บทที่ 9 วัตถุดิบจากดินแดนลึกลับเหล่านั้น

บทที่ 9 วัตถุดิบจากดินแดนลึกลับเหล่านั้น

"ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปหรือ?" อ้ายหมี่มองม่ายเก๋อที่ถือจานยืนเหม่ออยู่ข้างโต๊ะ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก อ้ายหมี่ดื่มน้ำรอไปก่อนนะ นั่งเล่นในร้านไปสักพัก เดี๋ยวพ่อไปผัดข้าวให้" ม่ายเก๋อรีบยิ้มและส่ายหน้า เลื่อนแก้วน้ำไปวางตรงหน้าอ้ายหมี่ ส่วนตัวเองก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องครัว

"แก้วคริสตัลสวยจังเลย" อ้ายหมี่ประคองแก้วน้ำใสแจ๋วอย่างมีความสุข ฟุบลงกับโต๊ะมองซ้ายมองขวาอย่างทะนุถนอม ไม่กล้าดื่มน้ำที่อยู่ข้างใน

"วัตถุดิบทั้งหมดภายในห้องครัว ล้วนได้รับการจัดหามาจากฟาร์มเกษตร ฟาร์มประมง และฟาร์มปศุสัตว์ของระบบที่กระจายอยู่ทั่วทุกมุมของมหาทวีป โดยจำหน่ายให้แก่โฮสต์ในราคาต้นทุนจากแหล่งผลิต ไม่มีการคิดค่าขนส่งใดๆ เพิ่มเติม ราคายุติธรรมอย่างแน่นอน รับประกันความซื่อสัตย์สุจริต" ทันทีที่ม่ายเก๋อเดินเข้ามาในห้องครัว เสียงราบเรียบของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ถั่วลันเตาเม็ดละหนึ่งเหรียญทองแดงยังกล้าบอกว่ารับประกันความซื่อสัตย์สุจริตอีกนะ" ม่ายเก๋อเบะปาก หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะไปยั่วโมโหระบบแล้วโดนลงโทษด้วยเจตนาร้าย จิตวิญญาณแห่งฝีปากกล้าในใจของเขาคงได้ลุกโชนแผดเผาไปนานแล้ว

ระบบเงินตราของมหาทวีปนั่วหลานค่อยๆ ได้รับการปรับปรุงจนสมบูรณ์ในช่วงร้อยปีมานี้ ในยุคสงครามเผ่าพันธุ์ การค้าขายส่วนใหญ่จะเป็นการแลกเปลี่ยนสิ่งของกันโดยตรง ทว่าหลังจากมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ การพาณิชย์ก็ได้รับการพัฒนา เงินตราจึงได้หวนกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังจากผ่านการแก่งแย่งชิงดีและงัดข้อกันมาหลายระลอก สกุลเงินที่ออกโดยจักรวรรดิรอธก็กลายเป็นสกุลเงินสากลของมหาทวีป เนื่องจากมีปริมาณหมุนเวียนที่เพียงพอ อัตราแลกเปลี่ยนที่เหมาะสม มีความเสถียรภาพไม่เสื่อมค่าได้ง่าย และเป็นที่แพร่หลายมากที่สุด

หน่วยที่เล็กที่สุดคือเหรียญทองแดง ม่ายเก๋อลองนึกทบทวนดู ในเมืองแห่งความโกลาหลแห่งนี้ อำนาจการซื้อของหนึ่งเหรียญทองแดงจะใกล้เคียงกับเงินหนึ่งหยวน สิบเหรียญทองแดงแลกได้หนึ่งเหรียญเงิน สิบเหรียญเงินแลกได้หนึ่งเหรียญทอง และสิบเหรียญทองสามารถแลกได้หนึ่งเหรียญมังกร

หากเป็นชาติก่อน ข้าวผัดทรงเครื่องราคาจานละสองร้อยเก้าสิบหกหยวนก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ตอนนี้เขาเป็นเถ้าแก่ร้านอาหารแห่งนี้ ข้าวผัดทรงเครื่องที่ต้นทุนวัตถุดิบปาเข้าไปสองร้อยเก้าสิบหกเหรียญทองแดง จะให้ขายจานละห้าร้อยเหรียญทองแดงหรืออย่างไร? เกรงว่าจะถูกลูกค้าที่โกรธจัดรุมทุบตีจนตายคาที่เสียมากกว่ากระมัง? เพราะในเมืองแห่งความโกลาหลแห่งนี้ มีประชากรอาศัยอยู่ครบทุกเผ่าพันธุ์เลยทีเดียว

