ตอนที่ 171 มุ่งหน้าสู่วังหลวง

เซียวเจ๋อชวนได้ยินดังนั้น ก็จ้องมองนางเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด

เสิ่นเยียนกล่าวต่อ

"หากเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะเตะเจ้าออกจากทีมซิวหลัว เชิญเจ้าไปหาทีมอื่นเข้าใหม่เสีย"

เซียวเจ๋อชวนกำหมัดแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขาหลุบตาลง คล้ายกับยอมจำนนแล้ว

"ตกลง ข้ารับปากเจ้า"

เซียวเจ๋อชวนสาบานอย่างรวดเร็ว กฎเกณฑ์ฟ้าดินแห่งคำสัตย์สาบานผูกมัดลงบนร่างของเขา หากเขาวางแผนทำร้ายพวกนาง เขาก็ต้องตายเช่นกัน

เสิ่นเยียนเงยหน้าขึ้น

"เซียวเจ๋อชวน ตอนนี้เจ้าควรบอกข้าเรื่องถ้ำดอกไม้ได้แล้ว ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงอยากล่อพวกข้าเข้าสู่เกม? และอยากยืมมือพวกข้าทำอะไร?"

ไม่รู้ว่าเซียวเจ๋อชวนนึกถึงสิ่งใด ขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย สีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากขาวซีด

"ข้าบอกเจ้าได้ แต่ไม่ใช่ที่นี่ เอาไว้พวกเราเข้าไปในถ้ำดอกไม้ด้วยกันแล้วค่อยคุย อีกอย่าง ให้เจียงเสียนเยว่กับอวี๋ฉางอิงปล่อยคนของข้าด้วย"

"ได้"

สุดท้าย เสิ่นเยียนก็พาเซียวเจ๋อชวนกลับโรงเตี๊ยม ไปสมทบกับคนอื่นๆ ในทีม

เมื่อเห็นเซียวเจ๋อชวน อวี๋ฉางอิงก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันแกมหยอกเย้า

"พี่ชายชวน ข้านึกว่าท่านถูกคนสับเป็นชิ้นๆ ไปแล้วเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะปรากฏตัวแบบครบสามสิบสอง ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ เจ้าค่ะ"

เซียวเจ๋อชวนเงียบ ไม่ได้โต้เถียงนาง

ภายในห้อง มีเพียงเสิ่นเยียน อวี๋ฉางอิง เจียงเสียนเยว่ ฉือเยว่ และเซียวเจ๋อชวน ส่วนเผยอู๋ซูและเวินอวี้ชูไม่ได้เข้าร่วมในแผนการครั้งนี้

อวี๋ฉางอิงถอนหายใจ

"พี่ชายชวน ท่านหลอกใช้พวกเรา พวกเราเสียใจมากเลยนะเจ้าคะ ดูสิ ตอนนี้หญิงสาวบอบบางไร้เรี่ยวแรงสามคน บวกกับน้องชายขี้เซาอีกหนึ่งคน พอถูกผลักออกไป ต้องถูกทุบจนแหลกเหลวแน่ๆ เฮ้อ..."

"ขอโทษ"

เซียวเจ๋อชวนก้มหน้า

เจียงเสียนเยว่แค่นยิ้ม

"เจ้าพูดแค่นี้ แล้วคิดว่าพวกเราจะให้อภัยเจ้างั้นหรือ?"

เซียวเจ๋อชวนถูกรุมด่าทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนไปมากนัก ดูเหมือนเขาจะชาชินเสียแล้ว

เสิ่นเยียนเอ่ยแทรกขึ้น

"ตอนนี้เรื่องที่สำคัญกว่า คือจะเข้าถ้ำดอกไม้อย่างปลอดภัยได้อย่างไร? เซียวเจ๋อชวน เจ้ามีแผนหรือไม่?"

"มี"

เซียวเจ๋อชวนเงยหน้าขึ้น แล้วกล่าวว่า

"พวกเจ้าทุกคนต้องปลอมตัวเป็นผู้ติดตามของข้า แล้วเข้าไปในถ้ำดอกไม้พร้อมกับข้า"

เสิ่นเยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย

"โจ่งแจ้งขนาดนี้ เซียวเจ๋อชวน เจ้าไม่กลัวว่าจะเปิดเผยตัวตนหรือ?"

