ตอนที่ 2 เผชิญหน้าบุรุษปีศาจ

หลังจากที่เสิ่นเยียนหนีออกจากคุกใต้ดิน ได้ ยามค่ำคืนก็ล่วงลึกแล้ว นางพบว่าที่นี่คือป่าทึบอันกว้างใหญ่ ทั้งยังมีสัตว์วิญญาณระดับต่ำ  จำนวนไม่น้อยเคลื่อนไหวอยู่โดยรอบ

นางมองแสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย นางค้นหาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ครู่หนึ่ง จึงนึกขึ้นได้ว่าบริเวณชายแดนแคว้นหนานเซียวมีผืนป่าแห่งหนึ่งนามว่า ป่าเพลิงวิญญาณ

ตอนนี้นางน่าจะอยู่ในป่าเพลิงวิญญาณ

คาดไม่ถึงว่าหนานกงอวี๋ จะอุตส่าห์มาสร้างคุกใต้ดิน  ลับไว้ที่นี่ ช่างลำบากลำบนเสียจริง!

สีหน้าของเสิ่นเยียนเยียบเย็นลงเล็กน้อย ไม่ลังเลอีกต่อไป นางก้มลงสำรวจร่องรอยบนพื้นอย่างละเอียด พลางมุ่งหน้าตามทิศทางของรอยเท้านั้น เตรียมที่จะออกจากป่าแห่งนี้

แต่ในขณะนั้นเอง—

กระแสอากาศในห้วงมิติเหนือศีรษะพลันบิดเบี้ยวอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมา จนทำให้เหล่าสัตว์วิญญาณทั่วทั้งป่าเพลิงวิญญาณ  ตื่นตระหนกสับสนอลหม่าน เสียงคำรามของอสูรที่ทั้งโกรธเกรี้ยว หวาดหวั่น และข่มขู่ดังระงมขึ้นจากทั่วทุกสารทิศในบัดดล

“เฟิงสิงเหยาตอนนี้เจ้าบาดเจ็บสาหัส เส้นชีพจรขาดสะบั้น พลังวิญญาณก็เหือดแห้ง มอบเจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวมาเสียดี ๆ! ยังพอจะรักษาศพของเจ้าไว้ให้ครบสมบูรณ์ได้!”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันแหบแห้งดังขึ้น

เสิ่นเยียนสัมผัสได้ถึงไอสังหารจากเบื้องบน สัญชาตญาณทำให้นางเคลื่อนไหวในทันที บัดนี้นางหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่อย่างแนบเนียน

หัวใจของนางเต้นระรัว สีหน้าเคร่งขรึม นางค่อย ๆ แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังห้วงมิติเบื้องบน

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกลุ่มคนชุดดำ สวมหน้ากาก พวกเขากำลังเหยียบย่ำอากาศ ท่วงท่าองอาจเปี่ยมพลัง แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวพวกเขายิ่งทำให้นางรู้สึกหายใจติดขัด

และตรงข้ามกับกลุ่มคนชุดดำเหล่านั้น คือบุรุษหนุ่มรูปงามในอาภรณ์สีแดง รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม เขามีใบหน้างดงามดุจปีศาจโดยแท้ เรือนผมสีนิลดุจน้ำตกทิ้งตัวลงบนบ่า วงหน้านั้นเรียกได้ว่างดงามล่มเมือง เพียงแรกเห็นก็ต้องตะลึงงัน บริเวณสันคิ้วของเขามีคราบเลือดติดอยู่ ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเย้ายวนปานปีศาจเจ้าเสน่ห์

ทว่าแขนขาทั้งสี่ของเขากลับถูกโซ่เหล็กเส้นหนาหนักร้อยทะลุ ปล่อยให้ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ

ริมฝีปากของเขาซีดขาวราวกับกระดาษ บนหน้าผากชื้นเหงื่อเย็นเยียบ

ในยามนี้ สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเสิ่นเยียนกลับเป็น...

การเหาะเหินเดินอากาศ!

หัวใจของเสิ่นเยียนสั่นสะท้านเล็กน้อย ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ทั่วทั้งแคว้นหนานเซียวไม่มีผู้ใดเลยที่มีความสามารถถึงขั้นเหาะเหินเดินอากาศได้! ต่อให้เป็นทั่วทั้งแดนประจิมผิงเจ๋อ ผู้แข็งแกร่งที่มีความสามารถเช่นนี้ก็นับนิ้วได้!

พวกเขาเป็นใครกันแน่?

