุกคนได้ยินดังนั้น จิตใจก็ยิ่งหนักอึ้ง

พลังวิญญาณของพวกเขาและพลังแสงศักดิ์สิทธิ์ในหิน สักวันย่อมต้องหมดลง ถึงเวลานั้น... ก็คือวันตายของพวกเขาใช่หรือไม่?

บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันอย่างถึงที่สุด

สมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มเฟิงเสินไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ เขาโยนผลไม้ออกไปลูกหนึ่งทันที

ขณะที่ผลไม้ยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็ถูกของเหลวสีดำเข้าปกคลุม แต่ทว่าผลไม้นั้นกลับไม่ได้รับความเสียหายใดๆ มันตกลงสู่พื้น และของเหลวสีดำก็ค่อยๆ ถอยห่างออกจากผลไม้นั้น

ทุกคนเห็นภาพนั้น ต่างก็ตกตะลึง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมผลไม้ถึงยังอยู่ดี?"

"หรือว่าของเหลวสีดำพวกนี้จะฆ่าแต่สิ่งมีชีวิต?"

สมาชิกกลุ่มก้ายซื่อคนหนึ่งกล่าวขึ้น

"พวกเจ้ามีสิ่งมีชีวิตอะไรบ้างไหม เอาออกมาลองดูหน่อย?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กงซุนอวิ้นก็ขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ

เอาชีวิตมาทดลองโหดร้ายเช่นนี้!

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก ก็เห็นสัตว์อสูรหมาป่าตัวหนึ่งถูกบังคับให้ออกมา ของเหลวสีดำพุ่งเข้าเกาะกุมร่างของมันอย่างรวดเร็ว

หมาป่าส่งเสียงร้องโหยหวน

มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะวิ่งกลับไปหาเจ้าของเพื่อขอความคุ้มครอง แต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็ถูกของเหลวสีดำเปลี่ยนให้กลายเป็นกองกระดูกขาวเสียก่อน

และครั้งนี้ ความเร็วในการเปลี่ยนเป็นกระดูกขาวดูเหมือนจะช้าลงเล็กน้อย

กงซุนอวิ้นโกรธจัดในใจ ตวาดเสียงเย็น

"ใครเป็นคนปล่อยมันออกมา?!"

สมาชิกกลุ่มก้ายซื่อคนหนึ่งสายตาลอกแลก ไม่กล้าเอ่ยปาก

ส่วนสือจ้านย่อมรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นเจ้าของสัญญาของหมาป่าตัวนี้ ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม เขาจึงเอ่ยขึ้น

"อาอวิ้น เป็นลูกกลุ่มของข้าเอง เขาเพียงแค่ทำเพื่อส่วนรวมเท่านั้น พวกเราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ ต้องลองหาวิธีอื่นออกไป"

"หัวหน้าสือช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ใช้สัตว์ในพันธสัญญามาทดลอง ช่างเป็นวิธีที่ดีเหลือเกิน ไม่รู้ว่าพวกท่านจะกล้าใช้ชีวิตตัวเองมาลองบ้างหรือไม่?"

สมาชิกกลุ่มเฟิงเสินคนหนึ่งเอ่ยเยาะเย้ย

สือจ้านพูดไม่ออก

คนของกลุ่มก้ายซื่อต่างพากันเงียบกริบ

...

ในขณะเดียวกัน

ของเหลวสีดำได้แผ่ขยายไปถึงเขตปราการสวรรค์ทิศตะวันตก ทิศเหนือ และทิศใต้

กลุ่มทิศตะวันตก ทิศเหนือ และทิศใต้ ต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ตรวจสอบอย่างละเอียด ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงมาจากส่วนลึกที่สุดของแดนจิ้นซวี

ใต้พื้นดิน ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะปริแตกออกมา

ครืน ครืน ครืน!

"แผ่นดินไหว?!"

จูเก๋อโย่วหลินร้องอุทาน

และในวินาทีนั้นเอง ของเหลวสีดำเหล่านั้นกลับหายวับไปในพริบตา ให้ความรู้สึกเหมือน โดนตุ๋ยหลังบ้าน ต้องรีบแจ้นกลับไป อย่างไรอย่างนั้น

พื้นดินสั่นไหว

ทำให้พวกเขาแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่

อินซือเยี่ยนกัดฟัน ตะโกนสั่ง

"เร็วเข้า ปราการสวรรค์ทิศตะวันตกใกล้จะซ่อมเสร็จแล้ว พวกเรารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย กำจัดไอทมิฬที่เหลือให้หมด!"