เซียวเจ๋อชวนส่ายหน้า

เสิ่นเยียนกล่าวต่อ

"ถ้ำดอกไม้เป็นเขตหวงห้ามของแคว้นหนานซาง หากพวกเราก่อเรื่องใหญ่โต เกรงว่าจะกระทบถึงชื่อเสียงของสถาบันแดนประจิม ดังนั้น ข้าคิดว่าเราต้องแปลงโฉมเพื่อปกปิดตัวตน จะได้สะดวกต่อการหลบหนีในภายหลัง"

แววตาของเซียวเจ๋อชวนไหววูบ เมื่อเห็นสายตาของเสิ่นเยียนกวาดมองมา เขาก็รีบก้มหน้าลงเหมือนไม่ได้ตั้งใจ หลบสายตาของนางทันที

เจียงเสียนเยว่กล่าว

"แปลงโฉมก็แปลงโฉมสิ!"

พวกเขาตกลงที่จะแปลงโฉมกันทันที

และในขณะนี้เอง

ภายในห้องพักห้องหนึ่ง เสียงไอดังโขลกขลากของเด็กหนุ่มดังขึ้นเป็นระยะ ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าเต็มไปด้วยจุดแดง เขาหยิบผ้าปิดหน้าขึ้นมาสวมอีกครั้ง

บนโต๊ะมีกระบี่ยาวสีดำเล่มหนึ่งวางอยู่

สายตาของเด็กหนุ่มจับจ้องไปที่กระบี่สีดำ แววตาหม่นหมอง เขายื่นมือไปจับด้ามกระบี่ นิ้วมือค่อยๆ กำแน่น กำจนข้อนิ้วซีดขาว

ในหัวของเขาย้อนนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งของเสิ่นเยียน:

ถ้าในอนาคต มีใครคนใดคนหนึ่งในพวกเจ้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก สมาชิกคนอื่นๆ นอกเหนือจากเจ้า ก็คงจะตัดสินใจเหมือนกันสินะ

ในใจของเผยอู๋ซูเต็มไปด้วยความลังเล น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ฟังดูขมขื่น

"ท่านพ่อ ท่านว่าข้าควรจะเชื่อใจผู้อื่นอีกครั้ง หรือเดินไปสู่ความตายเพียงลำพังดี?"

"สำนักไม่มีแล้ว ศิษย์ร่วมสำนักก็ไม่มีแล้ว สหายก็ทรยศข้า..."

ภายใต้ผ้าปิดหน้า ริมฝีปากของเขายกยิ้มขมขื่น แววตาสับสนงุนงง ราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกที่ปัดเป่าไม่ออก

เขาควรจะเชื่อใจคนอื่นอีกครั้งไหม? แล้วถ้า... พวกเขาหักหลังเขาอีกครั้งล่ะ?

ภาพของเสิ่นเยียนผุดขึ้นในหัวของเผยอู๋ซู นึกถึงคำพูดของนาง นางเคยบอกว่ามีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับจูเก่อโย่วหลิน จึงตัดสินใจเสี่ยงอันตรายไปช่วยเขา ถ้าหากว่าเป็น...

เขากำกระบี่ในมือแน่น ลุกพรวดขึ้น ยืนมองไปทางประตูห้อง

...

ขณะที่พวกเสิ่นเยียนเตรียมจะติดตามเซียวเจ๋อชวนไปยังวังหลวง ก็เห็นเผยอู๋ซูในชุดสีดำสวมผ้าปิดหน้าสีดำปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องของพวกเขา รูปลักษณ์ของเผยอู๋ซูในตอนนี้ดูเหมือนนักฆ่าไม่มีผิด

"เผยอู๋ซู?"

น้ำเสียงของเจียงเสียนเยว่แฝงความประหลาดใจ

สายตาของเผยอู๋ซูกวาดผ่านเซียวเจ๋อชวน น้ำเสียงราบเรียบ

"ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย"

คำพูดของเขา ทำให้สีหน้าของพวกเสิ่นเยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เสิ่นเยียนไม่ได้ถามหาเหตุผล เพียงแค่จ้องมองเผยอู๋ซูครู่หนึ่ง

"ตกลง"

ในที่สุด พวกเขาก็นั่งรถม้าที่เซียวเจ๋อชวนส่งมารับ มุ่งหน้าไปยังวังหลวงพร้อมกัน

บนรถม้า อวี๋ฉางอิงยิ้มถาม

"น้องชายอู๋ซู ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ?"

