ตอนที่ 227 โปรดช่วยคนด้วย

จูเก่อโย่วหลินยิงฟันยิ้มร่า

"พวกเจ้าชอบใช้กำลัง พวกข้าก็ยินดีสนอง"

ลู่ชางเฉิงสังเกตเห็นเส้นใยวิญญาณที่เด็กหนุ่มผมแดงควบคุมอยู่ในมือ จึงมองดูด้วยความหวาดระแวงแวบหนึ่ง ก่อนจะขยับกายวูบหมายจะเข้าประชิดตัวเพื่อจัดการเด็กหนุ่มผู้นี้ให้เร็วที่สุด ทว่ากลับถูกปราณกระบี่สายหนึ่งขัดขวางจังหวะการบุก

เด็กหนุ่มชุดดำหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งกระชับกระบี่สีดำสนิทในมือ ท่วงท่ารวดเร็วพลิ้วไหว พลังคมดาบที่ฟาดฟันออกมานั้นไม่อาจดูแคลนได้

ลู่ชางเฉิงตกตะลึงพรึงเพริด เพราะเขาสัมผัสได้ว่าระดับวรยุทธ์ของเด็กหนุ่มชุดดำผู้นี้น่าจะอยู่ที่ขั้นปฐพีระดับห้าหรือหก

เด็กหนุ่มผู้นี้ดูแล้วอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี แต่กลับมีตบะถึงขั้นปฐพีระดับห้าหก อายุและระดับพลังเพียงเท่านี้หากอยู่ที่แดนใต้ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะชั้นยอดที่หาตัวจับยาก เขาเป็นใครกันแน่?

ไม่สิ เด็กหนุ่มพวกนี้เป็นใครกันแน่?

ลู่ชางเฉิงมีวรยุทธ์อยู่ที่ขั้นปฐพีระดับเก้า ดังนั้นแม้จะตกใจในพรสวรรค์ของฝ่ายตรงข้าม แต่เขาก็ไม่ได้นึกหวาดกลัว

"หึ!"

ลู่ชางเฉิงแค่นหัวเราะเย็นชา จิตสั่งการเพียงนิด กระชับกระบี่ในมือแน่นแล้วพุ่งเข้าโจมตีเผยอู๋ซู ประกายกระบี่เจิดจ้าดุจเปลวเพลิงแผดเผาติดตามเงาร่าง ฟาดฟันออกไปเพียงครั้งเดียวก็รุนแรงราวกับภูเขาไฟปะทุ ไม่อาจต้านทานได้

เคร้ง!

เผยอู๋ซูยกกระบี่ขึ้นต้านรับ ถูกแรงปะทะจนต้องถอยร่นไปสามก้าว ใบหน้าเกือบถูกปราณกระบี่ที่ร้อนแรงดั่งดวงตะวันเผาไหม้ เขาหมุนข้อมือเล็กน้อย ตัวกระบี่สีดำพลันถูกปกคลุมด้วยพลังวิญญาณอันกล้าแข็ง สวนกลับอย่างดุดัน ทำลายกระบวนท่าของฝ่ายตรงข้าม เสียงดัง 'แครก' ชั่วพริบตาภาพมายาดุจเงาบุปผาในกระจกเงาจันทร์ในน้ำก็ถูกทำลายลง

ลู่ชางเฉิงเห็นเพลงกระบี่ของตนถูกทำลาย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

"มีฝีมือเหมือนกันนี่"

"ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด!"

ลู่ชางเฉิงเองก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนสายกระบี่ เขาตวัดกระบี่ยยาวฟาดฟันใส่เผยอู๋ซู ทุกกระบวนท่าล้วนอำมหิต มุ่งโจมตีจุดตายของเผยอู๋ซูอย่างไม่ลดละ

ลู่ชางเฉิงมีระดับพลังสูงกว่าถึงสามระดับย่อย แรงกดดันอันหนักหน่วงทำให้เผยอู๋ซูตกเป็นรองชั่วขณะ ไม่มีโอกาสเป็นฝ่ายรุก ได้แต่จำยอมรับกระบวนท่ากระบี่ของลู่ชางเฉิง

แต่ในขณะนั้นเอง

เสียงฉินที่แผ่วเบาราวกับสายน้ำไหลก็ดังขึ้นกะทันหัน

ลู่ชางเฉิงรู้สึกเจ็บแปลบที่ห้วงจิต การเคลื่อนไหวชะงักงันไปชั่ววูบ

เผยอู๋ซูเห็นดังนั้นจึงฉวยโอกาสตวัดกระบี่ใส่ลู่ชางเฉิง คมดาบที่สุกสกาวราวกับแสงจันทร์ฟาดฟันเข้าใส่หน้าอกของลู่ชางเฉิงอย่างไม่อาจต้านทาน

