ตอนที่ 161 ผู้มีวรยุทธ์ยอดเยี่ยม

นักฆ่าชุดนี้มีประมาณยี่สิบคน แต่ละคนล้วนมีระดับพลังอยู่ที่ขั้นปฐพีขึ้นไปทั้งสิ้น

เหล่านักฆ่าชุดดำปิดหน้าล้อมกรอบพวกเขาทั้งแปดคนเอาไว้โดยรอบ ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่ครึ่งคำ พวกมันลงมือจู่โจมใส่ทั้งแปดคนทันที

ไม่นานนัก พวกเขาก็รู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของคนกลุ่มนี้คือใคร

คือฉือเยว่!

กระบวนท่าของเหล่านักฆ่าโหดเหี้ยมอำมหิต แม้เป้าหมายของพวกมันจะเป็นฉือเยว่ แต่หากพวกเสิ่นเยียนกล้าเข้าขัดขวาง พวกมันก็พร้อมจะสังหารทิ้งอย่างไม่ลังเล

"ฉือเยว่ นี่คือคู่แค้นของเจ้า!"

จูเก่อโย่วหลินถอยหลังกรูด พลางตะโกนบอกด้วยสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม

ในยามนี้ เถาวัลย์บนร่างของฉือเยว่สลายหายไปจนหมดสิ้น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาฉายประกายอำมหิตเย็นเยียบ เพียงชั่วพริบตา พื้นดินพลันปรากฏเถาวัลย์นับไม่ถ้วนพุ่งทะลวงขึ้นมา

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

พวกมันพุ่งโจมตีเข้าใส่เหล่านักฆ่า

แม้ระดับพลังปัจจุบันของฉือเยว่จะอยู่ที่ขั้นปฐพีระดับสี่ แต่กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเขากลับลึกล้ำยิ่งกว่าขั้นปฐพีระดับสี่ทั่วไปนัก

เขายกมือขึ้น กลางฝ่ามือปรากฏต้น หญ้าอัสนีเพลิง ระดับสวรรค์ต้นหนึ่ง

เสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่น พร้อมกับกลิ่นอายแรงกดดันที่ยากจะบรรยาย

ฉือเยว่ทำมือร่ายเคล็ดวิชาอักขระสีเขียว เพียงชั่วพริบตาต่อมา หญ้าอัสนีเพลิงกลับขยายร่างขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าเปลี่ยนสีฉับพลัน

ครืนครั่น!

สายฟ้าฟาดผ่าลงมา!

เหล่านักฆ่าชุดดำสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกมันรีบหลบหลีกอย่างรวดเร็ว แต่นักฆ่าที่ฝีมืออ่อนด้อยกว่าเล็กน้อยก็ยังหนีไม่พ้น ถูกสายฟ้าฟาดใส่เข้าอย่างจัง!

นักฆ่าที่ถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายชาด้านไปทั้งตัว การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เถาวัลย์นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีเหล่านักฆ่า ทั้งพันรัด ขัดขวาง และแทงทะลุ!

ในเวลานั้นเอง ภูตพืชวิญญาณสีเขียวไร้รูปร่างที่ชัดเจนก็กระโดดออกมาจากร่างของฉือเยว่ มันเล็งเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แล้วพยายามลงมือสังหารในครั้งเดียว

เหล่านักฆ่าที่รุมล้อมฉือเยว่ต่างมีสีหน้าย่ำแย่ นักเพาะปลูกวิญญาณผู้นี้เหตุใดจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?

แม้เหล่านักฆ่าจะทุ่มเทกำลังจนสุดความสามารถ แต่ก็ยังเข้าไม่ถึงตัวของฉือเยว่

เพราะความสามารถในการควบคุมพืชวิญญาณของฉือเยว่นั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาควบคุมเถาวัลย์ไปพร้อมกับควบคุมหญ้าอัสนีเพลิงให้ปล่อยสายฟ้า และยังสั่งการให้ภูตพืชวิญญาณในพันธสัญญาโจมตีอย่างแม่นยำไปพร้อมกัน

นักฆ่าชุดนี้ มีระดับพลังเฉลี่ยอยู่ที่ขั้นปฐพีระดับห้า

"พวกเจ้าคือนักฆ่าจากหอเจวี๋ยเฟิง"

ทันใดนั้น ประโยคหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้นักฆ่าทั้งหลายใจกระตุกวาบ

เมื่อมองตามเสียงไป ก็เห็นเวินอวี้ชูกำลังมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด เวินอวี้ชูกลับนั่งลงบนเก้าอี้หรูหราตัวหนึ่ง กู่ฉินของเขาลอยอยู่เบื้องหน้า

เขาค่อยๆ ดีดสายฉิน

เสียงแจ๊งดังขึ้น

"ข้าไม่ได้ดีดฉินมานานมากแล้ว ตอนนี้ ขออุทิศเพลงหนึ่งให้พวกเจ้า ส่งพวกเจ้าออกเดินทางก็แล้วกัน"

เวินอวี้ชูเอ่ยเสียงเบา ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม นิ้วเรียวยาวขาวสะอาดของเขาพริ้วไหวอยู่บนกู่ฉิน

นักฆ่าคนหนึ่งตะโกนลั่น

"หยุดมัน!"

