บทที่ 9 ช่วงเวลามืดมนที่สุด

“ตรวจพบผู้เล่นเข้าสู่ดันเจี้ยนผู้เล่นเดี่ยวขนาดใหญ่ระดับทองแดง ‘เมืองแห่งฝันร้าย’ ดันเจี้ยนเปิดแล้ว ทางเข้าถูกปิดตาย คุณสามารถออกไปได้หลังจากทำภารกิจสำเร็จหรือยอมแพ้”

“ตรวจพบผู้เล่นหลายคนบุกรุกดันเจี้ยน ระดับความยากเพิ่มขึ้น ปีศาจราตรีคลุ้มคลั่งเพิ่มขึ้น 50%”

“คำเตือน: หนึ่ง ดันเจี้ยนเปิดอย่างเป็นทางการแล้ว มินิแมพ, ช่องสื่อสาร และบอร์ดสาธารณะอื่นๆ ไม่สามารถใช้งานได้ สอง ทรัพยากรทั้งหมดในดันเจี้ยน ยกเว้นของที่ดรอปจากหีบสมบัติ ไม่สามารถนำออกไปได้ รางวัลภารกิจจะถูกคำนวณรวบยอดหลังจากจบดันเจี้ยน”

“ภารกิจหลักเริ่มทำงาน: เอาชีวิตรอด 3 วัน รางวัล: 3,000 คะแนน”

“ภารกิจรอง 1 เริ่มทำงาน: สำรวจฐานทัพฝูซาน ค้นหาน้ำยาแอนติบอดีปีศาจราตรี รางวัล: การ์ดสุ่ม”

“ภารกิจรอง 2 เริ่มทำงาน: กำจัดราชาปีศาจราตรี รางวัล: สารเสริมสมรรถภาพทางกายระดับทองแดง”

เซี่ยซานฝูมองดูตำแหน่งของตัวเองบนมินิแมพแล้วก็สติแตกไปเลย สรุปคือเธอเริ่มเกมกลางวงล้อมดันเจี้ยนเลยเหรอเนี่ย?!

เมืองทั้งเมืองคือขอบเขตของดันเจี้ยนงั้นเหรอ?

แล้วไอ้ป้ายกำกับดันเจี้ยนนี่มันอะไรกัน? ดันเจี้ยนระดับทองแดงหมายความว่าเข้าได้เฉพาะเลเวล 10 (รวมเลเวล 10) ขึ้นไปเท่านั้นเหรอ?!

แล้วเธอก็ดันเลเวล 10 พอดีเป๊ะ?!

ทำไมไม่เตะเธอออกไปตั้งแต่แรกล่ะฟะ!

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่น ประตูนีรภัยฉุกเฉินข้างๆ เธอปูดนูนขึ้นมา

เซี่ยซานฝูสะดุ้งโหยง ไม่นะ นี่มันชั้นใต้ดินที่สิบเจ็ด เอาไว้เก็บน้ำ มีปีศาจราตรีระดับสูงแค่ตัวเดียวที่บ่อน้ำ แล้วเธอก็จัดการมันไปแล้วนี่นา ยังจะมีสัตว์ประหลาดโผล่มาอีกได้ไง!

ปัง!

ประตูสั่นสะเทือน แทบจะหลุดออกมาจากบานพับ

โถงบันไดแคบเกินไปที่จะเหวี่ยงกระบองเขี้ยวหมาป่า เซี่ยซานฝูรีบเปิดประตูนีรภัยไปทางระเบียงฝั่งเหนือ วิ่งออกจากระเบียงก็จะไปโผล่ที่พื้นที่วงกลมใจกลางภูเขา

เธอหันกลับมาเปิดประตูบานใหญ่ที่หันหน้าเข้าหาใจกลางภูเขา เข้าไปในพื้นที่ที่มีบ่อน้ำ พอสาดไฟฉายไปทั่ว ก็เห็นหนูตัวมันเลื่อมขนาดเท่าลูกวัวกำลังพุ่งชนประตูอยู่

แต่ตอนนี้มันหันหัวกลับมาพุ่งใส่เธอ นัยน์ตาสีแดงฉานดูชั่วร้ายอย่างน่าขนลุกภายใต้แสงไฟ แฝงไว้ด้วยความกระหายเลือดราวกับมนุษย์!