[ระบบ] : ข้อมูลแหล่งที่มาของวัตถุดิบ :

[ถั่วลันเตา] : ผลิตจากที่ราบไร้ผู้คนใจกลางป่าสนธยา ซึ่งเป็นดินแดนของเผ่าออร์ก ได้รับแสงแดดยาวนานถึงวันละ 16 ชั่วโมง ถั่วลันเตาหนึ่งต้นให้ผลผลิตเพียงหนึ่งร้อยเม็ด คัดเลือกเฉพาะสิบเม็ดที่ดีที่สุดมาจำหน่าย รสชาติหวานล้ำ อุดมไปด้วยสารอาหาร

[กุ้งใหญ่] :คือกุ้งลายม่วงอันเป็นเอกลักษณ์ของหมู่เกาะโซโล ซึ่งตั้งอยู่ในทะเลสตาร์โรทางตะวันออกเฉียงเหนือของจักรวรรดิรอธ น่านน้ำบริเวณนั้นมีสภาพซับซ้อนและมีไซเรนชุกชุม ยังไม่มีมนุษย์เข้าไปทำประมง ผลผลิตต่อปีไม่เกินหนึ่งแสนตัว เนื้อกุ้งมีความสดและรสชาติเลิศล้ำเป็นที่สุด

[ข้าวสาร] : ผลิตจากที่ราบในป่าวายุบุตร ซึ่งเป็นดินแดนของเผ่าเอลฟ์ ใช้น้ำจากแขนงใต้ดินของน้ำพุแห่งชีวิตในการชลประทานและเพาะปลูก ปราศจากการใช้ยาฆ่าแมลงและปุ๋ยเคมีใดๆ ผลผลิตต่อไร่ไม่เกินสามร้อยชั่ง

...

ม่ายเก๋อฟังชื่อสถานที่ที่อยู่ห่างไกลคนละทิศละทางหลุดออกมาจากปากของระบบทีละชื่อ รวมไปถึงวิธีการเพาะเลี้ยงและเพาะปลูกที่แปลกประหลาดพิสดารเหล่านั้น ปากของเขาก็ค่อยๆ อ้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องไปปลูกถั่วลันเตาในดินแดนของออร์กที่มีความหวงแหนอาณาเขตสูงลิบลิ่วนั่นก็ว่าแย่แล้ว แต่หมู่เกาะโซโลนั่นมันคือน่านน้ำแห่งความตายที่มีชื่อเสียงเชียวนะ น่าจะพอๆ กับสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาบนโลกเลยกระมัง ว่ากันว่าต่อให้เป็นมังกรยักษ์บินเข้าไปก็ยังหลงทางอยู่ในนั้น แต่ระบบกลับไปเลี้ยงกุ้งอยู่ที่นั่นเนี่ยนะ?

ส่วนน้ำพุแห่งชีวิตของเผ่าเอลฟ์ยิ่งถือเป็นน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ของพวกนาง ระบบกลับเอามันมาใช้ทำนา? ถึงจะเป็นแค่การผันน้ำจากแขนงใต้ดินมาใช้ แต่การเพาะปลูกที่ฟุ่มเฟือยขนาดนี้ คาดว่าแม้แต่คนของเผ่าเอลฟ์เองก็คงยังไม่เคยลองทำมาก่อน

ส่วนวัตถุดิบอื่นๆ ก็ไม่น้อยหน้า เห็ดต้นไม้ตามธรรมชาติที่ปลูกในหมู่เกาะวิญญาณของพวกปีศาจ แฮมที่หมักจากหมูป่าเงาทมิฬซึ่งเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นในดินแดนของโทรลล์ป่า หน่อไม้ฤดูหนาวที่ขุดมาจากดินดำบนเทือกเขาวิคซึ่งเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของก็อบลิน ไข่ไก่ที่ผลิตจากฟาร์มไก่ใกล้กับป้อมปราการเหล็กไอเซนซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของคนแคระ แม้กระทั่งต้นหอมต้นนั้นก็ยังปลูกในฟาร์มดินเค็มด่างใกล้กับท่าเรือลอร์ดเมียร์ ว่ากันว่าจะให้รสชาติที่สดใหม่และอร่อยกว่าต้นหอมทั่วไป