นักฆ่าหลายคนพุ่งตรงไปยังทิศทางของเวินอวี้ชูทันทีด้วยความเร็วสูงสุด

ทว่าในชั่วขณะที่เสียงฉินของเวินอวี้ชูดังขึ้น ทะเลจิตสำนึกของพวกมันก็ถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดราวกับถูกมดนับไม่ถ้วนกัดกินทำให้ใบหน้าของพวกมันบิดเบี้ยวในทันที

"อ๊าก..."

พวกมันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

เหล่านักฆ่ากัดฟันข่มความเจ็บปวด ถืออาวุธพุ่งเข้าประชิดตัวเวินอวี้ชูอย่างรวดเร็ว ดาบยาวของพวกมันเปล่งประกายดุจสายรุ้ง ฟาดฟันใส่เวินอวี้ชูอย่างโหดเหี้ยม

เคร้ง

เวินอวี้ชูมือหนึ่งอุ้มฉิน อีกมือหนึ่งยังคงดีดบรรเลง เขาพลิกตัวหลบหลีกถอยหลังอย่างรวดเร็ว ปราณดาบเฉือนเสื้อคลุมของเขาจนขาดวิ่น!

นิ้วมือของเวินอวี้ชูไม่เคยหยุดนิ่ง เสียงฉินค่อยๆ เข้าสู่จุดพีค เร็วขึ้นและเร็วขึ้น บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายสงบเงียบพลันเปลี่ยนเป็นดิ่งลงเหว ท่วงทำนองที่ไพเราะระเบิดไอสังหารอันเย็นเยียบออกมาอย่างกะทันหัน

เสียงฉินดุจคมมีด พุ่งโจมตีทะเลจิตสำนึกของอีกฝ่ายโดยตรง

"อ๊ากกก!"

นักฆ่าหลายคนรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด ความรู้สึกนี้เหมือนกับสมองถูกคนใช้ของมีคมคว้านออกมาสดๆ เป็นความเจ็บปวดที่นองไปด้วยเลือด

"พรวด"

นักฆ่าหลายคนกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน พวกมันรีบงัดไพ่ตายของตนออกมาเพื่อป้องกันการโจมตีด้วยเสียงอันน่ารังเกียจนี้

พวกมันเปิดฉากโจมตีเวินอวี้ชูอีกครั้ง ทั้งดาบและกระบี่ระดมแทงใส่เวินอวี้ชูอย่างโหดเหี้ยม

เวินอวี้ชูหลบหลีกไปพลางดีดฉินไปพลาง แต่ในกระบวนการนี้ เขาก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บได้ กระนั้น ตราบใดที่พวกมันไม่ทำร้ายมือทั้งสองข้างของเขา เขาก็สามารถทนต่อความเจ็บปวดเหล่านี้ได้

"ไม่รู้ว่าท่าไม้ตายของพวกเจ้าจะร้ายกาจกว่า หรือด้ายลับของข้าจะร้ายกาจกว่ากัน!"

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังขึ้น เด็กหนุ่มผมแดงถอยหลังกรูด แต่มือข้างลำตัวของเขากำลังควบคุมเส้นด้ายวิญญาณกึ่งโปร่งใส

การปรากฏของเส้นด้ายวิญญาณนั้นไร้สุ้มเสียง เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็ปาดคอนักฆ่าชุดดำที่ประมาทไปสามคน จนหัวหลุดจากบ่า

เพราะความอวดดีของเขา จึงดึงดูดนักฆ่าจำนวนหนึ่งให้พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูงสุด

จูเก่อโย่วหลินพยายามถอยห่างจากพวกมัน หลีกเลี่ยงการต่อสู้ระยะประชิด แต่พวกมันกลับไล่ตามไม่ลดละ แถมยังประสานงานกันอย่างรู้ใจ จนขังเขาไว้ในวงล้อมได้ในพริบตา

คมดาบและกระบี่ฟาดฟันลงมา พร้อมกับแรงกดดันอันแข็งแกร่ง ทำให้จูเก่อโย่วหลินไม่อาจหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดได้ทันท่วงที เสียง ฉึก ดังขึ้น แผ่นหลังของจูเก่อโย่วหลินถูกฟันเข้าหนึ่งแผล!

