บทที่ 13 : ตกปลาตอนกลางคืน ย่อมต้องได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาอยู่แล้ว

บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดของแคว้นมังกรผ่อนคลายลงทันตา

【ไฟ! นั่นมันไฟ! เปลวไฟแห่งอารยธรรม!】

【ฮือออ ในที่สุดท่านเทพก็ไม่ต้องทนแทะเนื้อแดดเดียวดิบๆ อีกแล้ว! สุดยอดไปเลย!】

【นี่แหละลูกผู้ชายตัวจริง! ถึงจะใช้แท่งจุดไฟแมกนีเซียม แต่ถ้าปัดเศษขึ้น มันก็คือการปั่นไม้จุดไฟดีๆ นี่เอง!】

【คนข้างบนนั่น บ้านนายปัดเศษกันแบบนี้เรอะ?】

จางกวงเหว่ยเองก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"พอมีไฟ โอกาสรอดชีวิตก็เพิ่มขึ้นมหาศาล!"

ศาสตราจารย์หลี่ซูพยักหน้าเห็นด้วย

"ไฟเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงว่ามนุษย์เริ่มรู้จักใช้เครื่องมือเพื่อปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อม มันคือรากฐานสำคัญของอารยธรรมค่ะ"

นี่อาจจะเป็นความแตกต่างระหว่างสายศิลป์กับสายวิทย์กระมัง

ณ เวลานี้ สิ่งที่อยู่ในหัวของหร่านอี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับ 'อารยธรรม' หรือ 'รากฐาน' อะไรเลยสักนิด

ทุกอย่างล้วนมาจากมุมมองของการใช้ประโยชน์ได้จริงล้วนๆ

เยี่ยม

ไฟใช้กลั่นน้ำจืดได้

ฆ่าเชื้อโรคและแบคทีเรียได้

ทำถ่านกัมมันต์เพื่อใช้กรองน้ำ หรือใช้รักษาบาดแผลได้

เขาเงียบขรึมพลางเติมไม้แห้งเข้าไปในกองไฟ

สักพัก เสียงเคาะโลหะก็เงียบลง

เคลาส์ชูผลงานชิ้นสำเร็จขึ้นมาราวกับจะอวด แล้วรายงานผลด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สนิมกินเนื้อเหล็กไปพอสมควร ความเหนียวคงลดลง ถ้าตกได้ปลาตัวใหญ่เกินไป ตะขออาจจะหักได้"

หร่านอี้รับมาพิจารณา

แม้จะใช้วัสดุเหลือใช้ แต่ความโค้งงอและรูปทรงถือว่าได้มาตรฐานทีเดียว

"ฝีมือไม่เลวนี่"

เคลาส์ไม่พูดอะไร เขาหยิบผ้าออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือ แล้วบรรจงเช็ดทำความสะอาดค้อนคู่ใจอย่างพิถีพิถัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหมอนี่ต้องเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรงแน่นอน

หร่านอี้มัด 'เบ็ดตกปลา' เข้ากับเชือกป่านอย่างแน่นหนา ฉีกชิ้นเนื้อดิบเล็กๆ เสียบเข้าที่ปลายตะขอ แล้วเหวี่ยงลงไปในทะเล

"สัตว์ประหลาดนั่น... มันยังไม่ตาย มันจะถูกล่อให้มาทางนี้หรือเปล่า?"

เคลาส์เริ่มมีอาการขวัญผวาเล็กน้อย

"ไม่น่าหรอก"

หร่านอี้อธิบายอย่างใจเย็น พลางเติมฟืนเข้ากองไฟอีกท่อน

"นายทิ่มตามันบอดไปตั้งหลายข้าง ช่วงนี้มันน่าจะกลัวแสงและไฟมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ"

พูดจบ เขาก็เปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

"แต่ก็นั่นแหละ ที่นี่ไม่ใช่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน จะเอาสามัญสำนึกมาตัดสินไม่ได้ ถ้ามันโผล่มาทักทายจริงๆ..."

"ตัวบะเริ่มเทิ้มขนาดนั้น น่าจะแลกแต้มวิวัฒนาการได้หลายแต้มเลยนะเนี่ย?"

