บทที่ 28 : หล่อนกำลังโกหก

ลมทะเลยามค่ำคืนพัดแรงขึ้น

เรือที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ดูโอ่อ่าภูมิฐาน โดยเฉพาะพื้นที่พักผ่อนแบบกึ่งจม ซึ่งถือเป็นทำเลทองบนเรือ

เคลาส์ใช้พลังงานไปจนหมดเกลี้ยง ตอนนี้เขานอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างในอย่างสงบสุข

ประกอบกับแสงไฟสีเขียวสลัวจากโมดูลแสงสว่าง...

"ถ้าอยู่บนบก ฉันคงต้องจุดเทียนให้สักสองเล่มแล้วนะเนี่ย"

หร่านอี้นั่งถือ 【พรแห่งชาวประมง】 อยู่ที่ท้ายเรือ พึมพำกับตัวเองเบาๆ

"ใครไม่รู้คงนึกว่าฉันกำลังเฝ้าศพนายอยู่"

ผู้ชมสายตาสว่างในช่องแชทก็ยังคงคึกคัก

【ฉากนี้มันหลอนเกินไปแล้ว ฉันไม่กล้าหายใจดังเลย】

【ถามหน่อย นี่เป็นพิธีกรรมคืนชีพอะไรหรือเปล่า?】

【การตกแต่งแบบนี้... ตกกลางคืนกลายเป็นสุสานหมู่ชัดๆ】

【แสงสีเขียวนั่นเปลี่ยนสีไม่ได้เหรอ? เห็นแล้วขนลุก】

แม้แสงจากไนท์ไลท์จะริบหรี่ แต่มันก็เหมือนประภาคารชี้นำทางกลางทะเลมืดมิด ดึงดูดสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ชอบแสงไฟเข้ามามากมาย

ทันทีที่หย่อนเบ็ดลงไป ก็มีความเคลื่อนไหวทันที

หร่านอี้ดึงขึ้นมาดู เป็นปลาตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่ยังดิ้นกระแดว์ๆ ตัวแบนราบเหมือนไพ่เรืองแสง

【ปลาจินตภาพกระดาษสี】

【ประเมิน : ฉูดฉาดและไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง นอกจากสวยแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ ปล. ไม่มีพิษ แต่ก็ไม่มีเนื้อ】

เขากด 【ย่อยสลาย】 มันทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ

【ได้รับ : ของเหลวชีวภาพเรืองแสง *1】

ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย หร่านอี้เกี่ยวเหยื่อใหม่แล้วหย่อนลงไปอีก

ช่วยไม่ได้ เมื่อกี้เลี้ยง 'ปู่เต่า' จนเสบียงเกือบหมดคลัง

แม้เนื้อพวกนั้นเก็บไว้นานก็เน่าเสียอยู่ดี เขาเลยไม่เสียดายที่จะเอามาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

แต่ถ้าคราวหน้าไปเจอพี่เบิ้มที่เห็นเรือเขาเป็นบุฟเฟต์อีกล่ะก็ จะให้เขาแล่เนื้อเคลาส์ไปป้อนมันหรือไง?

【ปลาโคมไฟจิ๋ว】, 【ปลาจินตภาพกระดาษสี】, 【ปลิงทะเลเรืองแสง】

...หลังจากนั้น สิ่งที่ตกได้มีแต่พวกรูปร่างประหลาดๆ ที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่ากินไม่ได้

หร่านอี้เลยลองเหวี่ยงเบ็ดออกไปให้ไกลขึ้นหน่อย

แต่คราวนี้ สิบนาที... ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

ราวกับสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาทุกตัวในละแวกนี้พากันหนีหายไปหมด!

ลมทะเลที่เคยพัดโชยหยุดลงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบเรือเครื่องหมายคำถามทิ้งตัวลงอย่างหมดสภาพ เรือน้อยหยุดนิ่งสนิท

"เคลาส์ ตื่น!"

หร่านอี้ขัดคันเบ็ดไว้กับราวกันตก แล้วเอื้อมมือไปตบเรียกเคลาส์

"ตกเต่าได้อีกแล้วเหรอ?" เคลาส์พลิกตัว ทั้งที่ตายังปิดอยู่

"รีบลุกขึ้นมาก่อไฟ เร็วเข้า!"

เพียงชั่วเวลาสั้นๆ รอบตัวก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นอะไร

เคลาส์สะดุ้งตื่นเต็มตา

"พระเจ้า นี่มันสภาพอากาศบ้าอะไรเนี่ย?"

แม้จะบ่นอุบอิบ แต่เขาก็รีบคว้าเชื้อไฟและแท่งแมกนีเซียมออกมาจุด 【ไม้แปรรูป】 แห้งอย่างรวดเร็ว

"พรึ่บ!"

