บทที่ 120 การรุมอย่างยุติธรรม

บทที่ 120 การรุมอย่างยุติธรรม

การฟื้นคืนความหนุ่มของสิงโตทองคำทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง แม้หลายคนจะเคยเห็นเรย์ลีย์กลับไปหนุ่มแล้ว แต่นั่นคือราชามืดเรย์ลีย์ มือขวาของราชาโจรสลัด ทว่าเมื่อสิงโตทองคำเองก็คืนวัยได้เช่นกัน นั่นหมายความว่า…ผู้นำของพวกเขาน่าจะยังมียาอายุวัฒนะอยู่ในมือ หากวันหนึ่งพวกเขาแก่ตัวลงแล้วได้ยาสักเม็ด ช่างวิเศษเพียงใด

การคาดเดาของทุกคนทำให้ความภักดีโดยเฉลี่ยของโจรสลัดซอลพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนถึงขั้นก่อเกิดตัวละครประหลาดขึ้นมา ในระยะไกล ดวงตาของแม่มดน้ำแข็งไวท์ตี้ เบย์เป็นประกายโลภอย่างไม่ปิดบัง อีกไม่กี่ปีก็จะอายุห้าสิบแล้ว ผู้หญิงคนไหนจะยอมรับความจริงของความแก่ได้ง่าย ๆ

【บุคคลระดับ S ไวท์ตี้ เบย์ เกิดอารมณ์ด้านลบต่อโฮสต์: ความโลภระดับสูง รางวัล: ค่าประสบการณ์ 5,000】

การแจ้งเตือนฉับพลันทำให้ซอลมองไปยังไวท์ตี้ เบย์ที่เต็มไปด้วยความโลภ สายตาที่เขาส่งไปทำให้เธอรีบเก็บงำความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง แสร้งทำเป็นเคร่งขรึมและกังวลกับการต่อสู้

“...”

เขาไม่คาดคิดว่าความหมกมุ่นของไวท์ตี้ เบย์กับยาอายุวัฒนะจะรุนแรงถึงเพียงนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบแจ้ง “ความโลภระดับสูง” จริงอย่างที่ว่า ศัตรูนิรันดร์ของผู้หญิงคือเวลา

หากมีผู้หญิงสักคนในที่นี้ที่ไม่ใส่ใจในชั่วขณะนี้ คงเป็นรูจที่ฟื้นคืนชีพมา อายุทางกายภาพของเธอเพียงสามสิบ และแม้ความงามจะร่วงโรยไปตามวัย เธอก็เชื่อว่า “โรเจอร์” ต้องเตรียมบางอย่างไว้ให้เธอแน่

ในตอนนั้น เสียงคำรามของมังกรจากฟากฟ้าไกล ๆ ดังขึ้น ตัดบทความฝันกลางวันของหลายคนอย่างกะทันหัน เลือนรางได้ยินเสียงเรียกชื่อ “โรเจอร์” จากขอบฟ้า ร่างมังกรครามของไคโดค่อย ๆ ใหญ่ขึ้นในสายตาทุกคน ออร่าของเขายังยิ่งใหญ่ดั่งเดิม

เมื่อเห็นไคโดกลับมา สิงโตทองคำก็อยากลองฝีมือ ฮาโอชคุระดับสูงสุดที่เพิ่งฟื้นคืนค่อย ๆ แผ่ขึ้น เขากระหายจะล้างอายจากความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับเมื่อครู่

“โรเจอร์ นายจะไป หรือให้ชั้นไป?”

