ตอนที่ 177 น้องชาย รีบหนีไป

เสียงของเด็กหนุ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

พวกเสิ่นเยียนได้ยินเพียงนิดเดียว ก็รู้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนี้เป็นใคร

"เป็นเจ้าทึ่มนั่นเอง!"

เจียงเสียนเยว่เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ สีหน้ายากจะคาดเดา

"ดูเหมือนเขาจะชักนำปัญหาบางอย่างมาทางเราเสียแล้ว"

อวี๋ฉางอิงด่ากราด

"ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!"

ทว่าเมื่อเซียวเจ๋อชวนได้ยินคำว่าน้องสาวตัวน้อย ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางต้นเสียงทันควัน ก่อนจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

เสิ่นเยียนเห็นเขาผละออกจากกลุ่มกะทันหัน แววตาขรึมลงเล็กน้อย แต่ก็ยังเอ่ยสั่งการ

"พวกเราตามไป!"

ไม่นานนัก ทั้งหมดก็ปะทะเข้ากับเด็กหนุ่มผมแดงและกองทหารองครักษ์นับร้อยนาย รวมถึง... เด็กหญิงตัวเล็กที่ผอมแห้งจนผิดปกติคนหนึ่ง

เด็กหนุ่มผมแดงมีบาดแผลเพิ่มขึ้นตามร่างกายไม่น้อย พอเขาเห็นพวกเสิ่นเยียน ตอนแรกก็ตกตะลึง จากนั้นก็เผยสีหน้ายินดีปรีดา รีบวิ่งตรงเข้ามาหาพลางตะโกนลั่น

"พวกเจ้ามากันได้ยังไง?!"

"มาซ้อมเจ้า"

เสิ่นเยียนตอบเสียงเรียบ

น้ำเสียงเย็นยะเยือกของนางที่ดังเข้าหูจูเก่อโย่วหลินอย่างกะทันหัน ทำให้เขารู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที

ในขณะที่จูเก่อโย่วหลินกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เขาก็สัมผัสได้ไวว่องว่าเด็กหญิงร่างผอมหนังหุ้มกระดูกคนนั้นกำลังพุ่งเข้ามาโจมตีเขาอย่างรวดเร็ว เล็บของนางทั้งยาวและแหลมคม

จูเก่อโย่วหลินเห็นดังนั้น ความสงสารอันน้อยนิดในใจก็มลายหายไปสิ้น

น้องสาวตัวน้อย อย่าโทษที่ข้าต้องแยกชิ้นส่วนเจ้าเลยนะ!

มือทั้งสองของเขาขยับวูบ ท่ามกลางความว่างเปล่า เส้นใยวิญญาณพุ่งออกมาในชั่วพริบตา หมายจะตัดเฉือนร่างของเด็กหญิงผู้นั้น!

"ไม่"

รูม่านตาของเซียวเจ๋อชวนหดเกร็ง เร่งความเร็วขึ้นสู่ระดับสูงสุด เขาตวัดดาบยาวใส่จูเก่อโย่วหลินเพื่อบีบให้ถอยร่น จากนั้นกลับไม่สนใจอันตรายจากเส้นใยวิญญาณ ใช้ร่างกายของตนรับการโจมตีแทนเด็กหญิงคนนั้น โชคดีที่เขามีเกราะวิญญาณป้องกันอยู่ มิเช่นนั้นแขนของเขาคงถูกตัดขาดไปแล้ว

เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบกอดเด็กหญิงที่ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกผู้นั้นไว้ น้ำหนักในอ้อมแขนช่างเบาหวิวเหลือเกิน เขามองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว และความโกรธแค้นที่อัดแน่นจนแทบระเบิดออกมาจากอก

ไอ้พวกคนชั่ว!

"พี่หญิง..."

ฉับพลันนั้น เด็กหญิงผู้นั้นก็แทงนิ้วมืออันแหลมคมเข้าไปในหน้าอกของเซียวเจ๋อชวน ออกแรงกดลึกลงไปราวกับต้องการจะควักบางสิ่งออกมา

ใบหน้าของเซียวเจ๋อชวนซีดเผือดลงทันตา เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

"เซียวเจ๋อชวน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!"

จูเก่อโย่วหลินมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เซียวเจ๋อชวนเสียสติไปแล้วหรือไร?

ทำไมไม่ตอบโต้?

ซัดนังหนูหุ่นเชิด นั่นให้กระเด็น แล้วเหวี่ยงออกไปสิ!