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร ด้วยพลังฝีมือของนางในตอนนี้ ล้วนไม่สามารถต่อกรได้ทั้งสิ้น

“อยากได้เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวรึ? ฝันไปเถอะ” น้ำเสียงเจือแววสรวลของบุรุษอาภรณ์แดง เฟิงสิงเหยา  ค่อย ๆ ดังขึ้น แฝงไว้ด้วยเสน่ห์อันชั่วร้ายที่ยากจะบรรยาย

“เฟิงสิงเหยา  เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็น...”

เฟิงสิงเหยาเอ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ต่อให้ข้าผู้นี้จะทำลายมันทิ้ง ก็จะไม่ยกให้พวกเจ้า”

ขณะที่พูด บนฝ่ามือของเขาก็ค่อย ๆ ปรากฏเจดีย์โบราณสีดำองค์หนึ่งขึ้น ภายใต้สายตาตื่นตระหนกของกลุ่มคนชุดดำเหล่านั้น เขาทำท่าทางราวกับจะบดขยี้เจดีย์โบราณสีดำองค์นั้น

“ไม่—”

กลุ่มคนชุดดำกรีดร้อง พุ่งทะยานเข้าไปหมายจะหยุดยั้งการกระทำของเฟิงสิงเหยาทันที

แต่ในฉับพลันนั้นเอง เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวก็ระเบิดแสงสว่างจ้าออกมา ไออสูรอันน่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งออกมาดุจเมฆทะมึนบดบังตะวัน สะกดกลุ่มคนชุดดำเหล่านั้นให้หยุดนิ่งอยู่กับที่

ไออสูรเข้าพันธนาการกลุ่มคนชุดดำ  ขัดขวางการเคลื่อนไหวของพวกเขา

กลุ่มคนชุดดำพลันได้สติ

“แย่แล้ว พวกเราหลงกลมัน!”

มุมปากของเฟิงสิงเหยายกขึ้นเล็กน้อย พอกำลังจะหันหลังและฉีกมิติเพื่อหนีจากไป พลันเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น! เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวพลันหลุดออกจากฝ่ามือของเขา พุ่งตรงไปยังทิศทางเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

ความเร็วนั้นน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง!

“จิ่วจ่วน ...” สีหน้าของเฟิงสิงเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างของเขาไหววูบ ไล่ตามทิศทางที่เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวหายไป ในพริบตาก็มาถึงใจกลางป่าเพลิงวิญญาณ

เมื่อเขาเห็นว่าเจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวไปตกอยู่ในมือของเด็กสาวสภาพซอมซ่อคนหนึ่ง ก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

เด็กสาวที่อยู่ไม่ไกลนั้นทั่วร่างปราศจากไอพลังวิญญาณแม้แต่น้อย เสื้อผ้าถูกเฆี่ยนตีจนขาดวิ่น บาดแผลที่เผยออกมาบางแห่งถึงกับเนื้อหนังฉีกขาดเปิดอ้า นางดูผอมแห้งอย่างมาก อายุราวสิบห้าปีโดยประมาณ

ทว่าสีหน้าของนางกลับสงบนิ่งไม่ไหวติง

เฟิงสิงเหยามีสีหน้าเรียบเฉย เขาเลื่อนสายตาไปจับจ้องที่เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “จิ่วจ่วนกลับมา”

เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวกลับไม่ตอบสนองใด ๆ

ในยามนี้ กลุ่มคนชุดดำได้สลัดหลุดจากการพันธนาการของไออสูรแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามายังที่นี่ด้วยความเร็วสูงสุด

เสิ่นเยียนสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึงได้อย่างฉับไว นางก้มมองเจดีย์โบราณสีดำ ที่จู่ ๆ ก็ติดหนึบ อยู่บนฝ่ามือขวาของตน แล้วตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมองเฟิงสิงเหยาในทันที

“ข้าจะโยนให้ท่าน ท่านรีบหนีไป!”

เฟิงสิงเหยาได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้างดงามดุจปีศาจนั้นคล้ายจะเจือไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนมากขึ้นหลายส่วน

เด็กสาวผู้นี้ช่างฉลาดนัก เกรงว่าเขาจะนำพาหายนะมาสู่ตัวนาง

แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวถึงได้ไปตกลงบนมือของนาง? แต่ยามนี้ไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนั้นแล้ว

“ได้”

เสิ่นเยียนพูดจบ ก็ออกแรงโยนเจดีย์โบราณสีดำในมือไปทางเฟิงสิงเหยาทันที

ฟุ่บ—

เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวถูกโยนไปกลางอากาศ ทว่ามันกลับหยุดชะงักกลางคัน ก่อนจะหันกลับมาด้วยความเร็วที่มองด้วยตาเปล่าไม่ทัน

จากนั้น ก็กลับมาติดหนึบอยู่บนฝ่ามือขวาของเสิ่นเยียนอย่างมั่นคง

เสิ่นเยียน: “???”