“ชิกิ นายแน่ใจหรือว่าจะจัดการไคโดได้? เราปล่อยให้ยืดเยื้อกว่านี้ไม่ได้ สงครามยืดเยื้อจะมีแต่ทำลายที่นี่”

เห็นเช่นนั้น สิงโตทองคำกดแรงฮึดลงแล้วส่ายหน้า แม้ตอนนี้จะมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่เขาสังเกตไคโดมานาน ด้วยพลังที่เพิ่งฟื้นคืน เขาไม่แน่ใจว่าจะชนะจักรพรรดิผู้นี้ได้ บางทีให้ซอลสู้จะดีกว่า ทว่าชัดเจนว่าแผนของอีกฝ่ายไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิด

“ชิกิ ไปด้วยกัน จัดการไคโดให้เร็วที่สุดสำคัญกว่า”

“นี่มัน…”

สายตาทั้งสองสบกัน เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งของซอล สิงโตทองคำหันไปมองเกาะที่รับภาระหนักเกินกำลัง แล้วได้แต่พยักหน้า แม้เคยดูแคลนการรุม แต่ในฐานะสมาชิกโจรสลัดซอล เขาต้องคิดจากมุมของซอล

“เอาล่ะ เกาะปลาหอกดำสำคัญกับนาย คุ้มค่าที่พวกเราจะลงมือร่วมกัน ถือเป็นเกียรติของเด็กเมื่อกี้ ไคโด ที่ได้ให้พวกเรารุมโค่น”

“ฮ่า ๆ ถูกต้อง เป็นเกียรติของไคโด”

เอซที่ทำตัวเหมือนคนล่องหนอยู่พักใหญ่ ไม่รู้จะคอมเมนต์อย่างไรกับการทำให้การรุมดูยุติธรรมขนาดนี้

ซอลกับสิงโตทองคำก้าวไปหามังกรคราม ภาพของสองยอดตำนานร่วมมือกันทำให้ทุกคนตื่นเต้น โจสึนั่งพักให้คนพันแผลอย่างสบาย ๆ แม้จะอยู่ในสภาพเพชรสมบูรณ์ เขาก็ยังบาดเจ็บจากธันเดอร์บากัวของไคโด

“ตำนานสองคนจะร่วมมือกันจริง ๆ หรือ? ภาพแบบนี้หายาก ป๊อปส์ ดูเหมือนยุคสมัยจะเปลี่ยนไปแล้ว โรเจอร์ถึงกับดึงสิงโตทองคำขึ้นเรือ โรเจอร์ เรย์ลีย์ สิงโตทองคำ…‘เศษซากแห่งยุคเก่า’ พวกนี้จะเขย่าโลกแน่”

เมฆดำบนฟ้าหนาทึบขึ้น บอกใบ้ว่าพายุจะทวีความรุนแรง ม่านฝนหนาแน่นพาอสนีบาตฟาดกระหน่ำใส่เกล็ดมังกรคราม

ไม่นานไคโดก็สังเกตเห็นสองร่างนั้น ดวงตาเหมือนงูของเขาหดเล็กลง แสดงสีหน้าขรึมอย่างช่วยไม่ได้ ไอ้เฒ่าหัวแข็งอย่างสิงโตทองคำถึงกับร่วมมือกับโรเจอร์ ไม่น่าเชื่อจริง ๆ อย่างไรก็ดี สิงโตทองคำพิการคงเป็นแค่ตัวกวน ไม่ถึงกับเป็นภัย แค่น่ารำคาญเท่านั้น

ไคโดกลับสู่ร่างผสม ยืนบนขอบหน้าผา คลื่นทะเลซัดกระหน่ำ แขนหนายกกระบองชี้ไปที่สิงโตทองคำอย่างเยาะเย้ย

“สิงโตเฒ่า ดูเหมือนแกยังไม่พอใจ ระวังชั้นจะเชือดแกทิ้งถ้ายังยุ่งกับเรื่องนี้อีก”

“...”

ช่างโอหังจริง ๆ ซอลหันไปปิดปาก พยายามกลั้นหัวเราะไม่ให้สิงโตทองคำเห็น แต่ไหล่ที่สั่นไหวทรยศเขา

ใบหน้าทะนงของสิงโตทองคำหม่นลงทันที เพิ่งคุยโอ่อ่าไปหยก ๆ กลับถูกดูแคลนต่อหน้า ใครจะทนได้?