ร่างเดิมของม่ายเก๋อเคยเป็นถึงแม่ทัพกองหน้าของจักรวรรดิรอธ จึงมีความเข้าใจในโครงสร้างของมหาทวีปและพื้นที่สำคัญต่างๆ เป็นอย่างดี ส่วนในชาติก่อนแม้เขาจะไม่ได้สืบทอดธุรกิจของตระกูล แต่ก็ได้ซึมซับมาตั้งแต่เด็ก วิสัยทัศน์เพียงแค่นี้ม่ายเก๋อย่อมมีอยู่แล้ว เขาสามารถเปรียบเทียบความล้ำค่าของวัตถุดิบเหล่านี้จากความทรงจำได้อย่างง่ายดาย

กุ้งลายม่วงตัวละห้าสิบเหรียญทองแดงแพงไหม?

ไม่เลย ต่อให้ราคาเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า ม่ายเก๋อก็ไม่รู้สึกว่าแพง

วัตถุดิบเหล่านี้ ต่อให้วางขายในแหล่งผลิตราคาก็ต้องสูงกว่านี้แน่นอน นี่คือของดีที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

และการจะขนส่งวัตถุดิบเหล่านี้จากแหล่งผลิตมาถึงที่นี่ ราคาย่อมต้องพุ่งสูงขึ้นไปอีก เทคโนโลยีการแช่แข็งและการขนส่งทางอากาศของโลกนี้ไม่ได้เจริญก้าวหน้าขนาดนั้น

หากอยากกินอาหารทะเลในเมืองที่อยู่ลึกเข้ามาในแผ่นดินแบบนี้ นอกจากจะต้องจ้างจอมเวทให้ใช้เวทมนตร์หล่อเลี้ยงชีวิตของอาหารทะเลมาตลอดทาง ซึ่งวิธีการนี้หรูหราฟุ่มเฟือยยิ่งกว่าการขี่ม้าเร็วส่งลิ้นจี่ให้สนมเอกในตำนานเสียอีก ในความทรงจำดูเหมือนว่าราชวงศ์ของจักรวรรดิรอธจะมีทีมงานสำหรับจัดหาอาหารทะเลโดยเฉพาะ แต่พาหนะที่ใช้ขนส่งคือนกยักษ์ชนิดหนึ่งที่เรียกว่าอินทรีแดง ซึ่งก็นับได้ว่าเป็นการขนส่งทางอากาศของโลกใบนี้ ปลาทะเลสดหนึ่งตัวสามารถขายในเมืองหลวงได้ในราคาสูงกว่าที่ท่าเรือถึงร้อยเท่า

กุ้งหนึ่งตัว แถมยังเป็นกุ้งลายม่วงที่ล้ำค่า ในเมืองแห่งความโกลาหลซึ่งเป็นเมืองในแผ่นดินใหญ่แบบนี้ หากเจอนักกินที่มีเงินและอยากจะกิน ขายสักตัวละหนึ่งพันเหรียญทองแดงก็คงไม่นับว่าเกินไปใช่ไหม?

[ระบบ] : ตอนนี้โฮสต์ยังสงสัยว่าระบบขูดรีดอยู่หรือไม่?

เสียงของระบบดังขึ้น

"ไม่ๆๆ ระบบ นายใจกว้างมาก บนโลกนี้คงหาคนที่ใจกว้างกว่านายไม่ได้อีกแล้วล่ะ" ม่ายเก๋อเอ่ยจากใจจริง วิธีการขายแบบนี้เรียกได้ว่าใจกว้างจนเกินเหตุไปแล้วด้วยซ้ำ เขามองดูวัตถุดิบในตู้เย็น แล้วจู่ๆ ในใจก็เกิดความคิดที่กล้าหาญขึ้นมาอย่างหนึ่ง จึงเอ่ยถามหยั่งเชิงว่า "ระบบ หรือว่าฉันไม่ต้องเปิดร้านอาหารแล้ว แต่เปลี่ยนไปขายวัตถุดิบแทนดีไหม? ฉันว่าแบบนี้ได้เงินเร็วกว่าเยอะเลย"

