บทที่ 12 แนะนำ! ขอแนะนำร้านอุปกรณ์โลหะร้านนี้อย่างแรง!

บทที่ 12 แนะนำ! ขอแนะนำร้านอุปกรณ์โลหะร้านนี้อย่างแรง!

ฝอเถี้ยวเฉียงหนึ่งถ้วยลงท้อง เหล่าถังรู้สึกราวกับว่าเส้นลมปราณเหรินและตูของเขาถูกทะลวงจนเปิดออก

ทั้งตัวพลันอุ่นซ่าน รูขุมขนทุกรูขยายออก จนแทบจะเขียนคำว่า “พึงพอใจ” ไว้บนใบหน้า

ต่อมรับรสอันพิถีพิถันของนักชิมมืออาชีพเช่นเขา ถูกพิชิตไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

หลังจากละเลียดรสชาติอยู่ครู่หนึ่ง

สายตาของเขาก็จับจ้องไปยัง “ไคสุ่ยไป๋ไช่” ที่ใสราวกับน้ำเปล่าชามนั้นอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากความตกตะลึงที่เกิดจากฝอเถี้ยวเฉียงก่อนหน้านี้

ตอนนี้ความคาดหวังที่เขามีต่อไคสุ่ยไป๋ไช่ชามนี้ ก็ถูกยกระดับขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

เขาหันไปทางกล้อง แล้วพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง: “ผมขอถอนคำพูดก่อนหน้านี้ก่อนนะครับ”

“ตอนแรกผมคิดว่ามื้อนี้จะมาทำคอนเทนต์สนุกๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า... ผมคงต้องมาขอวิชาแล้ว”

“ในเมื่อฝอเถี้ยวเฉียงยังทำได้ถึงขนาดนี้ ไคสุ่ยไป๋ไช่ที่ดูเหมือนจะธรรมดาชามนี้ ก็คงจะไม่แย่ไปกว่ากันแน่นอน”

เขาใช้ช้อนตักน้ำซุปขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

น้ำซุปนั้นใสจนเห็นก้นชาม ไม่มีแม้แต่น้ำมันหรือสิ่งเจือปนใดๆ มีเพียงกลิ่นหอมอันน่าชื่นใจของเนื้อสัตว์

ทันทีที่น้ำซุปเข้าปาก ดวงตาของเหล่าถังก็เบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง

ถ้าหากความอร่อยของฝอเถี้ยวเฉียงนั้นทรงพลังและเข้มข้น

น้ำซุปของไคสุ่ยไป๋ไช่ชามนี้ ก็คือความนุ่มนวลและกลมกล่อม

ความอร่อยของมันซ่อนอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูเรียบง่าย

ต้องใช้ทั้งปากเพื่อละเลียดชิมอย่างละเอียด ถึงจะสัมผัสได้ถึงความอร่อยเลิศล้ำที่สกัดจากวัตถุดิบชั้นเลิศหลายชนิดอย่างแม่ไก่แก่ เป็ดแก่ แฮม และหอยเชลล์แห้ง ซึ่งผ่านการกรองและสกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“น้ำซุปชั้นเลิศ!” เหล่าถังอดที่จะเอ่ยชมไม่ได้

หลังจากดื่มเสร็จ ดวงตาก็เป็นประกาย

“น้ำซุปชามนี้ ใสแต่ไม่จืด อร่อยแต่ไม่เลี่ยน”

“หลังจากดื่มเข้าไป ในปากก็มีแต่รสชาติหวานชุ่มคอ ไม่มีความรู้สึกหนักท้องแม้แต่น้อย”

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุขอย่างหาที่เปรียบมิได้ ขณะพูดมือก็ยังทำท่าทางประกอบไปด้วย

จากนั้นก็ใช้ตะเกียบคีบผักกาดขาวขึ้นมาหนึ่งชิ้น

“เรามาดูผักกาดขาวชิ้นนี้กันครับ เลือกใช้เฉพาะส่วนใจกลางที่อ่อนที่สุด แล้วนำไปลวกในน้ำซุปชั้นเลิศจนได้ความสุกที่พอเหมาะ”

“แบบนี้ทั้งคงความหวานตามธรรมชาติของผักกาดขาวไว้ได้ และยังดูดซับความอร่อยของน้ำซุปได้อย่างเต็มที่ เมนูนี้คือการกลับคืนสู่ความเรียบง่าย รสชาติที่ยอดเยี่ยมที่สุดคือรสชาติที่เรียบง่ายที่สุด นี่คือสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงฝีมือของเชฟอย่างแท้จริง!”