ลู่ชางเฉิงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขายกกระบี่ขึ้นหมายจะต้านรับคมดาบ

เสียง เคร้ง ดังสนั่น แรงปะทะทำให้ง่ามนิ้วมือที่กุมด้ามกระบี่ของลู่ชางเฉิงชาหนึบ

ไม่ไกลออกไป เวินอวี้ชูนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างาม ปลายนิ้วกรีดกรายลงบนสายฉินโบราณ เสียงดนตรีที่ชวนให้ลุ่มหลงมัวเมานั้นกลับทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

ผู้คนจำนวนมากปวดร้าวไปทั้งห้วงจิต พวกเขาต่างอยากจะฆ่าเวินอวี้ชูให้ตายไปเสียก่อน แต่กลับไม่อาจเข้าใกล้ตัวเวินอวี้ชูได้เลยแม้แต่น้อย

เพราะทั้งสี่คนอย่างเสิ่นเยียน เจียงเสวียนเยว่ เสียวเจ๋อชวน และอวี๋ฉางอิง มีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง อย่าว่าแต่จะเข้าใกล้เวินอวี้ชูเลย แม้แต่จะหนีออกจากเงื้อมมือของพวกเขาก็ยังยากเย็นแสนเข็ญ

จูเก่อโย่วหลินเคลื่อนไหวอยู่นอกวงต่อสู้ คอยควบคุมเส้นใยวิญญาณเพื่อสนับสนุนพรรคพวกเป็นระยะ

ส่วนชิงอูที่มีพลังอ่อนด้อยที่สุด แม้เขาอยากจะช่วยออกแรงบ้าง แต่พอเขาเผชิญหน้ากับศัตรูและกำลังจะถูกฟันคอขาด เจียงเสวียนเยว่ก็เข้ามาช่วยนางเตะเขาอย่างไม่ไยดีจนกระเด็นไปตกที่ข้างเท้าของเวินอวี้ชู พร้อมทั้งตวาดเสียงดุ

"อยู่นิ่งๆ!"

ชิงอูใจหายใจคว่ำ น้ำตาไหลพรากออกมาทันที

เขาเกือบจะหัวหลุดจากบ่าแล้วเชียว

ฮือๆๆ โลกภายนอกช่างน่ากลัวเหลือเกิน

นิ้วเรียวยาวของเวินอวี้ชูยังคงดีดสายฉิน เขาเพียงก้มหน้ามองชิงอูเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ชิงอู มีข้าอยู่ด้วย อย่าได้กลัว"

ชิงอูได้ยินดังนั้นก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก

ทันใดนั้น เสียงสตรีเย็นชาก็ลอยมา

"เวินอวี้ชู สนับสนุนเผยอู๋ซูเต็มกำลัง!"

เวินอวี้ชูชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองไป ก็เห็นว่าเผยอู๋ซูเริ่มต้านทานลู่ชางเฉิงไม่ไหว หน้าอกและแผ่นหลังถูกลู่ชางเฉิงฟันจนได้แผล ส่วนลู่ชางเฉิงเองก็ถูกแทงเข้าที่ไหล่ไปหนึ่งแผลเช่นกัน

ดูจากสถานการณ์แล้ว เผยอู๋ซูตกอยู่ในสถานะย่ำแย่

เวินอวี้ชูเอ่ยเสียงเบา

"รับทราบขอรับท่านหัวหน้า"

เขาไม่กระจายพลังจิตโจมตีเป็นวงกว้างอีกต่อไป แต่เล็งเป้าหมายไปที่ลู่ชางเฉิงเพียงผู้เดียว

และในขณะที่เขาเริ่มจัดการลู่ชางเฉิงอย่างจริงจัง ฉือเยว่ที่นอนหลับอยู่ด้านข้างในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหว เถาวัลย์ที่พันรอบตัวเขาค่อยๆ คลายออก แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา ท้องฟ้าเบื้องบนพลันมืดครึ้มด้วยเมฆดำทะมึน

สายฟ้าฟาดผ่าลงมาอย่างกะทันหัน

เปรี้ยง! ครืนนน!

สายฟ้าสีเงินขนาดเท่าแขนคนฟาดลงกลางศีรษะของลู่ชางเฉิง

ลู่ชางเฉิงไม่ทันตั้งตัวจึงถูกผ่าเข้าอย่างจัง เส้นผมของเขาระเบิดฟู ร่างกายชาด้านไปทั้งแถบ ความเจ็บปวดราวกับถูกมดนับหมื่นตัวกัดกินแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทำให้เขาทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว

ทำไมจู่ๆ ถึงมีฟ้าผ่าลงมาได้?!