หัวใจของพี่น้องชาวมังกรแทบจะวายตายเพราะคำพูดของหร่านอี้

【เมื่อกี้เพิ่งทำฉันกลัวแทบตาย ตอนนี้ท่านเทพเล็งแต้มวิวัฒนาการมันซะแล้วเรอะ?】

【อย่าพูดเล่นไป นอกจากแต้ม อาจจะมีทั้งหนัง ทั้งเนื้อ ทั้งกระดูกของมัน...】

【ฉันเริ่มตั้งตารอแล้วสิ เป็นบ้าอะไรไปเนี่ย! รีบกลับมาเร็วๆ เข้า แม่งูเขียว! มาให้พี่โลงศพของฉันต้อนรับหน่อย!】

ในขณะเดียวกัน ผู้บรรยายฝั่งญี่ปุ่นก็แค่นเสียงดูแคลน

"ขี้โม้โอ้อวด แค่โชคดีรอดมาได้ครั้งเดียว คิดว่าจะล่าสัตว์ประหลาดระดับนั้นได้หรือไง? ชาวมังกรผู้โง่เขลา"

เคลาส์มองดูหนุ่มชาวมังกรที่กำลังตกปลาอย่างใจเย็นด้วยสายตาซับซ้อน

ทุกการกระทำของชายคนนี้ หากมองแยกกัน มันดูเหมือนคนบ้าชัดๆ

แต่พอเอามารวมกัน มันกลับมีตรรกะที่แหวกแนวและความกล้าหาญที่น่าตกใจแฝงอยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะหร่านอี้

ป่านนี้เขาคงไม่เหลือแม้แต่กระดูก

เลน่า... ถ้ายัยนั่นเห็นสภาพน่าสมเพชของพี่ชายตอนนี้ คงได้ล้อเลียนจนหูชาแน่ๆ

เคลาส์ลุกขึ้นยืนเงียบๆ หยิบไม้เปียกชื้นขึ้นมาสองสามท่อน แล้วเริ่มตรวจสอบความเสียหายรอบตัวเรือ

หร่านอี้ชำเลืองมองด้วยความพึงพอใจในไหวพริบของเจ้าหนุ่มฮันส์แคท... ค่ำคืนเริ่มดึกสงัด

เคลาส์เช็ดมือและตรวจตราเรือน้อยรอบสุดท้าย

"นี่คือดีที่สุดเท่าที่ฉันจะซ่อมได้แล้ว"

หร่านอี้เงยหน้าขึ้นมอง ราวกันตกที่ 'หักพัง' ถูกยึดกลับเข้าที่ รอยร้าวที่หัวเรือถูกอุดด้วยไม้จนดูเหมือนมีรอยปะอยู่หลายจุด

【โลงศพกระดูกไม้ขนาดย่อม (LV.1)】

【ความทนทาน : 35/50】

ความทนทานฟื้นฟูจาก 15 กลับมาเป็น 35

"เท่านี้ก็พอแล้ว" หร่านอี้พอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

เคลาส์ขยับแผ่นไม้ที่วางกองไฟไปไว้กลางโลง แล้วผูกเบ็ดตกปลาเข้ากับเชือกอีกเส้นอย่างเงียบๆ ก่อนจะหย่อนลงทะเล

ทั้งสองคนนั่งถือสายเบ็ดคนละฝั่ง คนหนึ่งสีหน้าเรียบเฉย อีกคนหน้าตาอิดโรย

【ฉากนี้... ทำไมฉันถึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึก 'สุขสงบ' แปลกๆ นะ?】

【ท่ามกลางความมืดมิด นั่งตกปลาบนโลงศพ... ก็ดู 'สงบ' ดีนะ】

【นี่มันฟีลฉันกับเพื่อนไปตกหมึกตอนกลางคืนชัดๆ】

【เคลาส์ : ตอนนั้นฉันกลัวจนฉี่จะราด แต่ไม่กล้าพูดต่างหาก】

ไม่นาน เชือกป่านในมือหร่านอี้ก็จมวูบลง

หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากอยู่พักหนึ่ง พอรู้สึกว่าแรงดิ้นรนของปลายสายเริ่มแผ่วลง เขาก็รีบสาวเชือกกลับมาอย่างรวดเร็ว

ปลาประหลาดลำตัวแบนยาวเกือบเมตรถูกลากขึ้นพ้นน้ำ ร่างกายของมันสะบัดไปมาราวกับแส้สีเงิน ฟาดกระทบฝาโลงดังสนั่น

นอกจากฟันแหลมคมที่เรียงซ้อนกันอีกชั้นในปาก กับครีบหลังที่ตั้งชันเหมือนเม่นแล้ว รูปร่างแบบนี้มัน...

【เชี่ย! นี่มันปลาดาบชัดๆ!】

【คุณพระ ปลาดาบนี่กลายเป็นปีศาจไปแล้วเหรอ หน้าตาดุร้ายชะมัด】

【ท่านเทพ เร็วเข้า จัดการเลย! จะนึ่งมะนาวหรือต้มยำดี?】

"หน้าตามันดูคุ้นๆ นะ..."