ในฐานะบล็อกเกอร์รีวิวร้านอาหาร แน่นอนว่าเขาไม่สามารถพูดได้แค่ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย

เขาสามารถอธิบายขั้นตอนและฝีมือการทำได้อย่างง่ายดาย

เขาได้วิจารณ์โดยสังเขป

สุดท้าย คำชมและการวิเคราะห์ทั้งหมด ก็ถูกย่อให้เหลือเพียงคำเดียว:

“ดี!”

คำเดียว แต่หนักแน่นดั่งขุนเขา

เป็นตัวแทนของการยอมรับสูงสุดจากเชฟมืออาชีพที่มีต่ออาหารจานนี้

ยอดเขาสูงทั้งสองแห่งของอาหารจีนได้ถูกพิชิตลงแล้ว

ส่วนอาหารตะวันตกอีกสองอย่างที่เหลือ เหล่าถังก็รีบชิมต่ออย่างใจจดใจจ่อ

เขาตัดหอยทากอบชิ้นเล็กๆ พร้อมกับซอสทรัฟเฟิลฟัวกราส์ด้านบนใส่เข้าปาก

ความเด้งของหอยทาก ความเข้มข้นของซอสฟัวกราส์ และกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของทรัฟเฟิลสีดำ

ทั้งสามอย่างนี้ผสมผสานกันอย่างลงตัวในปาก มอบความสุขสุดหรูหรา

ส่วนเวลลิงตันสเต๊กชิ้นนั้น เขายิ่งหาข้อบกพร่องไม่เจอเลย

แป้งพัฟชั้นนอกสีทองกรอบ ตรงกลางเป็นซอสเห็ดที่ละเอียดและเค็มหอม

และเนื้อสันในฟิเลมิยองที่อยู่ด้านในสุด ก็สุกกำลังดีที่ระดับมีเดียมแรร์

เมื่อตัดออก น้ำเนื้อก็ชุ่มฉ่ำ เข้าปากแล้วนุ่มละมุน กลิ่นหอมของเนื้อเต็มเปี่ยม

เหล่าถังกินไปพลาง หันไปทางกล้องไปพลาง ตื่นเต้นจนเผลอสบถออกมาเป็นชุด

“โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย นี่มันโคตรหอมเลย!”

ตากล้องที่อยู่ข้างๆ รีบห้าม “ใจเย็นๆ! เดี๋ยวต้องไปเซ็นเซอร์อีก!”

จากนั้นก็รีบโบกมือ “ไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะ ไม่ใช่ว่าผมอวยนะ อาหารตะวันตกของร้าน...ไม่ใช่สิ ร้านอุปกรณ์โลหะร้านนี้ ทำได้ดีโคตร—ดีมาก—จริงๆ!”

ถึงตอนนี้เขาเองก็นับไม่ถ้วนแล้วว่าหลุดคำว่า “โคตร” ไปกี่ครั้ง

แต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นในใจของเขาได้

แฟนคลับที่ดูวิดีโอของเหล่าถังเป็นประจำจะรู้ดีว่า

ขอเพียงแค่เขาแสดงสีหน้าที่เคลิบเคลิ้มแบบ “กินอร่อยจนลืมโลก” นี้ออกมา

ประกอบกับคำอุทานที่ไม่ค่อยจะสุภาพนัก

นั่นก็หมายความว่า ระดับความอร่อยของอาหารจานนั้น อร่อยเกินกว่าคำพูดใดๆ จะบรรยายได้

เขาวางมีดกับส้อมลง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้

แล้วหันไปทางกล้องพูดว่า: “เอ...ถึงตรงนี้ คงจะมีแฟนคลับถามผมแล้วล่ะว่า ‘เหล่าถัง แล้วอาหารตะวันตกของร้านนี้ กับที่นายทำเอง ใครทำอร่อยกว่ากัน?’”