“ไคโด ไอ้เด็กเวร เอาสิ! แล้วแกด้วย โรเจอร์ ไอ้สารเลว หยุดหัวเราะ! เชื่อไหมว่าชั้นจะเล่นงานพวกแกทั้งคู่!”

“ศักดิ์ศรีสิงโต: พันธนาการราชสีห์จักรพรรดิ!”

พื้นดินม้วนตัวอีกครั้ง ก่อเป็นราชสีห์กว่าสิบตัวพุ่งใส่ไคโด สำหรับไคโด ราชสีห์คำรามก็เป็นแค่ของเล่น เขาแกว่งกระบองสบาย ๆ ตั้งใจบดขยี้ทั้งหมด ทว่าเมื่อกระบองปะทะ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป แรงต้านมหาศาล ราชสีห์เหล่านี้ต่างจากก่อนหน้าลิบลับ ชัดเจนว่าอาบฮาคิเกราะแข็ง

ในหัวไคโดเต็มไปด้วยคำถาม…

“สิงโตเฒ่ายังมีฮาคิ? เป็นไปได้ยังไง? ถ้ามี ทำไมไม่ใช้ก่อนหน้านี้?”

เพราะความประมาท ไคโดบดไม่หมด ราชสีห์ที่เหลือสองตัวพุ่งชนเขาอย่างจัง บังคับให้ถอยร่น ก้อนหินและดินกลบมิดร่างสูงใหญ่ เนินดินผุดขึ้นจากพื้นที่โกลาหลที่เพิ่งสงบ

ตูม!

เมื่อไคโดกระโจนออกจากกระแสหิน สิงโตทองคำที่เตรียมพร้อมแล้วบินอยู่เหนือศีรษะ ดาบคมอาบฮาโอชคุฟาดลงมา ใบดาบทำให้ไคโดรู้สึกถึงวิกฤต เขาไม่มีเวลายกกระบองรับ ได้แต่รีบห่อแขนด้วยฮาโอชคุรับไว้

กร๊อบ…กร๊อบ…

ฮาโอชคุที่ห่ออย่างรีบร้อนไม่พอ ถูกบดแตก ใบดาบทิ้งแผลลึกบนแขนที่อาบฮาคิเกราะแข็ง บาดแผลจากฮาโอชคุขั้นสูงของสิงโตทองคำไม่ใช่เรื่องสบาย ไคโดใช้มืออีกข้างแกว่งกระบองบีบสิงโตทองคำที่คิดจะรุกต่อ ทั้งสองถอยไปตั้งหลัก

ไคโดมองแผลที่หยุดเลือดและเริ่มฟื้น แล้วเงยดูสิงโตทองคำด้วยความไม่อยากเชื่อ เมื่อพิจารณาใกล้ ๆ เขาพบว่ารูปลักษณ์ต่างจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง สิงโตทองคำที่ดูอ่อนวัยลงอย่างน้อยยี่สิบปีเปล่งรัศมีดั่งดวงอาทิตย์เที่ยงวัน ฮาโอชคุอันบ้าคลั่งราวประกาศบางสิ่ง

ในที่สุด ไคโดก็หันความสนใจส่วนใหญ่ไปที่สิงโตทองคำ ฮาโอชคุขั้นสูง ทักษะดาบระดับยอด และพลังผลลอยลอย…ดูเหมือนไอ้ตัวกวนจากวันวานจะกลับมาแล้ว

“สิงโตทองคำ รูปลักษณ์หนุ่มลงของแกแบบนี้…ข่าวกรองที่ว่าโรเจอร์มียายืดอายุ เป็นเรื่องจริงสินะ?”

ยามนี้ อารมณ์ของไคโดปั่นป่วน เขาเคยคิดว่าข่าวเรย์ลีย์กลับหนุ่มเป็นเรื่องแต่งหรือปาฏิหาริย์ที่เกิดซ้ำไม่ได้ ไม่เคยคิดว่าสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้มีอยู่จริง และผู้ครอบครองคือโรเจอร์ ของล้ำค่าที่ทำให้ทั้งโลกโลภได้

โปรดติดตามตอนต่อไป