หร่านอี้พึมพำ พลางหยิบไม้พายชั่วคราวขึ้นมาฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวปลาเต็มแรง

"ผัวะ!"

โลกกลับสู่ความเงียบสงบ

【คุณได้สังหารปลาดาบกลายพันธุ์ ได้รับแต้มวิวัฒนาการ *1】

【ประกาศทั่วโลก : ผู้เล่นหมายเลข 100 จากแคว้นมังกร ได้รับแต้มวิวัฒนาการ *1! กำลังคำนวณรางวัลโชคชะตาแห่งชาติ...】

【รางวัลสำหรับพลเมืองแคว้นมังกรทุกคน : ความว่องไว +0.01!】

หร่านอี้หิ้วหางปลาขึ้นมา เปิดช่องเล็กๆ บนฝาโลง แล้วโยนมันลงไปข้างใน

"ทำไมไม่ย่อยสลายไปเลยล่ะ?"

เคลาส์รู้ว่าหร่านอี้สามารถย่อยสลายและเก็บของเข้าคลังได้โดยตรง จึงอดถามไม่ได้

"เสียของน่ะ ใช้ประโยชน์ได้ไม่คุ้มค่า"

หร่านอี้ตอบราวกับเป็นเรื่องปกติ

ก้างปลาเอาไปต้มซุปได้ หนังปลาเอาไปเคี่ยวเป็นกาวได้ น้ำมันปลาก็สกัดออกมาได้... นี่แหละที่เขาเรียกว่า 'ใช้ทุกส่วนให้คุ้มค่า'

ขณะที่เขากำลังจะเกี่ยวเหยื่อใหม่ ก็ได้ยินเสียงร้องอุทานสั้นๆ ของเคลาส์

เชือกป่านในมือเคลาส์ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ สั่นไหวอย่างผิดปกติ เขากำเชือกแน่นแต่ไม่กล้าดึงแรง กลัวว่าเชือกจะขาด

"ได้ตัวใหญ่เหรอ?"

หร่านอี้วางเบ็ดลงแล้วคว้าไม้พายขึ้นมาแทน จ้องมองไปที่ผิวน้ำเขม็ง

"ไม่... มีบางอย่างผิดปกติ"

"มันกำลังแทะเชือกของฉัน!"

สิ้นเสียง เชือกป่านของเคลาส์ก็หย่อนวูบทันที แต่มันไม่ได้หลุดจากตะขอ... กลับมีบางสิ่งกำลังไต่ย้อนขึ้นมาตามเชือกอย่างรวดเร็ว!

แสงไฟส่องให้เห็นรูปร่างของมันชัดเจน—

ก้อนวุ้นกึ่งโปร่งแสงเกาะหนึบกับเชือกป่าน กำลังคืบคลานขึ้นมาด้วยความเร็วสูง

มันยาวประมาณ 1 เมตร ลักษณะเหมือนถุงน้ำแบนๆ ด้านข้างมีขาเรียวเล็กยื่นออกมาเหมือนสัตว์ขาปล้อง เทียบกับลำตัวที่บวมเป่งแล้ว ดูไม่ออกเลยว่าขาพวกนั้นมีไว้ทำไม

ส่วนหัวที่กำลังกัดกินเชือกอยู่นั้น เป็นอวัยวะปากทรงกลมที่เต็มไปด้วยฟันซี่เล็กถี่ยิบ

เพียงพริบตาเดียว เชือกในมือเคลาส์ก็ถูกกัดขาดกระจุย

"ปล่อยมือเร็ว!"

หร่านอี้คว้าแขนเคลาส์แล้วกระชากเข้าหาตัว

แต่เจ้าสิ่งนั้นดูเหมือนจะรู้ทัน มันดีดตัวพุ่งเข้ามา หมายจะกระโจนใส่หน้าเคลาส์เต็มๆ!

【เชี่ยเอ้ย! นั่นมันตัวบ้าอะไรวะ!】

【เคลาส์ หลบไป!】

【แม่จ๋า หนูไม่อยากกินเยลลี่อีกแล้ว...】

"ตุบ—"

หร่านอี้หวดไม้พายสวนออกไป แต่ภาพที่คาดว่าจะเห็นมันกระเด็นหรือแตกโพละกลับไม่เกิดขึ้น

ก้อนวุ้นนั้นบิดตัวกลางอากาศ แล้วเกาะหนึบติดกับไม้พายราวกับตังเมเหนียวหนืด ขาเล็กๆ ของมันสะบัดไปมาในอากาศ ปากกลมๆ ขยับอ้าหุบ พยายามจะไต่ตามไม้พายเข้ามาหาแขนของหร่านอี้อย่างเอาเป็นเอาตาย!