เขาหัวเราะเบาๆ บนใบหน้าฉายแววเยาะเย้ยตนเองเจือกับความนับถืออย่างจริงใจ

“เอาผมไปเทียบกับร้านนี้ ถือว่าให้เกียรติผมเกินไปแล้ว ผมเป็นแค่พ่อครัวที่ทำอาหาร แต่ที่นี่คือการรังสรรค์งานศิลปะ”

สุดท้าย เหล่าถังก็ลุกขึ้นยืน หันไปทางกล้อง แล้วกล่าวสรุปการรีวิวร้านครั้งนี้ของเขา

“เอาล่ะครับ การรีวิวร้านในวันนี้ก็ประมาณนี้”

“สรุปสุดท้าย ร้านนี้...ไม่สิ ‘ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่’ แห่งนี้ ทำให้ผมตกตะลึงมากที่สุดนับตั้งแต่ทำงานในวงการนี้มา”

“ผมไม่รู้จะนิยามมันยังไงดี แต่อาหารของเขา ไม่ว่าจะเป็นอาหารจีนหรืออาหารตะวันตก ก็อยู่ในระดับที่สูงมาก ดังนั้น คำแนะนำของผมคือ—”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างยิ่ง:

“เพื่อนๆ ที่ไม่เกี่ยงเรื่องราคา สามารถมาลองได้ครับ ขอแนะนำอย่างแรง! ร้าน...ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่แห่งนี้”

พูดจบ เขาก็หันไปทางลู่โยวที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ แล้วตะโกนว่า: “เถ้าแก่ เช็กบิล!”

ราคาจากระบบก็ปรากฏขึ้นในหัวของลู่โยวตั้งนานแล้ว

เขาไม่ได้คิดเงินเพิ่ม ระบบให้มาเท่าไหร่ก็เท่านั้น

ยังไงเสีย เพราะส่วนต่างระหว่างแต้มธุรกิจกับเงินสดล้วนเป็นของเขาทั้งหมด!

ลู่โยวเดินเข้าไป “ทั้งหมด 1,799 หยวนครับ”

เมื่อเหล่าถังได้ยินราคารวม ก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เพราะราคานี้ ไม่แพงเลย!

ถึงกับพูดได้ว่าถูกมาก!

เขาเคยกินอาหารที่ร้านอาหารหรูๆ หลายแห่งที่แพงกว่านี้มาก แต่รสชาติกลับสู้ที่นี่ไม่ได้เลย

คุ้มค่าคุ้มราคาอย่างเหลือเชื่อ!

สถานะของร้านอุปกรณ์โลหะแห่งนี้ ในใจของเขาได้ถูกยกให้เป็นเทพไปแล้ว!

เขาจ่ายเงินอย่างง่ายดาย

ก่อนจากไป เหล่าถังก็กวาดตามองร้านที่ค่อนข้างแออัดแห่งนี้อย่างมีความหมายอีกครั้ง

สุดท้ายก็มองลู่โยว แล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“น้องชาย ฟังพี่แนะนำหน่อย ถึงเวลาขยายร้านก็ขยายเถอะ”

“พี่คาดว่าพอวิดีโอตอนนี้ปล่อยออกไป ธรณีประตูร้านของน้อง อาจจะถูกคนเหยียบจนพังเลยก็ได้”

แน่นอนว่าลู่โยวเข้าใจความหมายของเหล่าถัง

ด้วยอิทธิพลของเหล่าถังในวงการอาหาร วิดีโอตอนนี้เมื่อถูกเผยแพร่ออกไป

ย่อมต้องมีผู้ที่ชื่นชอบอาหาร บล็อกเกอร์คนดัง หรือแม้กระทั่งเชฟมืออาชีพจำนวนนับไม่ถ้วนเดินทางมาที่นี่

ถึงตอนนั้น ร้านอุปกรณ์โลหะเล็กๆ ของเขาคงจะเต็มไปด้วยผู้คนอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ เขายังไม่มีแผนจะขยายร้าน

ล้อเล่นอะไรกัน?