เซี่ยซานฝูยัดไฟฉายแรงสูงเข้าไประหว่างช่องว่างของถังน้ำที่วางซ้อนกันอย่างลวกๆ แล้วง้างกระบองเขี้ยวหมาป่าขึ้น หวดใส่เจ้าหนูยักษ์อ้วนกลมที่กระโจนเข้ามาด้วยความเร็วเป็นสองเท่า

"แม่แกเป็นนักแบดมินตันสมัครเล่นมือวางอันดับสิบนะเว้ย ไม่มีลูกไหนที่แม่รับไม่ได้หรอก!"

ตุ้บ!

เจ้าหนูยักษ์อ้วนกลมกระเด็นไปกระแทกกำแพงถังน้ำจนพังครืน น้ำทะลักออกมา

จี๊ด! จี๊ด!

เสียงกรีดร้องแหลมสูงเสียดแทงแก้วหูทำเอาเธอวิงเวียน แค่เผลอไปแวบเดียว นัยน์ตาสีแดงคู่นั้นก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว เธอรีบเบี่ยงตัวหลบเงาร่างที่พุ่งเข้ามา แล้วเหวี่ยงกระบองเพื่อสร้างระยะห่าง

ไอ้หนูบ้านี่ดูจะมีฝีมืออยู่เหมือนกัน เสียงร้องของมันรบกวนจิตใจชะมัด!

เซี่ยซานฝูกัดฟัน รู้ว่ายืดเยื้อไม่ได้ พอมันแยกเขี้ยวพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เธอก็เสยกระบองขึ้น งัดมันลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ แล้วตามด้วยการหวดเต็มแรง ราวกับตบลูกขนไก่ อัดมันกระแทกกำแพงเหมือนลูกปืนใหญ่

ก่อนที่มันจะร่วงลงมา เซี่ยซานฝูก็พุ่งตัวเข้าไป เหวี่ยงกระบองเขี้ยวหมาป่ารัวเร็วปานพายุ จนมองเห็นเป็นภาพติดตา กระหน่ำทุบจนได้ยินเสียงกะโหลกแตกถึงจะหยุดมือ

“ยินดีด้วย ผู้เล่นกำจัดปีศาจราตรีระดับ 10 สำเร็จ ได้รับแต้มต่อสู้ +1000 ดรอปหีบสมบัติทองแดงหนึ่งใบ”

ปีศาจราตรีระดับ 10?

ไม่ถูกสิ

ทำไมไม่ใช่ราชาปีศาจราตรีล่ะ

ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ หรือว่าเธอด่วนสรุปไปเอง?

สมุดบันทึกที่โรงแรมบอกว่าราชาปีศาจราตรีระดับ 10 สามารถสั่งการกองทัพปีศาจราตรีได้ เธอเลยทึกทักเอาเองว่าราชาปีศาจราตรีคือเลเวล 10

แต่เธอลืมคิดไปว่าข้อมูลในสมุดบันทึกนั้นมันเก่าแค่ไหนแล้ว

ตามกฎที่ว่าดันเจี้ยนระดับทองแดงเข้าได้เฉพาะเลเวล 10 ขึ้นไป แสดงว่าระดับความอันตรายของดันเจี้ยนนี้อย่างน้อยก็ต้องเหมาะกับผู้เล่นเลเวล 10 ขึ้นไป

นั่นไม่ได้หมายความว่าปีศาจราตรีที่เลเวลสูงกว่า 10 จะโผล่ออกมาหรอกเหรอ!

เล่นไม่ได้แล้ว เล่นไม่ได้แล้ว

เซี่ยซานฝูรีบเปิดหน้าต่างเกม หาปุ่มออกจากดันเจี้ยน แต่กลับมีหน้าต่างเด้งขึ้นมาแจ้งว่าการออกจากดันเจี้ยนต้องซื้อบัตรออก และของที่ดรอปจากหีบสมบัติทั้งหมดที่ได้ในดันเจี้ยนจะถูกยึดคืน

ใครจะไปรู้ว่าบัตรออกขายที่ไหน แล้วต่อให้รู้ มีแต้มอยู่ 32 แต้มจะไปซื้ออะไรได้!