เปลวไฟอบอุ่นลุกโชน ฉีกกระชากม่านหมอกสีขาวรอบตัวออกเป็นช่อง

แสงไฟสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังของทั้งสอง หร่านอี้กระชับหอกในมือแน่น

【เชี่ย บรรยากาศแบบนี้... หนังสยองขวัญชัดๆ】

【ลมหยุด หมอกลง เดี๋ยวคงมีเงือกโผล่มาแน่...】

【ยายฉันเคยบอกว่า ถ้าเจอหมอกจัดกลางทะเล ได้ยินเสียงใครเรียกห้ามขานรับเด็ดขาด!】

ทันใดนั้นเอง

ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียง—เสียงสะอื้นไห้ขาดห้วงดังแว่วฝ่าสายหมอกสีขาวเข้ามา

"ทางนั้น"

เคลาส์ชูคบเพลิงขึ้น มองไปทางต้นเสียงด้วยความระแวดระวัง

เสียงร้องไห้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ครู่ต่อมา เงาตะคุ่มของเรือประมงลำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงพายกระทบน้ำ

มันเป็นเรือประมงธรรมดา โลโก้บนเรือระบุว่าเป็นของผู้เข้าแข่งขันจาก 'อิตาลี'

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังพายเรืออย่างอ่อนแรง

"ช่วยด้วย... ช่วยฉันด้วย..."

เสียงของเธอแหบแห้ง ผมยาวสีดำเปียกชุ่มแนบแก้มและลำคอ ใบหน้าสวยหวานดูซีดเซียวและบอบบาง เธอหยุดเรือห่างจากหร่านอี้ไปประมาณ 3-4 เมตร

"เรือฉันกำลังจะจม... ได้โปรดช่วยฉันที ให้ทำอะไรฉันก็ยอม..."

【เวรเอ้ย! ผู้หญิงโผล่มาจากไหน?】

【เจอสาวสวยกลางหมอก? โชคดีเกินไปแล้ว!】

【โชคดีบ้าอะไรเล่า! หมอกลงจัดกลางทะเล จู่ๆ มีผู้หญิงโผล่มาขอความช่วยเหลือ? นี่มันฉากเปิดหนังสยองขวัญชัดๆ!】

【หนีไป! หนีไปเร็วเข้า! อย่าไปสนใจหล่อน!】

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องถ่ายทอดสดของอิตาลี

"สัตว์ประหลาดนั่น... ผู้เข้าแข่งขันอีกสองคนกำลังจะตกเป็นเหยื่อแล้ว!"

ผู้บรรยายหน้าซีดเผือด ชี้ไปที่หน้าจอ คอมเมนต์ไหลรัวราวกับพายุหิมะ :

【ไม่! อย่าไปเชื่อมัน!】

【โซโตมะ! ใครก็ได้ช่วยโซโตมะที?】

【ใครก็ได้บอกพวกเขาที! เตือนพวกเขาหน่อย!】

【จบกัน... อีกสองศพ...】

น่าเศร้าที่พวกเขาทำได้แค่นั่งดูตาปริบๆ

ท่าทางร้องไห้ของหญิงสาวดูคล้ายเลน่าอยู่บ้าง แววตาของเคลาส์จึงฉายความสงสารวูบหนึ่ง

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าพร้อมคบเพลิง พยายามจะดูอาการของเธอให้ชัดเจน

และในจังหวะนี้เอง

สายตาคมกริบของหร่านอี้สังเกตเห็นว่า หญิงสาวขยับตัวถอยหนีเล็กน้อยเมื่อคบเพลิงของเคลาส์เข้าใกล้

"เรือฉันพัง น้ำเข้าเต็มไปหมดแล้ว"

เธอร้องไห้คร่ำครวญน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม

"ได้โปรด ส่งมือให้ฉันหน่อยเถอะ..."

กลัวไฟเหรอ?

หร่านอี้พอจะเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาฉีกยิ้มอ่อนโยน :

"งั้นเข้ามาใกล้ๆ สิ"

หญิงสาวเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ แล้วกล่าวขอบคุณเสียงสั่นเครือ

"ขอบคุณค่ะ..."

"แต่ขาฉัน... ขาฉันเจ็บ คุณช่วยข้ามมาพยุงฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

"ได้สิ"

หร่านอี้พยักหน้า หันกลับไปยื่นมือหาเคลาส์ที่กำลังลังเล

เคลาส์คิดว่าหร่านอี้จะลงไปช่วยเธอด้วยตัวเอง จึงส่งคบเพลิงให้ตามสัญชาตญาณ พร้อมเตือนด้วยความเป็นห่วง :

"ระวังตัวด้วยนะ"

แต่วินาทีที่หร่านอี้รับคบเพลิงไป จู่ๆ เขาก็เปิดฉากโจมตี ขว้างคบเพลิงใส่หญิงสาวคนนั้นเต็มแรงอย่างแม่นยำ!

"ซูม!"

"กรี๊ดดด—!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนบาดแก้วหูดังระงมไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน พร้อมกับเสียงเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ

ดูเหมือนบนผิวหนังของหญิงสาวจะมีสารไวไฟเคลือบอยู่ เพียงชั่วพริบตา เปลวไฟก็ลุกท่วมร่าง

ใบหน้าสวยหวานปริแตกออกทีละส่วน เผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงซ้อนกันฉีกกว้างถึงใบหู แสงไฟส่องให้เห็นท่อนล่างที่ตั้งชันขึ้นเหนือน้ำ—

หางขนาดใหญ่หนาเตอะ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเทาอมเขียวหยาบกร้าน!

เธบทิ้งเรือลำน้อย แล้วดำดิ่งหนีลงไปในน้ำทันที

"พระเจ้าช่วย!"

เหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลังของเคลาส์ เขารีบจุดคบเพลิงอีกอันขึ้นมาทันที เผื่อว่าเจ้าสัตว์ประหลาดจะพุ่งสวนขึ้นมา

เมื่อรู้ว่าเหยื่อสองตัวนี้เคี้ยวยาก มันจึงเปลี่ยนแผน

ท่ามกลางหมอกหนา เสียงสะอื้นไห้ขาดห้วงดังขึ้นอีกครั้ง

แต่คราวนี้ดังมาจากทุกทิศทุกทาง เสียงร้องไห้ของผู้หญิง เสียงอ้อนวอน เสียงหัวเราะใสซื่อ และเสียงสวดมนต์แผ่วเบา... สารพัดเสียงผสมปนเปกัน ค่อยๆ ทิ่มแทงแก้วหูและเสียดแทงลึกเข้าไปในสมอง

ภาพความทรงจำสับสนวุ่นวายฉายวาบขึ้นในหัวหร่านอี้—

เสียงเด็กร้องไห้ข้างซากศพ แขนขาที่ขาดวิ่นของสหายร่วมรบ เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง... ความทรงจำจากชีวิตก่อนกรีดลึกซ้ำๆ ลงบนเส้นประสาท...

หร่านอี้ปวดหัวจนแทบระเบิด "...ของปลอม"

เขาเบือนหน้าหนี แล้วก็เห็นว่าอีกด้านหนึ่ง เคลาส์ทำคบเพลิงร่วงจากมือไปแล้ว ดวงตาของเขาเหม่อลอย สีหน้าสลับไปมาระหว่างความโกรธแค้นและความสุขสม

"หุบปาก... ฉันอยากให้หล่อนหุบปาก..."

เขาพึมพำกับตัวเอง ขาดูเหมือนจะก้าวไปที่กราบเรืออย่างควบคุมไม่ได้

"เลน่า มันไม่ใช่โรคเงียบแห่งท้องทะเลลึก... เธอตื่นแล้ว..."

กระโดดลงไปสิ

แค่กระโดดลงไป ทุกอย่างก็จะเงียบสงบ

"เคลาส์!"

หร่านอี้ตะโกนเรียก แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน ขาข้างหนึ่งก้าวข้ามราวกันตกไปแล้ว

และในน้ำเบื้องล่าง เงาดำสายหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ราวกับรอรับเหยื่อที่จะตกลงสู่กับดัก

ไม่มีเวลาให้คิด หร่านอี้พุ่งตัวออกไป

แทนที่จะดึงเคลาส์กลับมา เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี แทงหอกกระดูกปลาสากกลายพันธุ์สวนลงไปใส่เงาดำในน้ำเต็มแรง!

"ฉึก!"

เสียงของมีคมทะลุเนื้อดังทึบๆ

วินาทีถัดมา เสียงลวงประสาทรอบตัวก็เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดบาดหู

"อ๊ากกก—!"

เสียงร้องนี้ทำเอาขมับของหร่านอี้เต้นตุบๆ

โชคดีที่เคลาส์เองก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ แววตาเหม่อลอยกลับมามีสติ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว

"เมื่อกี้..."

หร่านอี้กระชับอาวุธในมือแน่น จ้องมองผิวน้ำที่แตกกระจายไม่ไกล แล้วตอบกลับไปว่า

"เมื่อกี้... นายทำหน้าที่เหยื่อล่อได้ดีมาก"