ไม่นาน ลู่ชางเฉิงก็รู้ว่าเป็นฝีมือของฉือเยว่!

"เป็นแก!"

บนฝ่ามือซ้ายของเด็กหนุ่มชุดขาวมีหญ้าอัคคีสายฟ้าสีเงินระดับเทียนลอยอยู่ มือขวาของเขาวาดลวดลายสัญลักษณ์และควบคุมมันไว้ ทั่วร่างของเขาแผ่กลิ่นอายเกียจคร้านที่อธิบายไม่ถูก ดวงตายังคงปรือปรอยเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน

ลู่ชางเฉิงเห็นอีกฝ่ายหลับตาลงดื้อๆ ก็เดือดดาลถึงขีดสุด นี่มันท่าทีอะไรกัน? มองข้ามหัวข้าหรือไง?

คนกลุ่มนี้ที่มาจากดินแดนผิงเจ๋อซีอวี้ ช่างกำเริบเสิบสานกันเสียจริง!

ลู่ชางเฉิงยังไม่ทันจะได้จัดการฉือเยว่ ก็ถูกเผยอู๋ซูเข้าพัวพันอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ห้วงจิตของเขาก็ถูกพลังจิตโจมตีตลอดเวลา ทำให้ปวดหัวจนแทบระเบิด เลือดไหลออกทั้งเจ็ดทวาร

มิหนำซ้ำ สายฟ้ายังคอยผ่าลงมาที่เขาอย่างแม่นยำทุกครั้ง

สู้ต่อไปไม่ได้แล้ว!

เขาต้องหนีไปจากที่นี่!

ส่วนเหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ไม่ไกลจากลู่ชางเฉิงต่างก็ส่งเสียงโหยหวนระงม

"ถ้าเจ้าฆ่าพวกเรา! เจ้าสำนักเชียนซานของพวกเราไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!"

"อย่าฆ่าพวกเรา!"

"พวกเรายอมทำตามพวกเจ้าทุกอย่างแล้ว!"

สำนักเชียนซานส่งคนมาสิบสามคน ตอนนี้เหลือเพียงสี่คน และทั้งสี่คนนี้ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส

เสิ่นเยียนกระชับกระบี่เทพหลิงหวง ใบหน้าสวยสะคราญขาวผ่องฉายแววเย็นชา สายตาคมกริบจับจ้องไปที่พวกเขา

"ยอมทำตามทุกอย่างหรือ?"

"ใช่ๆๆ!" ผู้ฝึกตนที่เหลือรีบรับคำทันที

พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าคนกลุ่มนี้จะร้ายกาจถึงเพียงนี้ ฆ่าคนราวกับหั่นผักปลา ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกิน

ภายใต้สีหน้าหวาดผวาของพวกเขา เสิ่นเยียนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบประโยคหนึ่ง

"ข้าต้องการให้พวกเจ้าตาย"

เหล่าผู้ฝึกตนได้สติขึ้นมาทันที คนกลุ่มนี้ไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไป!

"รีบหนี!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา

เหล่าผู้ฝึกตนหน้าตื่นตระหนก พยายามลากสังขารที่บาดเจ็บหนีตาย แต่กลับถูกพวกเสิ่นเยียนดักทางไว้

"ไหนบอกว่ายอมทำทุกอย่างไม่ใช่หรือ?"

เจียงเสวียนเยว่แย้มยิ้มบนใบหน้าจิ้มลิ้มงดงาม

"ไฉนตอนนี้ถึงไม่ยอมเสียแล้วเล่า?"

อวี๋ฉางอิงยิ้มมุมปาก

"น้องสาวเยว่ พวกเขาชัดเจนว่าไม่อยากรับผิดชอบคำพูดตัวเองนะสิ เช่นนั้นพวกเราก็ใจดีหน่อย ช่วยส่งพวกเขาไปลงนรกเสียเลย"

เสียวเจ๋อชวนไม่ได้พูดอะไร แต่เลือกที่จะลงมือทันที

ผู้ฝึกตนล้มลงทีละคน

ศิษย์ชุดดำของสำนักเชียนซานตะโกนร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง

"ศิษย์อาเล็กเนี่ย ช่วยด้วย! สำนักเชียนซานกับสำนักเต๋าหวงซานก็นับว่ามีมิตรไมตรีต่อกัน รีบช่วยพวกเราด้วย! ได้โปรดเถิด!"

เนี่ยสวินที่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ นิ้วมือขาวเรียวยาวพลันกำด้ามร่มแน่นขึ้นเล็กน้อย