เผยอู๋ซูตอบสั้นได้ใจความ

"หลุดจากทีมไม่ได้"

อวี๋ฉางอิงหลุดขำ พรืด นางเอ่ยเย้าแหย่

"พูดแบบนี้ คนที่หลุดจากทีมก็มีแค่พี่ชายยู่ชูแล้วสิ ป่านนี้หัวใจของพี่ชายยู่ชูคงแตกสลายไปแล้วกระมัง"

เจียงเสียนเยว่สีหน้าเย้ยหยัน

"เขามีเรื่องต้องกังวลมากกว่าคนอื่น"

รอยยิ้มของอวี๋ฉางอิงลึกซึ้งขึ้น

"เขาเป็นพ่อค้านี่นา พ่อค้ามักเห็นแก่ผลกำไรเป็นธรรมดา"

จากนั้น อวี๋ฉางอิงก็จงใจพูดขึ้นว่า

"พี่ชายชวน ดูสิว่าพวกเราดีแค่ไหน พวกเรายอมเดินเข้าสู่เกมเพื่อท่าน ภายหน้าท่านต้องดูแลพวกเราให้ดีนะเจ้าคะ"

เซียวเจ๋อชวนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก

อวี๋ฉางอิงเห็นดังนั้น ก็ถอนหายใจ

"คนหนึ่งสองคน ก็ล้วนเป็นพวกปากหนักไร้อารมณ์ขัน"

รถม้าหนึ่งคัน นั่งกันอยู่หกคน

เสิ่นเยียนถูกเบียดอยู่ตรงกลางระหว่างเจียงเสียนเยว่กับฉือเยว่ พอขึ้นรถม้าปุ๊บ ฉือเยว่ก็เปิดโหมดหลับลึกทันที ประเด็นคือพอเขาหลับ หัวก็เอนมาซบไหล่นาง

เสิ่นเยียนยื่นมือไปผลักหัวเขาออก

ผ่านไปไม่กี่วินาที หัวของฉือเยว่ก็ตกลงมาซบไหล่นางอีก

"อย่าพิงข้า"

เสิ่นเยียนพยายามใช้น้ำเสียงปกติที่สุด จากนั้นใช้นิ้วสองนิ้วจิ้มหัวเขาดันออกไป

ใครจะคาดคิดว่าพอถูกผลักออก ฉือเยว่ก็ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ

เขายังคงเอนตัวมาซบไหล่เสิ่นเยียนต่อ เจียงเสียนเยว่ที่อยู่ข้างเสิ่นเยียนเห็นฉากนี้ แววตาฉายแววไม่พอใจ นางยื่นมือออกไปหวังจะผลักฉือเยว่ออกอย่างแรง ทันใดนั้นเถาวัลย์เส้นหนึ่งก็พุ่งเข้ามาพันรัดมือของเจียงเสียนเยว่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

เถาวัลย์นี้รวดเร็วจนน่าตกใจ!

เจียงเสียนเยว่ที่ไม่ได้ป้องกันตัว ทำท่าจะถูกเถาวัลย์รัดคอ มือขาวผ่องข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าเถาวัลย์ที่กำลังโจมตีเอาไว้ได้ทัน

"เก็บกลับไป"

เสิ่นเยียนขมวดคิ้ว ปรายตามองฉือเยว่

เด็กหนุ่มหลับตาพริ้ม ศีรษะเอียงเล็กน้อย ระหว่างคิ้วมีแต้มสีแดงประดับ ใบหน้าขาวซีดกับเครื่องหน้าอันงดงาม ขนตายาวงอน ดูแล้วช่างว่าง่ายน่าเอ็นดู

เถาวัลย์สลายไปในพริบตา

เขาดูเหมือนหลับ แต่ความจริงสติยังอยู่ครบถ้วน หากสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาจะตอบโต้ทันที

เจียงเสียนเยว่ตกใจกับการกระทำของฉือเยว่ นางมองเขาด้วยความหวาดระแวง

ขณะเดียวกัน ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง

เขาจะนอนก็นอนไปสิ ทำไมต้องมาซบไหล่เยียนเยียนด้วย?

เสิ่นเยียนก้มมองฉือเยว่ นางสัมผัสได้ว่าลมหายใจของเขาแผ่วเบา ในใจยิ่งรู้สึกว่าฉือเยว่เหมือนเด็กดื้อคนหนึ่ง

สิ่งที่อยากได้ ก็ต้องเอาให้ได้