[ระบบ] : วัตถุดิบที่ระบบจัดเตรียมให้ สามารถใช้ภายในร้านอาหารเท่านั้น ไม่อนุญาตให้แยกขายวัตถุดิบ

ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะกล่าวต่อ

[ระบบ] : ประกาศภารกิจใหม่ : โฮสต์ต้องใช้เงินสดซื้อวัตถุดิบเป็นมูลค่าสามพันเหรียญทองภายในสิบวัน หากภารกิจสำเร็จจะปลดล็อกเมนูใหม่ 'แป้งจี่สอดไส้เนื้อตุ๋น' หากภารกิจล้มเหลว สมรรถภาพร่างกาย -0.5

"สาม... สามพันเหรียญทอง!" เรื่องที่ระบบไม่ยอมให้ขายวัตถุดิบนั้นม่ายเก๋อพอจะเดาได้อยู่แล้ว แต่ภารกิจใหม่ที่ประกาศตามหลังมานี่สิ ทำเอาเขาเกือบจะร้องเสียงหลงออกมา

สามพันเหรียญทอง ก็เท่ากับสามแสนเหรียญทองแดง นี่มันเงินก้อนโตชัดๆ!

แถมยังไม่ใช่ยอดขาย แต่เป็นยอดการสั่งซื้อวัตถุดิบ!

ราคาวัตถุดิบสำหรับข้าวผัดทรงเครื่องหนึ่งจานคือราวๆ สามเหรียญทอง (300 เหรียญทองแดง) นั่นหมายความว่าภายในสิบวันนี้ เขาจะต้องขายข้าวผัดทรงเครื่องออกไปให้ได้ถึงหนึ่งพันจาน หากภารกิจล้มเหลว สมรรถภาพร่างกาย -0.5 เขาก็ต้องกลับไปเป็นคนกึ่งพิการอีกครั้ง

"ระบบ แกจงใจจะแกล้งให้ฉันกลับไปพิการอีกรอบใช่ไหมเนี่ย?" ม่ายเก๋ออดไม่ได้ที่จะบ่นอุบในใจ

แม้เขาจะมั่นใจในข้าวผัดทรงเครื่องที่ตัวเองทำเป็นอย่างมาก แต่สำหรับร้านอาหารที่ยังไม่เปิดกิจการ การจะขายข้าวผัดทรงเครื่องให้ได้หนึ่งพันจานภายในสิบวัน มันเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้เลยชัดๆ

ในมหาทวีปนั่วหลาน ข้าวผัดไม่ใช่วิธีการปรุงอาหารที่ได้รับความนิยม อย่างน้อยในความทรงจำของร่างเดิม เขาก็ไม่เคยกินของอย่างข้าวผัดมาก่อนเลย

[ระบบ] : ภารกิจถูกประกาศแล้ว โปรดโฮสต์เร่งมือดำเนินการให้สำเร็จ

ระบบไม่มีทีท่าว่าจะยอมเจรจากับม่ายเก๋อเลย

"ก็ได้ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน" ม่ายเก๋อเห็นว่าไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง จึงเปลี่ยนมายิ้มแล้วเอ่ยว่า "ระบบ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน นายช่วยจัดหาวัตถุดิบฟรีให้ฉันอีกสักมื้อได้ไหม? ถ้าปล่อยให้ฉันหิวตาย แผนการเทพเจ้าอาหารของพวกเราก็คงไปต่อไม่ได้แล้วนะ"

[ระบบ] : เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของโฮสต์ ระบบจึงขอเปิดตัวบริการ 'สินเชื่อช้างกินก่อน' ด้วยค่าความน่าเชื่อถือในปัจจุบันของโฮสต์ สามารถเบิกวงเงินล่วงหน้าได้ 3,000 เหรียญทองแดง โดยต้องชำระคืนภายในวันที่ 10 ของเดือนถัดไป และสามารถเลือกผ่อนชำระได้ แต่จะมีการคิดดอกเบี้ยในอัตราส่วนที่กำหนด