ตอนเก็บเกี่ยวคะแนนอย่างเมามันก่อนหน้านี้สนุกแค่ไหน ตอนนี้เซี่ยซานฝูอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตายแค่นั้น ของขวัญจากโชคชะตามักมีป้ายราคาซ่อนอยู่เสมอจริงๆ

นี่มันทางตันชัดๆ บ้าเอ๊ย!

เซี่ยซานฝูเปิดหีบสมบัติทองแดง แล้วก็ต้องผิดหวังสุดขีด: ลูกแก้วหายใจใต้น้ำระดับทองแดง +1

ไม่ใช่ไอเทมโจมตี

เธอเก็บลูกแก้วหายใจใต้น้ำ แล้วชะโงกหน้ามองลงไปในบ่อน้ำ

การปรากฏของลูกแก้วหายใจใต้น้ำทำให้เธอเดาว่าเจ้าหนูยักษ์นี่คงขึ้นมาจากทางน้ำ ในห้องนี้มีแค่บ่อน้ำนี้เท่านั้นที่เป็นจุดเชื่อมต่อ

แต่เธอยังไม่คิดจะเสี่ยงกระโดดลงไปในบ่อตอนนี้ สถานการณ์ข้างล่างเป็นยังไงก็ไม่รู้ มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลยจริงๆ

ทันใดนั้น เสียงของหนักหล่นตุ้บดังมาจากข้างนอก

เซี่ยซานฝูส่องไฟฉายออกไป ขนลุกซู่ทันที ปีศาจราตรีแขนขาหักบิดเบี้ยวกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน!

ยังไม่ทันจะง้างกระบอง ก็เห็นอีกสามสี่ตัวร่วงลงมาจากข้างบน!

ไม่นานนัก มันก็เหมือนฝนตกปีศาจ พวกมันกระโดดลงมาตัวแล้วตัวเล่า

มีความแค้นอะไรกันนักกันหนา ถึงกับต้องโดดตึกมาฆ่ากันเลยเหรอ?

และไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่ปีศาจราตรีพวกนี้ดูจะเกรี้ยวกราดผิดปกติ

เธอผ่าปีศาจราตรีตัวที่พุ่งเข้ามาเป็นสองซีก

“ยินดีด้วย ผู้เล่นกำจัดปีศาจราตรีระดับ 0 (ระดับ 5 เทียม) สำเร็จ แต้มต่อสู้คูณสอง +20”

“ประกาศจากระบบ: ค่าความเกลียดชังเกิน 10,000 ฝูงปีศาจราตรีคลุ้มคลั่งเพิ่มขึ้น 100% ปีศาจราตรีแต่ละตัวเลเวลเพิ่มขึ้น 5 เลเวล ราชาปีศาจราตรีได้รับบัฟเผ่าพันธุ์ เลเวลเพิ่มขึ้นเป็นเลเวลสูงสุดของดันเจี้ยนคือเลเวล 20”

อ๊ากกกกกก มิน่าล่ะตอนฟันลงไปถึงรู้สึกตึงมือเหมือนฟันระดับ 5

ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหาย เลเวล 20 เลเวล 20 เลเวล 20!

เซี่ยซานฝูหน้ามืดตาลาย รีบปิดประตูบานใหญ่ดังปัง

ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ยังมีโอกาส

ข่าวดี: ปีศาจราตรีระดับสูงเกินเลเวล 5 ทั้งหมดในฐานทัพถูกเธอจัดการไปล่วงหน้าแล้ว

ข่าวร้าย: ปีศาจราตรีระดับสูงเทียมต่ำกว่าเลเวล 10 นับพันตัวกำลังล้อมกรอบเธออยู่

ข่าวดี: ตามภารกิจหลัก เธอแค่ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ 3 วัน

ข่าวร้าย: ราชาปีศาจราตรีเลเวล 20 กำลังซุ่มโป่งอยู่ที่ไหนสักแห่ง จ้องจะงาบเธออยู่

เซี่ยซานฝูย่ำเท้าลงบนพื้นเปียกแฉะ กวาดตามองถังน้ำที่เสียหายรอบตัว แล้วจู่ๆ ก็คว้ากระบองเขี้ยวหมาป่าขึ้นมากระหน่ำทุบอย่างบ้าคลั่ง ทำให้น้ำแตกกระจายเจิ่งนองเต็มพื้น

เธอหันหลังวิ่งกลับเข้าบันไดหนีไฟ พุ่งเข้าไปในชั้นทดลอง ชั้นทดลองมีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุด มีประตูนีรภัยหนาเตอะทุกระเบียงทางเดิน ประตูส่วนใหญ่ปิดอยู่ และมีปีศาจราตรีเดินเพ่นพ่านค่อนข้างน้อย

เธอเหวี่ยงกระบองเขี้ยวหมาป่าเปิดทางเข้าไป เลี้ยวซ้ายทีขวาที อาศัยความทรงจำจากภาพเอกซเรย์เมื่อครู่ จนเจอห้องเก็บสารเคมีชั่วคราว

อาจเป็นเพราะความรู้ของมนุษย์เกี่ยวกับปีศาจราตรีที่มีสติปัญญายังจำกัด คลังน้ำมัน คลังระเบิด หรือแม้แต่เครื่องเติมน้ำมันถึงถูกทำลายจนหมด แต่ประตูนีรภัยของห้องเก็บสารเคมีชั่วคราวนี้กลับยังสมบูรณ์และถูกล็อกไว้

เซี่ยซานฝูเหวี่ยงกระบองทุบประตู จนครั้งที่แปด ประตูก็เริ่มบิดเบี้ยว

เซี่ยซานฝูถีบประตูเปิดเข้าไป รื้อค้นหาสารเคมีที่เธอรู้จักอย่างร้อนรน

ในห้องเก็บของนี้มีตู้เซฟนิรภัยตั้งตระหง่าน แสงไฟฉายสาดส่องผ่านความมืด

เธอรีบมองหาชื่อสารเคมีที่คุ้นเคย ดึงถังเชื้อเพลิงสองถังและเครื่องพ่นไฟที่เหลือออกจากเป้เดินทางอย่างรวดเร็ว แล้วงัดชะแลงที่รัดไว้กับเป้ออกมางัดตู้เซฟสองตู้ กวาดขวดโหลข้างในยัดใส่เป้

พอกลับมาที่ชั้นใต้ดินที่สิบเจ็ด เธอรีบวางกับดักง่ายๆ ด้วยสารเคมีสองชนิด

ตอนนี้ปีศาจราตรีแขนขาหักกลุ่มใหญ่รวมตัวกันหน้าประตู พวกมันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเซี่ยซานฝูอีกครั้ง และกระแทกประตูอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่กี่ครั้ง ประตูก็หลุดออกมา

เซี่ยซานฝูรีบวิ่งกลับเข้าบันไดหนีไฟแล้ววิ่งขึ้นไปข้างบน ไม่นานเสียงระเบิดก็ดังขึ้นจากข้างล่าง ทำเอาบันไดสั่นสะเทือนเล็กน้อย

สารเคมีสองตัวนั้นทำปฏิกิริยากันได้ และตัวหนึ่งก็ทำปฏิกิริยากับน้ำ กับดักที่เธอวางไว้ก็แค่ให้ปีศาจราตรีที่ทะลักเข้ามาสะดุดหกล้มแล้วไปคลุกเคล้ากันเอง

เสียงแจ้งเตือนการฆ่าดังขึ้นไม่ขาดสาย ปริมาณสารเคมีมีไม่มาก ถึงจะเกิดระเบิด แต่ก็ไม่กระทบถึงชั้นอื่น

เธอกลับไปที่ชั้นทดลอง หยิบถังเชื้อเพลิงและเครื่องพ่นไฟ แล้ววิ่งมุ่งหน้าสู่ชั้นพื้นดิน