ตอนที่ 163 แคว้นบุปผาหนานซาง

จูเก่อโย่วหลินพอได้ยินก็แค่นเสียงหัวเราะ

"บรรลุธรรมทะยานสู่สวรรค์? สถาบันแดนกลางคงไม่ได้กำลังหลอกคนหรอกนะ?"

เวินอวี้ชูยิ้ม

"ใครจะรู้ล่ะ"

แต่ในยามนี้ เสิ่นเยียนกลับมีท่าทีครุ่นคิด

เสิ่นเยียนเอ่ยปากช้าๆ

"ถ้าภารกิจลับสุดยอดสามอย่างของสี่สถาบันใหญ่เหมือนกันทั้งหมด เช่นนั้น กลุ่มจากสภาลับเวลาปฏิบัติภารกิจลับสุดยอดสามอย่าง จะต้องไปเจอกับกลุ่มจากอีกสามสถาบันใหญ่หรือไม่?"

เผยอู๋ซูพยักหน้า

"เจอ"

ตอนนั้นเอง อวี๋ฉางอิงก็ยิ้มอย่างงดงาม

"กว่าพวกเราจะได้ปฏิบัติภารกิจลับสุดยอด ยังอีกนานนะเจ้าคะ"

คำพูดนี้ก็ไม่ผิด

กลุ่มซิวหลัวของพวกเขาเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน ความเข้าขากันและพลังฝีมือยังไม่เพียงพอ หากผลีผลามไปปฏิบัติภารกิจลับสุดยอด มีโอกาสสูงที่จะเก้าตายหนึ่งรอด

เสิ่นเยียนมองพวกเขา

"ทำให้หกภารกิจนี้สำเร็จก่อน ค่อยๆ ทำไปทีละอย่าง"

พวกเขาไม่มีข้อโต้แย้งโดยธรรมชาติ เพราะสถานที่ที่พวกเขาอยากไปล้วนอยู่ในภารกิจ

จูเก่อโย่วหลินผ่อนคลายอิริยาบถ เงยหน้ามองเซียวเจ๋อชวนแล้วยิ้ม

"ได้ยินว่าแคว้นหนานซางมีฉายาว่า แคว้นบุปผา เซียวเจ๋อชวน เจ้าไม่คิดจะแนะนำเรื่องราวในแคว้นของเจ้าสักหน่อยหรือ? แบบนี้ตอนที่พวกเราเข้าแคว้นหนานซาง จะได้มีประสบการณ์ที่ดี"

เซียวเจ๋อชวนได้ยินดังนั้น ก็เงียบไปครู่หนึ่ง

"แคว้นหนานซางไม่มีอะไรพิเศษ"

ทุกคนได้ยินก็รู้ทันทีว่าเขากำลังเลี่ยงตอบคำถาม

จูเก่อโย่วหลินอดไม่ได้ที่จะพูดว่า

"เซียวเจ๋อชวน อย่างไรพวกเราก็อยู่กลุ่มเดียวกัน เจ้าจะเย็นชาขนาดนี้เลยหรือ?"

เซียวเจ๋อชวนยังคงเงียบ เขาหลับตาลง เลือกที่จะนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร

จูเก่อโย่วหลิน  "!!!"

นิสัยข้าแย่มากหรือไง? ทำไมทุกคนถึงไม่สนใจข้าเลย?!

คนบนเรือวิญญาณ ต่างคนต่างมีความคิดในใจ

...

ห้าหกวันต่อมา พวกเขาก็เดินทางมาถึงแคว้นหนานซาง

ก่อนเข้าแคว้นหนานซาง พวกเขาก็ได้กลิ่นหอมดอกไม้จางๆ พอเข้าสู่เมืองหลวงแคว้นหนานซาง กลิ่นหอมดอกไม้นั้นยิ่งเข้มข้นขึ้น

ดอกไม้นานาชนิด กลายเป็นเอกลักษณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมืองหลวงแห่งนี้

ชายคามีดอกไม้แซม สองข้างถนนล้วนเป็นต้นท้อ กลีบดอกไม้โปรยปราย แม้แต่การตกแต่งหรือลวดลายแกะสลักของร้านรวงก็ล้วนเป็นลายดอกไม้ ชาวบ้านในเมืองหลวง ไม่ว่าหญิงหรือชาย บนผมล้วนทัดดอกไม้ มีทั้งแบบเรียบง่ายงดงาม และแบบฉูดฉาดเย้ายวน

เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ ยิ่งปักลวดลายดอกไม้นานาชนิด

เมื่อก้าวเข้าสู่เมืองหลวงแห่งนี้ ก็ราวกับหลุดเข้าไปในเมืองบุปผาชาติ

"ดอกไม้เยอะมาก"

เจียงเสียนเยว่อุทาน

เสิ่นเยียนเห็นฉากนี้ ก็เหลือบมองเซียวเจ๋อชวนในตอนนี้ ปัจจุบันเขาสวมชุดคลุมยาวสีเขียวไผ่ บนชุดไม่มีลายปักใดๆ เรียบง่ายอย่างที่สุด

เสิ่นเยียนถาม

"เซียวเจ๋อชวน เจ้าจะไปพบเพ่อของเจ้าหรือไม่?"

ได้ยินคำถามนี้ สายตาของคนอื่นๆ ต่างก็มองไปที่เขา

เซียวเจ๋อชวนสีหน้าลังเล แววตาคลุมเครือไม่ชัดเจน สุดท้ายก็พยักหน้าทีหนึ่ง แล้วบอกกับพวกเขาว่า

"พวกเจ้าหาโรงเตี๊ยมพักก่อน แล้วก็ อย่าไปในที่ไม่ควรไป"

"ที่ไหนคือที่ไม่ควรไป?"

เซียวเจ๋อชวนแววตาหม่นลงเล็กน้อย เม้มปากแล้วกล่าว

"ถ้ำดอกไม้"

ถ้ำดอกไม้? นี่คือสถานที่อะไร?

ยิ่งเป็นสถานที่ต้องห้าม ก็ยิ่งทำให้คนอดไม่ได้ที่จะเกิดความอยากรู้อยากเห็น

จูเก่อโย่วหลินในใจคันยุบยิบอยากลอง แม้แต่อวี๋ฉางอิงก็ยังสนใจเรื่องนี้อย่างยิ่ง

เซียวเจ๋อชวนมองเสิ่นเยียน น้ำเสียงเย็นชา

"ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะออกเดินทางไปสระสุริยันจันทรา"

กล่าวจบ เซียวเจ๋อชวนก็ก้าวเดินจากไป

หลังจากเขาจากไป จูเก่อโย่วหลินก็ทำหน้าตื่นเต้นพูดกับเสิ่นเยียนว่า

"พวกเราไปถ้ำดอกไม้กันเถอะ!"

เสิ่นเยียนปรายตามองเขาเรียบๆ

"ไม่ไป"

คำตอบนี้ ทำให้จูเก่อโย่วหลินหน้าสลดลงทันที

เวินอวี้ชูเอ่ยขึ้น

"พวกเราหาโรงเตี๊ยมพักก่อนเถอะ"

ทุกคนเห็นด้วย

ส่วนเผยอู๋ซูในตอนนี้สีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย เขาฝืนอดทนต่อความไม่สบายตัว เดินตามกลุ่มต่อไปข้างหน้า

เมืองหลวงแคว้นหนานซางดูเหมือนจะจมอยู่ในพายุกลีบดอกไม้ เดินไปสองก้าว ก็จะมีกลีบดอกไม้สักกลีบสองกลีบร่วงลงบนตัว ละอองเกสรดอกไม้ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นหอมเข้มข้น

การปรากฏตัวของกลุ่มพวกเขา ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเช่นกัน

เพราะคนในกลุ่มซิวหลัวหน้าตาดีเกินไป ยกเว้นเผยอู๋ซู แต่ทว่า ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือพวกเขาไม่เคยเห็น คน ที่ถูกเถาวัลย์พันรอบตัวมาก่อน!

แถมเถาวัลย์นี้ยังเดินได้อีกด้วย

ช่างน่าตกใจจริงๆ

ระหว่างทาง เสิ่นเยียนถามพวกเขา

"พวกเจ้ามีความรู้เกี่ยวกับแคว้นหนานซางแค่ไหน?"