ไม่ว่าเสิ่นเยียนจะสะบัดอย่างไร จะแกะอย่างไร ก็ไม่สามารถเอาเจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวนี้ออกไปได้

กลุ่มคนชุดดำมาถึงแล้ว คราวนี้พวกเขาไม่เสียเวลาพูดพล่ามทำเพลงกับเฟิงสิงเหยาอีกต่อไป รวบรวมกระบวนท่าเข้าจู่โจมเขาทันที แต่ทว่า เมื่อพวกเขาเห็นว่าเจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยว ไปตกอยู่ในมือของสาวน้อยไร้ค่าคนหนึ่ง ก็เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะตามมาด้วยความยินดีปรีดาอย่างบ้าคลั่ง

“ฆ่านางซะ!”

กลุ่มคนชุดดำส่วนหนึ่งเบนเป้าหมายมาทางเสิ่นเยียนทันที พวกเขาคิดจะสังหารเสิ่นเยียนในกระบวนท่าเดียว

สีหน้าของเสิ่นเยียนเปลี่ยนไป แววตาเย็นเยียบเข้มข้น ท่าร่าง ของนางคล่องแคล่วว่องไว  หลบหลีกการโจมตีไปได้หลายกระบวนท่าติดต่อกัน

ทำเอาเหล่ากลุ่มคนชุดดำ  ลึกลับพวกนั้นตกตะลึงอย่างมาก

เพราะเห็นได้ชัดว่าทั่วร่างของเสิ่นเยียนไม่มีไอพลังวิญญาณแม้แต่น้อย นางหลบหลีกกระบวนท่าสังหารของพวกเขาได้อย่างไร?

ทันใดนั้น คนชุดดำคนหนึ่งก็ฟาดกระบี่ยาวเข้าใส่เสิ่นเยียน เสียง ‘แคร๊ง’ ดังขึ้น

คนชุดดำผู้นั้นเห็นภาพตรงหน้าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะเสิ่นเยียนในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น นางยกมือขวาขึ้นใช้เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวรับกระบี่ของเขาโดยตรง!

นางกล้าดียังไง!

นี่มันอาวุธเทวะล้ำค่า!

ช่างเป็นสาวน้อยไร้ค่า  ที่โง่เขลาเสียจริง!

กลุ่มคนชุดดำ ปลดปล่อยแรงกดดัน มหาศาลออกมา ทำให้เสิ่นเยียนต้านรับไม่ไหวอีกต่อไป ในลำคอของนางมีรสคาวเลือดตีตื้นขึ้นมา แผ่นหลังของนางงอลงเล็กน้อย

ในขณะที่กระบวนท่าสังหารของพวกเขากำลังจะจู่โจมมาอีกครั้ง เสิ่นเยียนก็รู้สึกได้ว่ามีท่อนแขนอันแข็งแกร่งทรงพลังโอบรัดเข้าที่เอวของนาง บนข้อมือของคนผู้นั้นยังมีโซ่เหล็กเย็นเยียบพันธนาการอยู่ ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของนาง ในขณะเดียวกันกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ก็ลอยอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก ร่างทั้งร่างของนางถูกดึงเข้าไปสู่อ้อมกอดของบุรุษผู้นั้น

ข้างหูมีลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารด

นางได้ยินเพียงเสียงทุ้มเรียบเฉยของเขาเอ่ยว่า: “ตอนนี้ ข้าผู้นี้ไปไหนไม่ได้แล้ว ส่วนเจ้าก็หนีไม่รอดเช่นกัน”

“ไม่แน่เสมอไป” ในยามนี้เสิ่นเยียนกลับสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด

เฟิงสิงเหยาก้มมองนางแวบหนึ่ง นัยน์ตาดำมืดจนยากจะอ่านความรู้สึก

ทรวงอกของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย พร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ : “เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยข้าผู้นี้สิ แล้วข้าผู้นี้จะมอบของวิเศษเจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยวให้เจ้า”