ตอนที่ 221 นางคือตัวปลอม
ตอนที่ 221 นางคือตัวปลอม
จะเห็นได้ว่าภายในฉากการทดสอบ เด็กสาวชุดม่วงลงมือรวดเร็วปานสายฟ้า แทงกริชเพลิงอัคคีทะลุหน้าท้องของเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมโดยตรง ภายใต้สายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอม เด็กสาวกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า
"เยว่เยว่ไม่เคยพูดจากับข้าเช่นนี้"
"มีแต่ตัวปลอมเท่านั้นที่จะทำ"
วินาทีที่เสิ่นเยียนดึงกริชออกมา ร่างของเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมก็สลายกลายเป็นควันหายไปทันที
ฉวนหยางชิวที่เห็นฉากนี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูซับซ้อนพิลึก นังหนูที่ชื่อเสิ่นเยียนคนนี้ช่างลงมือได้โหดเหี้ยมและเด็ดขาดจริงๆ
ต่อมา คนที่สองที่ปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นเยียนคือจูเก่อโย่วหลิน
จูเก่อโย่วหลินยังพูดไม่ทันเกินสามประโยค ก็ถูกเสิ่นเยียนใช้กริชแทงทะลุร่าง นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
"เจ้าไม่ใช่เขา"
สิ้นเสียง จูเก่อโย่วหลินก็สลายหายไป
ฉวนหยางชิวทำหน้าพิกล
"......"
เนื้อหาของการทดสอบด่านนี้คือการทดสอบความไว้วางใจซึ่งกันและกันรวมถึงสติปัญญา
เสิ่นเยียนมองออกถึงตัวปลอมสองคนแล้ว พวกมันจึงหายไป
และคนที่สามที่เสิ่นเยียนพบคือเวินอวี้ชูตัวจริง ในขณะที่ฉวนหยางชิวแอบคาดหวังลึกๆ ว่านางจะใช้กริชแทงเวินอวี้ชูด้วยเช่นกัน
"ท่านคือตัวจริงหรือ?"
เสิ่นเยียนเอ่ยถามประโยคหนึ่ง
เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ
"หัวหน้า ตัวข้าแซ่เวินย่อมเป็นตัวจริงอยู่แล้ว"
เสิ่นเยียนได้ยินคำตอบของเขา ก็ยืนยันได้เกือบจะทันที เพราะคำพูดของเวินอวี้ชูตัวจริงมักจะเต็มไปด้วยมารยาทจอมปลอมเสมอ
เวินอวี้ชูหลุบตาลง ถอนหายใจ
"เมื่อครู่ข้าพบอวี๋ฉางอิง นางบอกว่าใบหน้าอีกครึ่งซีกของข้าน่าเกลียดอัปลักษณ์ มิหนำซ้ำยังใช้อาวุธลับลอบสังหารข้า ตัวข้าแซ่เวินช่างเสียใจยิ่งนัก"
สายตาของเสิ่นเยียนเลื่อนไปมองหน้ากากสีเงินครึ่งใบหน้าบนใบหน้าของเขา ตั้งแต่รู้จักกันมาจนถึงตอนนี้ พวกนางยังไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากของเวินอวี้ชูเลย
"นางคือตัวปลอม ท่านจะเสียใจไปไย?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเวินอวี้ชูทอประกายดุจดวงดาว ก่อนจะรวมกันเป็นรอยยิ้มเล็กๆ เขาพยักหน้าเห็นด้วย
"นั่นสิขอรับ"
เสิ่นเยียนกล่าวเรียบๆ
"หากอยากผ่านการทดสอบนี้ น่าจะต้องกำจัดตัวปลอมทั้งหมดให้สิ้นซาก"
เวินอวี้ชูรับคำ
"ข้าแซ่เวินฟังคำสั่งหัวหน้า"
ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไป พวกเขาแทบจะมองออกในปราดเดียวว่าใครคือตัวปลอม เพราะเป้าหมายของพวกตัวปลอมคือการยุแยงให้แตกคอ เพื่อให้พวกเขาฆ่าฟันกันเอง
ฉวนหยางชิวที่อยู่ในตำหนักทองคำ เฝ้ามองพวกเขาทั้งสองมองทะลุตัวปลอมคนแล้วคนเล่า
สองคนนี้ไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย
ใบหน้าของฉวนหยางชิวเริ่มดำคล้ำ ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก เพราะเขาไม่อยากเห็นเสิ่นเยียนและเวินอวี้ชูผ่านด่านได้อย่างราบรื่น เช่นนี้ แต่สองคนนี้ดันฉลาดเป็นกรดเสียจริง
กลับกัน เจ้าหนุ่มผมแดงนั่นดูทุลักทุเลกว่ามาก เขาสู้กับเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมอย่างสูสีผลัดกันรุกผลัดกันรับ
ในฉากการทดสอบนี้ มีผู้สวมรอยไม่ต่ำกว่าเก้าคน อย่างน้อยก็น่าจะมีสิบแปดคน บางครั้งก็โผล่ออกมามากกว่านั้น
นั่นหมายความว่า เจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมมีอย่างน้อยสองคน เสิ่นเยียนตัวปลอมก็มีอย่างน้อยสองคนเช่นกัน
ดังนั้น การที่เสิ่นเยียนและเวินอวี้ชูสามารถหาตัวจริงพบในดงตัวปลอมมากมายขนาดนี้ได้ นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง
ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงจุดที่จูเก่อโย่วหลินและเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมกำลังต่อสู้กัน
เวินอวี้ชูเห็นพวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือดผิดปกติ จึงหันไปถามเสิ่นเยียนอย่างนึกสนุก
"หัวหน้า ท่านคิดว่าคนไหนจริง คนไหนปลอม?"
"คนจริงจะโกรธเกรี้ยวมาก"
เสิ่นเยียนไม่ได้ระบุตรงๆ แต่ใครที่มีตาก็ล้วนดูออกว่าจูเก่อโย่วหลินดวงตาแดงฉาน โกรธจนแทบจะพ่นไฟออกมาอยู่แล้ว
ในทางกลับกันเจียงเสวียนเยว่กลับเอาแต่ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ
เวินอวี้ชูเอ่ยช้าๆ
"หากต้องการกำจัดเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอม จำเป็นต้องให้จูเก่อโย่วหลินตัวจริงตระหนักได้ว่าเจียงเสวียนเยว่ที่เขาสู้ด้วยอยู่นั้นคือตัวปลอม"
และในขณะนี้เอง เสิ่นเยียนก็สังเกตเห็นชิงอูที่หดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งไม่ไกล
"ชิงอู"
นางส่งเสียงเรียก
ชิงอูได้ยินเสียงเรียกก็ตัวสั่นสะท้าน เขามองมาที่เสิ่นเยียนและเวินอวี้ชูด้วยสายตาหวาดกลัวระคนตื่นตระหนก
เสิ่นเยียนเห็นท่าทางของเขา ก็พอจะเดาต้นสายปลายเหตุในใจได้ลางๆ
ชิงอูคงจะถูกเสิ่นเยียนตัวปลอมหลอกมาเป็นแน่
เสิ่นเยียนกล่าวกับเวินอวี้ชู
"จัดการตัวปลอมนี่ก่อน"
"ได้เลย"
เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ พลางหยิบฉินโบราณออกมา ปลายนิ้วขยับดีดสายฉินเบาๆ ชั่วพริบตาถัดมา ปลายนิ้วของเขาก็กดลงฉับพลัน
เสียงฉินแปรเปลี่ยนเป็นคมมีด กวาดเข้าใส่จูเก่อโย่วหลินและเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอม
ฟึ่บ
คมมีดที่มองไม่เห็นแยกพวกเขาออกจากกัน จูเก่อโย่วหลินตวาดลั่น
"ใคร?!"
จูเก่อโย่วหลินหันขวับไปมองทันที เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือเสิ่นเยียนและเวินอวี้ชู เขาก็แปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วจ้องมองมือของเวินอวี้ชูที่วางอยู่บนสายฉิน
"เวินอวี้ชู นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
เสิ่นเยียนเห็นเขายังมึนงงอยู่บ้าง จึงเอ่ยขึ้น
"เจียงเสวียนเยว่ที่สู้กับเจ้าอยู่คือตัวปลอม"
ดวงตาของเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมวูบไหว นางรีบแย้งขึ้นเสียงดัง
"ข้าไม่ใช่ตัวปลอม ข้าคือเจียงเสวียนเยว่ตัวจริงต่างหาก"
จูเก่อโย่วหลินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย เขามองดูเจียงเสวียนเยว่ที่มีท่าทีตื่นตระหนก แล้วหันกลับมามองเสิ่นเยียนที่มีสีหน้าเรียบเฉย ทันใดนั้นสมองของเขาก็เหมือนกับถูกปัดเป่าเมฆหมอกออกไปจนเริ่มกระจ่างชัด
เจียงเสวียนเยว่เจอเสิ่นเยียน ไม่มีทางมีท่าทีเช่นนี้แน่
ดังนั้น เขาถูกเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมหลอกเข้าจริงๆ แล้ว!
แถมยังสู้กับนางเสียตั้งนานสองนาน!
ความโกรธเกรี้ยวในอกของเขาสลายหายไปทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ที่แท้เจียงเสวียนเยว่ก็ไม่ได้คิดจะฆ่าเขาให้ตาย
ทุกอย่างล้วนเป็นของปลอม
เมื่อจูเก่อโย่วหลินคิดได้ดังนั้น ก็หันไปมองเจียงเสวียนเยว่ตัวปลอม
"ข้าจัดการเจ้าทิ้งเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปหลอกใครอีก!"
เมื่อตัวปลอมหมดความน่าเชื่อถือ พลังก็จะลดลง
เจียงเสวียนเยว่ตัวปลอมถูกจูเก่อโย่วหลินจัดการเรียบร้อย
ชิงอูที่เห็นเหตุการณ์นี้ สมองมึนงงไปหมด ถึงเขาจะซื่อ แต่ก็ไม่ได้โง่เขลาจนน่าโมโห 〔2〕 ขนาดนั้น
เขากระพริบตาปริบๆ
ดวงตาของเขาค่อยๆ เป็นประกายขึ้น สองคนที่รังแกเขาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นตัวปลอม! เป็นวิชามายาจริงๆ ด้วย! เสิ่นเยียนและเวินอวี้ชูตอนนี้ต่างหากคือตัวจริง!
ชิงอูรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเสิ่นเยียนและเวินอวี้ชู ขอบตาแดงระเรื่อ เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอย่างระมัดระวัง
"พวกท่านคือตัวจริงใช่ไหม?"
"ตัวจริง"
"ดีจังเลย!"
ชิงอูยิ้มร่าทันที
ทว่าจูเก่อโย่วหลินที่ได้รับบาดเจ็บเดินตรงเข้ามา เขาเอื้อมมือไปบิดหูชิงอู แล้วถามอย่างดุดัน
"เจ้าขโมยเงินข้าทำไม? รีบคืนมาเดี๋ยวนี้!"
ชิงอูร้องซี๊ดด้วยความเจ็บ เมื่อได้ยินคำพูดของจูเก่อโย่วหลิน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน
"ข้าไม่ได้ขโมยเงินท่านนะ!"
เสิ่นเยียนปรายตามองเขา
"นั่นน่าจะเป็นฝีมือชิงอูตัวปลอม"
จูเก่อโย่วหลินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปมา เขาปล่อยมือที่บิดหูชิงอูออก หลุบตาลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันกรอด
"กล้าขโมยเงินข้า ข้าจะต้องให้ 'มัน' คายออกมาให้ได้!"
นั่นมันเงินของเขาเชียวนะ!
จูเก่อโย่วหลินเงยหน้าขึ้นอย่างหดหู่
"พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อ? ไปตามหาเงินของข้าก่อนดีไหม?"
เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ
"เจ้าทำเงินหายไปเท่าไหร่?"
"เงินหนึ่งตำลึง!"
จูเก่อโย่วหลินยิ่งคิดก็ยิ่งกลัดกลุ้ม
เสิ่นเยียนและอีกสองคน
"......"
เสิ่นเยียนปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ก่อนกล่าวเรียบๆ
"ไปตามหาพวกเขาให้เจอก่อนค่อยว่ากัน"
"ก็ได้"
จูเก่อโย่วหลินถอนหายใจยาวเหยียด