จูเก่อโย่วหลินร้องด้วยความเจ็บปวด

และในขณะที่พวกมันกำลังจะฟันดาบซ้ำลงมา สามง่ามเล่มหนึ่งก็โผล่มาต้านรับดาบและกระบี่ทั้งหมดเอาไว้ พร้อมกับเสียงตะโกนว่า "เจ้าโง่ ฆ่าพวกมันซะ!"

ร่างเล็กกะทัดรัดของเจียงเสียนเยว่ปรากฏขึ้น ท่าร่างของนางประหลาดพิสดารและรวดเร็ว นางกวัดแกว่งสามง่ามในมือโจมตีใส่ฝ่ายตรงข้าม พลังวิญญาณอันพลุ่งพล่านระเบิดออกมาตามการโจมตี!

ตูม!

จูเก่อโย่วหลินเห็นนางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติก็ตวาดกลับอย่างเกรี้ยวกราด

"เจ้ากล้าด่าข้าว่าโง่รึ?"

เจียงเสียนเยว่กัดฟันกรอด นางกำลังถูกนักฆ่าหลายคนต้อนจนมุม แต่ไอ้บ้านี่ยังมัวแต่ยึดติดกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้!

คมดาบที่ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณอันบ้าคลั่งฟันตรงเข้ามาที่เจียงเสียนเยว่

เจียงเสียนเยว่ยกสามง่ามขึ้นรับ แต่กลับถูกพลังอันมหาศาลนั้นซัดกระเด็นลงไปกองกับพื้น แรงสั่นสะเทือนทำให้อวัยวะภายในบอบช้ำ นางกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

"เจียงเสียนเยว่!"

จูเก่อโย่วหลินตะโกนด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น เขาก้าวเท้าออกไป ขวางหน้าเจียงเสียนเยว่เอาไว้ สองมือยกขึ้นพร้อมกัน นิ้วทั้งสิบควบคุมเส้นด้ายวิญญาณ ถักทอเป็น ตาข่ายฟ้าดิน!

เส้นด้ายวิญญาณที่ถักทอกันอย่างหนาแน่นปิดกั้นทางหนีของนักฆ่าเหล่านั้น

เพียงแค่นักฆ่าขยับตัวเล็กน้อย ก็จะถูกเส้นด้ายวิญญาณอันคมกริบบาดลึก

เหล่านักฆ่ารวบรวมเกราะป้องกันวิญญาณเพื่อต้านทานการโจมตีของเส้นด้าย แล้วใช้อาวุธฟันใส่เส้นด้ายเหล่านั้น! แต่ทว่า ยิ่งพวกมันฟัน เส้นด้ายเหล่านี้กลับยิ่งเกิดความโกลาหลที่ไม่อาจย้อนกลับได้!

"อ๊ากกก..."

เส้นด้ายวิญญาณนับไม่ถ้วนถูกอัดฉีดด้วยพลังวิญญาณอันกล้าแข็ง เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ตัดเฉือนนักฆ่าชุดดำเหล่านั้นจนกลายเป็นเศษเนื้อ

จูเก่อโย่วหลินเก็บเส้นด้ายและพลังวิญญาณ เขารีบหันกลับไปหมายจะดูอาการของเจียงเสียนเยว่ แต่ใครจะคาดคิด...

เจียงเสียนเยว่วิ่งไปช่วยอวี๋ฉางอิงแล้ว!

ใบหน้าของจูเก่อโย่วหลินบิดเบี้ยวเล็กน้อย ยัยเตี้ยนี่บาดเจ็บไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงวิ่งได้เร็วขนาดนั้น? พลังชีวิตอึดจริงๆ

พอหยุดต่อสู้ จูเก่อโย่วหลินก็รู้สึกแสบร้อนที่แผ่นหลัง เลือดอุ่นๆ ไหลลงมา ให้ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ

"ซี๊ด..."

"เจ็บชะมัด!"

...

เสิ่นเยียน อวี๋ฉางอิง เผยอู๋ซู และเซียวเจ๋อชวน ต่างก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

การต่อสู้ครั้งนี้ ทำให้พื้นดินถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

นักฆ่ากลุ่มนี้เกือบจะถูกสังหารจนหมดสิ้น นักฆ่าที่เหลืออีกไม่กี่คนเมื่อพบว่าคนกลุ่มนี้ตอแยด้วยยากเหลือเกิน แถมแต่ละคนยังเป็นผู้มีวรยุทธ์ยอดเยี่ยม เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ พวกมันจึงรีบเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว