บทที่ 25 : ถอนขนห่านซะเกลี้ยง รอบนี้กำไรมหาศาล!

"ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังโผล่ขึ้นมา" หร่านอี้กระซิบ

น้ำทะเลใต้เท้าของพวกเขาค่อยๆ ถูกยกตัวสูงขึ้นโดยสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์บางอย่าง โดยปราศจากคลื่นลมหรือแรงกระเพื่อมรุนแรง

เงาขนาดมหึมาที่ใหญ่กว่าเรือลำน้อยของพวกเขาหลายเท่ากำลังโผล่พ้นผิวน้ำ

นี่มันเกาะชัดๆ!

"พระเจ้าช่วย..." เคลาส์มองดู 'แผ่นดิน' ที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบลืมหายใจ!

หัวขนาดเท่าเนินเขาย่อมๆ โผล่ขึ้นมา น้ำทะเลไหลรินลงตามรอยย่นของผิวหนัง

ปะการังน้อยใหญ่หลายกอเจริญเติบโตอยู่บนศีรษะที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา

ขนาดอันน่าสะพรึงกลัวนั้นเพียงพอที่จะสร้างความหวาดกลัว แต่เมื่อมันหันหน้ามา เผยให้เห็นดวงตาเม็ดถั่วดำคู่เล็ก... แววตาที่ดูง่วงงุนและซื่อบื้อคู่นั้น ทำลายความน่าเกรงขามไปจนหมดสิ้นในพริบตา

【คุณพระ! ปู่เต่ามาจริงๆ ด้วย!】

【ขนาดตัวนี่มัน...】

【อย่ามาล้อเล่นนะ ดูตานั่นสิ ตะมุตะมิชะมัด!】

【ตามหลักการแล้ว เต่าทะเลเป็นสัตว์รักสงบนะ...】

ดูจากสีหน้าแล้ว มันน่าจะมีสติปัญญาอยู่พอสมควร

เต่ายักษ์ไม่ขยับตัวทำอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่อ้าปากกว้าง ในปากไม่มีฟันแหลมคม มีเพียงเสียงครางต่ำๆ ดังก้องออกมาจากโพรงปากอันเรียบลื่น

เคลาส์ยกหอกสั้นในมือขึ้นเตรียมพร้อม

"อย่าโจมตีมัน" หร่านอี้ลองเสี่ยงยื่นมือออกไปปลดเบ็ด เต่ายักษ์ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

เนื้อปลาสากที่เกี่ยวไว้หายไปแล้ว

"มัน... กินเหยื่อไปแล้ว?" เคลาส์เบิกตากว้าง

"ที่มันโผล่ขึ้นมานี่ คือจะขอเพิ่มงั้นสิ?"

ลองดูก็รู้ หร่านอี้หยิบชิ้นเนื้อปลาสากสดออกมา แล้วโยนเข้าปากเต่ายักษ์อย่างแม่นยำ

"อึก"

โดยไม่ต้องเคี้ยว มันแค่เอียงคอกลืนลงไปดื้อๆ แล้วส่งเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจเหมือนเสียงแตร

จากนั้นก็อ้าปากกว้างรออีกครั้ง

"นี่มัน... เห็นเราเป็นไลน์บุฟเฟต์หรือไง?"

ขณะที่หร่านอี้กำลังจะป้อนมันอีกครั้ง เต่ายักษ์ก็ขยับตัวเล็กน้อย

เขาเห็นอะไรบางอย่างระยิบระยับอยู่บนกระดองที่เหมือนเกาะของมัน

หร่านอี้เพ่งมอง แล้วก็พบว่าตามร่องลึกบนหลังของมัน เต็มไปด้วยแร่ธาตุไม่ทราบชนิดจำนวนมหาศาล แม้แต่สมอเรือและหอกหักๆ ก็ยังมี!

เขายื่นมือไปแตะก้อนแร่สีแดงเข้มกลุ่มเล็กๆ

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : แร่ทองแดงความบริสุทธิ์สูงที่เกาะติดอยู่】

【ย่อยสลายจะได้รับ : แร่ทองแดง*2】

【ยืนยันการย่อยสลายหรือไม่?】

"ย่อยสลาย"

【ย่อยสลายสำเร็จ!】

【ได้รับ : แร่ทองแดง*2】

【เก็บเข้าคลังเรียบร้อย】

งานนี้กำไรเละเทะ!