จูเก่อโย่วหลินยิงฟันยิ้ม

"ระดับที่เคยได้ยิน แต่ไม่เคยมา"

อวี๋ฉางอิงกล่าวอย่างไม่สนใจ

"ข้าไม่สนใจแคว้นหนานซาง"

เจียงเสียนเยว่ส่ายหน้า นางก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะแคว้นหนานซางอยู่ไกลจากแคว้นเสวียนอู้มากเกินไป นางก็แค่เคยได้ยินชื่อแคว้นหนานซางเท่านั้น

เผยอู๋ซู

"ข้าไม่เคยมา"

เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ

"ข้าน่าจะรู้มากกว่าพวกเจ้า แคว้นหนานซางมีฉายาว่าแคว้นบุปผา ไม่ใช่เพียงเพราะชาวบ้านแคว้นหนานซางชอบดอกไม้ แต่เป็นเพราะพวกเขายืมพลังของเทพบุปผา"

จูเก่อโย่วหลินประหลาดใจ

"เทพบุปผา? โลกนี้มีเทพจริงๆ หรือ?"

เวินอวี้ชูถอนหายใจเบาๆ

"เทพบุปผาอยู่ในถ้ำดอกไม้ ส่วนรายละเอียด ข้าก็รู้น้อยมาก เพราะมีเพียงราชวงศ์แคว้นหนานซางเท่านั้นที่เข้าไปข้างในได้"

อวี๋ฉางอิงใจเต้น รอยยิ้มลึกขึ้น

"เช่นนั้นเหตุใดเซียวเจ๋อชวนถึงบอกไม่ให้เราเข้าถ้ำดอกไม้? พวกเราก็ไม่ใช่ราชวงศ์แคว้นหนานซางสักหน่อย"

จูเก่อโย่วหลินขมวดคิ้ว

"หรือว่าเขารู้ว่าพวกเราเป็นพวกชอบทำลาย? เชี่ยวชาญการก่อความวุ่นวาย?"

"ใครจะรู้ล่ะ"

อวี๋ฉางอิงคิ้วตาประดับรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับแฝงความหมายลึกซึ้ง

เสิ่นเยียนสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจคาดเดาเจตนาของเซียวเจ๋อชวนได้ลางๆ แล้ว นางหลุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนประกายลึกล้ำในดวงตา

นางเอ่ยขึ้น

"พวกเราพักที่โรงเตี๊ยมข้างหน้านั่นเถอะ"

"ตกลง แค่กๆ..."

เผยอู๋ซูรับคำแล้ว จู่ๆ ก็ไออย่างรุนแรง

ทุกคนหันขวับไปมองเขาทันที เห็นเพียงใบหน้าของเขาแดงระเรื่อจางๆ และยังบวมขึ้นเล็กน้อย

ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้ายังมีจุดแดงๆ ขึ้นเป็นหย่อม ดูน่ากลัวไม่น้อย ดวงตาของเขาก็มีเส้นเลือดฝอยขึ้นแดงก่ำ

เจียงเสียนเยว่เห็นปุ๊บ ก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"เจ้าแพ้เกสรดอกไม้ เป็นลมพิษแล้ว"

"น้องชายอู๋ซู หน้าของเจ้าที่เดิมทีก็ไม่งดงาม ตอนนี้ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ เจ้าทำให้พี่สาวปวดใจเหลือเกิน" อวี๋ฉางอิงสีหน้าเคร่งขรึม แล้วหันไปมองเจียงเสียนเยว่

"น้องสาวเยว่เยว่ มีวิธีระงับอาการแพ้เกสรดอกไม้ของเขาหรือไม่?"

เจียงเสียนเยว่ยังไม่ได้ศึกษาอาการนี้อย่างลึกซึ้ง นางรีบหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมา ยื่นให้เผยอู๋ซู

"กินนี่ซะ"

"ขอบใจ"

เผยอู๋ซูรับไป

และหลังจากเขากลืนยาเม็ดลงไปแล้ว เสิ่นเยียนก็หยิบผ้าปิดหน้าสีดำผืนหนึ่งออกมาจากมิติเก็บของ ยื่นใส่มือเผยอู๋ซู

"ใส่ซะ ป้องกันไม่ให้สูดเกสรดอกไม้เข้าไปมากเกินไป"

เผยอู๋ซูพยักหน้า นำผ้าปิดหน้าสีดำมาสวม

จูเก่อโย่วหลินเสนอว่า

"พอถึงโรงเตี๊ยมแล้ว เจ้าก็อยู่ในห้องพัก อย่าออกมาเลย"

เผยอู๋ซูส่งเสียง อืม เบาๆ สายตาของเขากวาดมองพวกเขาหลายคน สุดท้ายก็หลุบตาซ่อนแววตาลง เขาเตือนตัวเองในใจว่า: อย่าเชื่อใจใคร