แค่เขาคนเดียว รับมือกับลูกค้าพวกนี้ทุกวันก็เหนื่อยพอแล้ว

ถ้ามีคนมาต่อแถวสั่งอาหารอีกเป็นสิบเป็นร้อยคน เขาจะไม่เหนื่อยตายเป็นหมาเลยเหรอ?!

แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว!

ส่วนเรื่องการจ้างพนักงาน? ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย!

ในโกดังหลังร้านของเขา อย่าว่าแต่เครื่องมือทำอาหารเลย แม้แต่ต้นหอมสักต้นก็ไม่มี

ของทุกอย่างล้วนถูกสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่าโดยระบบ

ถ้าจ้างคนมา แล้วบังเอิญถูกพนักงานจับได้ว่าเถ้าแก่คนนี้ใช้เวทมนตร์ได้

ก็จบเห่กันพอดี

ดังนั้น ในใจของเขาจึงได้วางแผนสำรองไว้แล้ว

เผื่อว่าร้านเล็กๆ ของเขาจะดังเป็นพลุแตกเพราะวิดีโอของเหล่าถังจริงๆ

เขาก็จะใช้โอกาสนี้ทำ “การตลาดแบบขาดแคลน”

จำกัดจำนวนลูกค้าต่อวัน หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นระบบจองล่วงหน้าไปเลย

แน่นอนว่าเขาอยากจะพยายามหาเงิน แต่ก็ต้องไม่เอาชีวิตเข้าแลก!

เงินหาเท่าไหร่ก็ไม่หมด แต่ชีวิตมีเพียงชีวิตเดียว

สถานการณ์เป็นไปตามที่ลู่โยวคาดการณ์ไว้จริงๆ

ทีมงานของเหล่าถังมีประสิทธิภาพสูงมาก

หลังจากกลับไปได้เพียงวันเดียว วิดีโอที่มีชื่อว่า 《กินอาหารมิชลินสามดาวที่ร้านอุปกรณ์โลหะ? ผมบ้าไปแล้วหรือเถ้าแก่บ้าไปแล้ว?!》 ก็ถูกอัปโหลดขึ้นไปยังแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นต่างๆ

วิดีโอด้วยหัวข้อที่มีความขัดแย้งอย่างสุดขั้ว รีแอ็กชันอันยอดเยี่ยมของเหล่าถัง

และอาหารชั้นเลิศทั้งสี่อย่างที่ดูแล้วน่ารับประทาน ก็ได้ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือดบนโลกออนไลน์ในทันที

【เชี่ย! กินฝอเถี้ยวเฉียงในร้านอุปกรณ์โลหะ? นี่มันพล็อตเรื่องอะไรกันเนี่ย?】

【ดูสีหน้าของพี่ถังสิ ไม่ใช่การแสดงแน่นอน! มันจะอร่อยขนาดไหนกันนะ?!】

【ฉันจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงไปหยางเฉิงแล้ว! ใครก็อย่ามาห้ามฉัน! ฉันแค่อยากจะรู้ว่าการกินเวลลิงตันสเต๊กในร้านอุปกรณ์โลหะมันเป็นยังไง!】

【เถ้าแก่หล่อแล้วก็นิ่งมาก! นี่สิถึงจะเรียกว่าผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองอย่างแท้จริง!】

วิดีโอเผยแพร่ไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ยอดไลก์ก็ทะลุหลายแสน

ส่วนความคิดเห็นก็ถูกถล่มทลาย และชื่อของ “ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่”

จึงเป็นที่รู้จักในวงกว้างอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกพร้อมกับการแพร่กระจายของวิดีโอ

จากร้านอุปกรณ์โลหะที่ถูกท้าพิสูจน์ในตอนแรก ก็ก้าวกระโดดกลายเป็นจุดเช็กอินในใจของผู้ที่ชื่นชอบอาหารทั่วประเทศ