หร่านอี้หันขวับไปสั่งการ พร้อมขนเนื้อปลาสากกว่าครึ่งออกจากคลัง "ป้อนมัน ป้อนไปเรื่อยๆ อย่าหยุด"

จากนั้นเขาก็ปีนขึ้นราวกันตกอย่างคล่องแคล่ว เตรียมกระโดดขึ้นไปบนหลังเต่ายักษ์

"ลูกพี่!" เคลาส์ร้องเสียงหลงขณะป้อนปลา "นั่นไม่ใช่ดาดฟ้าเรือนะ กลับมาเดี๋ยวนี้!"

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : สมอเรือที่ถูกทิ้งร้าง】

【ย่อยสลายจะได้รับ : ก้อนเหล็ก*5】

【ยืนยันการย่อยสลายหรือไม่?】

"ย่อยสลาย"

【ย่อยสลายสำเร็จ!】

【ได้รับ : ก้อนเหล็ก*5】

"เคลาส์ นายไม่อยากช่วยน้องสาวนายหรือไง?" หร่านอี้ตอบกลับโดยไม่หยุดมือ

"เราต้องการพลังจิตของคนแคว้นฮันส์แคททั้งประเทศเพื่อการวิวัฒนาการ"

แต้มวิวัฒนาการหนึ่งแต้ม เพิ่มค่าพลังแค่ 0.01

กว่าจะไปถึงระดับที่เรียกว่า 'วิวัฒนาการ' ได้ ต้องใช้เท่าไหร่กัน?

"นาย..." เสียงของเคลาส์แหบพร่า "นายรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา?"

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : เสากระโดงเรือที่ถูกทิ้งร้าง】

【ย่อยสลายจะได้รับ : ไม้แปรรูป*8】

【ยืนยันการย่อยสลายหรือไม่?】

"ย่อยสลาย"

【ย่อยสลายสำเร็จ!】

【ได้รับ : ไม้แปรรูป*8】

"รู้สิ"

หร่านอี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากการเก็บของ มือเอื้อมไปหาแผ่นโลหะขึ้นสนิม

"แค่มีชีวิตรอดมันยังไม่พอ เราต้องชนะด้วย"

เขารู้ดีว่าถ้าไม่มีเกม 'ยุคมหาสมุทร' นี้เกิดขึ้น ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนี้ก็คงจะเดินตามรอยความล่มสลายเพราะทรัพยากรหมดเกลี้ยง เหมือนโลกเก่าของเขาแน่ๆ

การมีชีวิตรอดเป็นแค่พื้นฐาน

การช่วงชิงทรัพยากรและคว้าชัยชนะในการวิวัฒนาการต่างหาก คือเป้าหมายของเขาและเพื่อนร่วมชาติอีกพันล้านคน

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : เกราะเหล็กแผ่นที่ถูกทิ้งร้าง】

【ย่อยสลายจะได้รับ : โลหะผสม4, แร่มิธริล1】

【ยืนยันการย่อยสลายหรือไม่?】

"ย่อยสลาย"

แสงสีฟ้าวาบขึ้นไม่หยุดหย่อน หร่านอี้ไม่มีเวลาเช็คคลังด้วยซ้ำ เขาพุ่งตัวไปยังเป้าหมายต่อไปทันที

เคลาส์โยนเนื้อปลาเข้าปากเต่าชิ้นแล้วชิ้นเล่าอย่างกับหุ่นยนต์ สายตาก็มองหร่านอี้วิ่งพล่านไปทั่วหลังเต่าด้วยความหวาดเสียว

เกิดปู่เต่าแกไม่พอใจพลิกตัวขึ้นมาจะทำไง...

【เต่า : นี่เอ็งกะจะรื้อบ้านข้าเลยเรอะ?】

【พี่ชาย เบาได้เบา! อย่าถอนจนเกลี้ยง! เหลือชั้นในให้ปู่เต่าบ้าง!】

【ห่านบินผ่านยังโดนถอนขน เต่าว่ายผ่านก็โดนเลาะกระดอง...】

【พี่โลงศพรับบทผู้รับเหมาทุบตึกอย่างมีความสุข!】

【ถูกใจสายเก็บขยะในเกมเป็นที่สุด!】

"นี่... นี่มันบ้าไปแล้ว!"

เจฟฟ์กุมขมับ "เขาเปลี่ยนสัตว์ยักษ์ให้กลายเป็นเหมืองส่วนตัวเฉยเลย!"

"ชิบะ! มันไม่ยุติธรรม!"

ชายผมทรงกะลาครอบหน้าขาววอกทุบกำปั้นลงบนแผงควบคุม

"ทำไมดวงหมอนั่นถึงดีตลอดเลยวะ? เกาะสมบัติมีชีวิตเนี่ยนะ! ไกอาลำเอียงหรือเปล่า?!"