เสิ่นเยียนเคลื่อนไหววูบเดียว เสียงของนางก็ดังตามมา

"เซียวเจ๋อชวน นางถูกควบคุมอยู่ หากเจ้าอยากช่วยนาง เจ้าก็ห้ามยืนเฉยให้ใครเชือดเล่น!"

เสิ่นเยียนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเซียวเจ๋อชวน นางยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของเด็กหญิงที่กำลังโจมตีอย่างต่อเนื่อง สัมผัสที่ได้รับกะทันหันทำให้นางสะดุ้งตกใจ

มือของเด็กหญิงผู้นี้ราวกับเหลือเพียงกระดูกที่ถูกห่อหุ้มด้วยหนังบางๆ ชั้นหนึ่ง ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ

ริมฝีปากของเซียวเจ๋อชวนขาวซีด เขาเงยหน้ามองเสิ่นเยียน แววตาเจือความเว้าวอน น้ำเสียงฟังดูแตกสลาย

"อย่าทำร้ายนาง"

เสิ่นเยียนสบสายตาลึกล้ำที่แฝงความเจ็บปวดของเซียวเจ๋อชวน

"ได้"

กล่าวจบ เสิ่นเยียนก็ดึงนิ้วทั้งห้าของเด็กหญิงออกจากหน้าอกของเขา แล้วอาศัยจังหวะที่นางไม่ทันระวัง ล็อคแขนทั้งสองข้างที่กำลังจะอาละวาดของเด็กหญิงไว้ทันที

ทว่า เด็กหญิงที่เดิมทีดูเหมือนจะเชื่อฟังจู่ๆ ก็ระเบิดกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งออกมา กระแทกอวัยวะภายในของเสิ่นเยียนจนสั่นสะเทือน

"ฆ่าพวกมัน!"

ในเวลานี้ องครักษ์เกือบร้อยนายก็ตั้งสติได้แล้ว

กองทัพองครักษ์มืดฟ้ามัวดินพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ให้ความรู้สึกกดดันราวกับกองทัพเหล็กไหล

เซียวเจ๋อชวนได้รับบาดเจ็บ ลมหายใจเริ่มไม่มั่นคง เขามองเด็กหญิงที่ถูกเสิ่นเยียนกดทับไว้แวบหนึ่ง ความรู้สึกผิดและความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในอก เขาพลันกระชับดาบยาวในมือแน่น

วันนี้เขาจะต้องช่วยพวกนางออกไปให้ได้!

เซียวเจ๋อชวนกดคิ้วต่ำ จิตสังหารพลุ่งพล่าน เขาถือดาบพุ่งเข้าสังหารเหล่าองครักษ์ ประกายดาบน่าเกรงขาม กระบวนท่าดุดันเฉียบขาด

พวกอวี๋ฉางอิงเองก็เห็นเด็กหญิงที่ดูไร้ชีวิตชีวาผู้นี้แล้วเช่นกัน แววตาของพวกเขาชะงักค้าง อารมณ์ความรู้สึกปั่นป่วน

อวี๋ฉางอิงหน้าดำทะมึน

"วันนี้แม่จะฆ่าให้เหี้ยน!"

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว อาวุธลับนับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปยังทิศทางของเหล่าองครักษ์ในชั่วพริบตา

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม

ส่วนเจียงเสียนเยว่ก็เคลื่อนกายวูบไหว นางถือทวนสามง่าม เคลื่อนที่ด้วยท่าเท้าพิสดารไปมาระหว่างกลุ่มองครักษ์ พลังในการฟาดฟันทวนสามง่ามนั้นรุนแรงยิ่งนัก ทุกกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิต!

เวินอวี้ชูนำฉินโบราณออกมาอีกครั้ง สีหน้าท่าทางผ่อนคลายขณะดีดบรรเลง

ฉือเยว่ลืมตาขึ้น เขาค่อยๆ เดินไปข้างหน้า ทุกย่างก้าวจะปรากฏแสงสีเขียวร่วงหล่น ด้านหลังของเขาปรากฏเถาวัลย์นับสิบเส้น แผ่ขยายปกคลุมพื้นที่โดยรอบอย่างบ้าคลั่ง

เถาวัลย์แปรเปลี่ยนเป็นคมมีดที่แหลมคมที่สุด บ้างแทง บ้างรัดพัน

ไม่นานบนเถาวัลย์ก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ

เผยอู๋ซูบุกทะลวงเข้าสู่ใจกลางวงล้อมขององครักษ์ เขาถือกระบี่สีดำ กลิ่นอายสังหารอันเฉียบคมบนร่าง ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง

พื้นที่บริเวณนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น คลอเคล้าไปกับเสียงกรีดร้องและเสียงร้องขอชีวิต

จูเก่อโย่วหลินเห็นทุกคนลงมือกันหมดแล้ว ก็ยืนอึ้งไปชั่วขณะ

เสิ่นเยียนซึ่งกำลังควบคุมเด็กหญิงที่ดิ้นรนไม่หยุด หันไปมองจูเก่อโย่วหลินที่ยืนบื้ออยู่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ยืนบื้ออะไรอยู่? หรือจะให้ข้าเชิญเจ้าไปฆ่าศัตรู?"

"เจ้าโกรธเหรอ?"

จูเก่อโย่วหลินได้ยินดังนั้น ก็ถามเสียงอ่อยอย่างร้อนตัว

เสิ่นเยียนไม่โกรธแต่กลับยิ้ม

"เจ้าคิดว่าไงล่ะ?"

จูเก่อโย่วหลินถูกรอยยิ้มของนางทำให้ขนลุก รู้ตัวว่าเป็นฝ่ายผิด ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่กล้าพูดมากอีก เพื่อหลีกหนีจากสายตาราวกับมีดบินที่น่ากลัวของเสิ่นเยียน เขาจึงรีบกระโจนเข้าสู่สมรภูมิรบ

พอจูเก่อโย่วหลินเข้าร่วมการต่อสู้ ด้วยการควบคุมเส้นใยวิญญาณที่แทบไร้เสียงของเขา เขาก็จัดการองครักษ์ไปกว่าสิบคนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ความแข็งแกร่งขององครักษ์เหล่านี้ไม่ได้สูงมากนัก ดังนั้นสำหรับพวกเขาทั้งเจ็ดคน การรับมือจึงไม่ใช่เรื่องยากลำบาก

เสิ่นเยียนหลุบตามองเด็กหญิงที่มีแววตาว่างเปล่าผู้นี้ เส้นผมของนางร่วงหล่นจนแทบหมดศีรษะ ผอมจนเห็นโครงกระดูกชัดเจน ใบหน้าเหลืองซีด เบ้าตาลึกโหล รูปลักษณ์ของนางในตอนนี้ ไม่อาจเรียกได้ว่าดูดี ซ้ำยังอาจเรียกได้ว่าอัปลักษณ์เสียด้วยซ้ำ

นี่คือพี่หญิงของเซียวเจ๋อชวนหรือ?

ทั้งที่อายุเท่ากัน แต่พี่หญิงของเขากลับไม่มีวันโตอีกแล้ว

เสิ่นเยียนพยายามควบคุมนางไว้อย่างสุดความสามารถ

ทันใดนั้น นางก็พบว่าเด็กหญิง เซียวเย่ว์ซู ดูเหมือนจะมีสัญญาณชีพกลับมาเล็กน้อย

แววตาของเซียวเย่ว์ซูเริ่มมีจุดโฟกัส นางมองเสิ่นเยียนอย่างมึนงง

เสิ่นเยียนเห็นดังนั้น ในใจก็พลันยินดี ลองหยั่งเชิงถามดู

"ข้าเป็นสหายของเซียวเจ๋อชวน"

"...เซียว... เจ๋อ... ชวน..."

เซียวเย่ว์ซูพึมพำทีละคำ น้ำเสียงแหบแห้งฟังดูระคายหูจนน่าอึดอัด

เซียวเย่ว์ซูดูเหมือนจะได้สติกลับมา อารมณ์ของนางเริ่มแปรปรวน ขอบตาแดงระเรื่อ

"เขา... อยู่ที่ไหน?"

"ตรงนั้น"

เสิ่นเยียนชี้ทางให้นางเซียวเจ๋อชวนกำลังต่อสู้อยู่กับเหล่าองครักษ์

เซียวเย่ว์ซูหันไปมองตามทิศทางที่เสิ่นเยียนชี้

เมื่อเซียวเย่ว์ซูเห็นเซียวเจ๋อชวน ร่างทั้งร่างก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงแทบขาดใจ

"น้องชาย... รีบหนีไป!"

เซียวเจ๋อชวนที่กำลังฟาดฟันสังหารองครักษ์อยู่ เมื่อได้ยินเสียงนั้น หัวใจก็กระตุกวูบ เขาหันขวับกลับมา สบสายตากับเซียวเย่ว์ซูเข้าอย่างจัง