"พันเอกปาร์ค ใจเย็นๆ ครับ"

นักวิเคราะห์ยื่นน้ำให้แก้วหนึ่ง

"จากการวิเคราะห์ ถ้าเขาพยายามทำร้ายเต่าตัวไหนหลังจากตกได้ 【ดาวอายุยืนแห่งท้องทะเลตัวน้อย】 แล้วล่ะก็..."

ในศูนย์บัญชาการแคว้นมังกร ศาสตราจารย์หลี่หยวนกล่าวด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล "เขาใช้ช่องโหว่ของกฎแบบนี้จะได้เหรอครับ?"

"ไม่หรอก"

พลเอกอาวุโสเผยมองดูร่างที่กระโดดไปมาบนหน้าจออย่างสงบนิ่ง

"เขาแค่เลือกทางเดิน แล้วไกอาก็มอบรางวัลให้อย่างงามก็เท่านั้น"

หร่านอี้ไม่มีเวลาสนใจว่าใครจะคิดยังไง ตอนนี้ในหัวมีแต่ความคิดเดียว :

โกยทรัพยากร ด่วนจี๋!

เน้นของเรืองแสงก่อน ตามด้วยโลหะ ส่วนอย่างอื่นแล้วแต่บุญแต่กรรม

【ได้รับ : แร่มิธริล1】 【ได้รับ : คริสตัล10】

【ได้รับ : กระดูกปะการัง8】 【ได้รับ : ไม้แปรรูป15】

【ได้รับ : มอสเรืองแสงที่เกาะติดอยู่8】 【ได้รับ : คริสตัลทะเลลึก3】

...

"ฟู่—"

ก้อนเมือกเฉี่ยวเสื้อหร่านอี้ไปนิดเดียว ตกกระทบแนวปะการังจนเกิดควันขาวฉุย

"ดุเหมือนกันแฮะ"

หร่านอี้คว้าแท่งเหล็กสนิมเขรอะที่เหลือจากการย่อยสลาย งัดโคนกอเพรียงน่าขยะแขยงที่พ่นเมือกออกมาอย่างแรง

【ตรวจพบเป้าหมายที่ย่อยสลายได้ : เพรียงหน้าผีแห่งห้วงลึก (อาณานิคม)】

"ย่อยสลาย"

【ได้รับ : กาวชีวภาพประสิทธิภาพสูง10, พิษอัมพาต2, เปลือกแข็งแคลเซียม*5】

"ลูกพี่! พอได้แล้วมั้ง!"

เสียงตะโกนของเคลาส์ลอยมาจากอีกฟาก "ขืนป้อนอีก ฉันต้องเฉือนเนื้อตัวเองแล้วนะ!"

"ก็เฉือนสิ!"

ได้ยินเสียงหร่านอี้ลอยตามลมมา

เคลาส์โกรธจนแทบเป็นลม ไอ้คนบ้า! เขาเห็นหร่านอี้ถอนแม้กระทั่งมอสและสาหร่ายบนหลังเต่าออกมาเป็นแผง!

หลังจากเก็บไม้แปรรูปได้อีกสิบกว่าท่อน หร่านอี้ก็สะดุดตากับมุมหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในพุ่มปะการัง

พอย่อยสลายสิ่งปกคลุมออก ก็เผยให้เห็นหีบสมบัติที่ทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด

รวยเละแล้วงานนี้!

【ตรวจพบเป้าหมายพิเศษ : หีบสมบัติที่ถูกผนึกโดยกาลเวลา】

【คำเตือน! เป้าหมายนี้ไม่สามารถย่อยสลายได้!】

หืม?

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอของที่ระบบย่อยสลายไม่ได้!

หร่านอี้พยายามจะยกมันขึ้น แต่มันดูเหมือนจะติดแน่นกับกระดองเต่า ขยับไม่ได้เลย

'แผ่นดิน' ใตัเท้าสั่นสะเทือนรุนแรง

"หร่านอี้ มันมองนายแล้ว!"

ได้ยินเคลาส์เตือน หร่านอี้ไม่รอช้า วิ่งไปที่ขอบกระดองแล้วกระโดดกลับขึ้นเรือโลงศพทันที

ปากของเต่ายักษ์หุบลงแล้ว

ดวงตาเม็ดถั่วที่ไร้อารมณ์เหลือบมองหร่านอี้แวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ จมลงสู่ใต้ผิวน้ำ

ขณะที่หัวขนาดเท่าเนินเขากำลังจะลับหายไป

"เอิ๊ก—"

เสียงเรอดังสนั่นหวั่นไหวมาจากใต้น้ำ

ทันใดนั้น วัตถุสีดำก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ ตก "แหมะ" ลงบนเรือน้อย สาดกระจายของเหลวเหนียวหนืดไปทั่ว