บทที่ 80 ความเคลื่อนไหวของฝ่ายมารีน

บทที่ 80 ความเคลื่อนไหวของฝ่ายมารีน

หลังจากซอลออกเดินทางไปแล้ว ในบ้านเกิดของหนวดขาวก็แทบไม่เหลือโจรสลัดคนสำคัญอยู่อีก

อิวานคอฟออกไปนานแล้ว ส่วนคร็อกโคไดล์ก็ออกเดินทางตั้งแต่เมื่อคืน อดีตเจ็ดเทพโจรสลัดผู้หยิ่งผยองคนนั้นไม่เคยคิดจะร่วมมือกับซอลตั้งแต่แรก สมกับฉายา “จระเข้ทราย” ในความทรงจำของซอลจริง ๆ

ส่วนแฮนค็อก เธอออกเดินทางตั้งแต่เช้านี้ ต้องรีบกลับเกาะคุจาเพื่อจัดการธุระมากมาย

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้กลับมาพบกันอีกครั้งเป็นเวลานาน สองคืนที่พวกเขาใช้ร่วมกันช่างเร่าร้อนและปล่อยตัวอย่างถึงที่สุด ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อคืนนี้แฮนค็อกกลับร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับเปลวไฟที่จุดเร้าความปรารถนาของบุรุษ และในตอนท้ายกลับดูดพลังของซอลแทบหมดอย่างน่าอัศจรรย์

เมื่อซอลตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เงาร่างของเธอก็หายไปแล้ว เหลือเพียงความปวดล้าแผ่วเบาที่เอวล่าง ตามหลักแล้ว ร่างกายของเขาไม่ควรจะบอบบางถึงขั้นนี้

ขอวางเรื่องจิปาถะเหล่านี้ไว้ก่อน

โจรสลัดชื่อดังที่ยังเหลืออยู่บนเกาะ มีเพียงสองพี่น้อง ผู้บัญชาการหน่วยที่สอง เอส และลูฟี่ ลูฟี่ดูเหมือนจะวางแผนใช้หนังสือพิมพ์แจ้งข่าวไปยังพวกพ้องที่กระจัดกระจาย ให้ฝึกฝนตัวเองเป็นเวลาสองปีก่อนจะกลับมารวมตัวกันใหม่

ศึกมารีนฟอร์ดทำให้เขาเห็นชัดว่า พลังในตอนนี้ยังไม่เพียงพอสำหรับการท่องไปในนิวเวิลด์

ขณะเดียวกัน เอสกำลังทรมานใจกับเรื่องการชุบชีวิตมารดาของตน และควรใช้ท่าทีแบบใดเผชิญหน้ากับ “คนแปลกหน้าที่ใกล้ชิดที่สุด” คนนี้ หลังจากที่เธอฟื้นคืนชีพ

…ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มารีโจอา สำนักงานผู้บัญชาการสูงสุด

ชายชราร่างใหญ่กำยำนั่งอยู่บนที่นั่ง สีหน้าหนักอึ้ง ราวกับภูเขา ชายผู้นี้คือผู้บัญชาการสูงสุดแห่งรัฐบาลโลก คอง

บรรยากาศภายในห้องค่อย ๆ กดดันขึ้นตามอารมณ์ของอดีตผู้บัญชาการกองเรือ แม้แต่ปลาตัวใหญ่ที่ว่ายอยู่หลังกระจกก็ยังตกใจเพราะออร่า

ทันใดนั้น ออร่าก็สลายหายไปโดยสิ้นเชิง คองกอดอกแล้วถอนหายใจด้วยอารมณ์ซับซ้อน

“เซ็นโกคุ ในเมื่อทั้งนายและการ์ปต่างก็อยากวางมือ ชั้นก็ทำได้แค่ยอมรับ แต่การที่เสาหลักสองต้นของกองทัพเรือเกษียณพร้อมกัน ในสถานการณ์แบบนี้ ย่อมทำให้ท้องทะเลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงแน่นอน

ดังนั้น พวกนายต้องยังคงยศทหารไว้ และถอยไปอยู่แนวหลัง เหมือนเซเฟอร์ ช่วยฝึกฝนคนรุ่นใหม่ของกองทัพเรือ ถึงเวลาแล้วที่คำว่า ‘ยุติธรรม’ ต้องส่งต่อให้คนรุ่นใหม่แบกรับ”

จากสองผู้เฒ่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม การ์ปยังคงกินโดนัทอย่างสบายอารมณ์

“ไม่ต้องห่วงนะ พี่คอง ตอนนี้สามพลเรือเอกก็พอแทนพวกเราได้แล้ว แถมยังมีโมโมอุซางิ กับคาเคะอยู่ข้างหลังอีก ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นจะจับตาดูความเคลื่อนไหวของโรเจอร์ตลอด หากจำเป็น ชั้นจะลงมือเอง”

“เจ้านี่จริง ๆ …ช่างเถอะ ตามใจแกแล้วกัน”

คองมองข้ามการ์ปไปยังเซ็นโกคุ เขารู้ดีว่าเปลี่ยนความคิดการ์ปเป็นเรื่องยาก สมัยที่เขายังเป็นผู้บัญชาการกองเรือ ใช้ทุกวิถีทางก็ยังไม่อาจโน้มน้าวชายดื้อรั้นคนนี้ให้ยอมรับตำแหน่งพลเรือเอกสุดท้ายได้

“เซ็นโกคุ ในบรรดานักโทษชั้นหกของอิมเพลดาวน์ที่หลบหนีไป มีหลายคนเป็นโจรสลัดระดับตำนาน ช่วงเปลี่ยนผ่านครั้งสุดท้ายนี้ ต้องระวังให้มาก ความสะเพร่าเพียงเล็กน้อยอาจก่อให้เกิดภัยร้ายแรงได้”

เมื่อพูดถึงนักโทษที่หลบหนีจากอิมเพลดาวน์ สีหน้าของเซ็นโกคุก็หนักอึ้งเช่นกัน ในบรรดานักโทษชั้นหก ไม่ได้มีแค่พวกอย่างอวาลอน พิซาร์โร หรือซานฮวน วูล์ฟเท่านั้น

แม้พลังของพวกนั้นจะเทียบชั้นเจ็ดเทพโจรสลัด หรืออาจสูงกว่าด้วยซ้ำ แต่ก็ยังไม่อาจนำไปเปรียบกับคนกลุ่มนั้นได้

ตัวประหลาดที่แท้จริงคือพวกอย่าง เรดเคานต์ แพทริค เรดฟิลด์ และดักลาส บูลเล็ต สัตว์ประหลาดเหล่านี้แข็งแกร่งไม่แพ้สามพลเรือเอกเลย

“พี่คอง ชั้นจะเพิ่มกำลังคนสืบสวน และเร่งตามหาที่อยู่ของนักโทษเหล่านั้นโดยเร็ว อีกทั้งเรื่องผู้สืบทอดตำแหน่งผู้บัญชาการกองเรือ ชั้นขอเสนอคุซัน”

“คุซันเหรอ…ก็เป็นตัวเลือกที่ดี แต่เซ็นโกคุ นายต้องเข้าใจ ตำแหน่งผู้บัญชาการกองเรือ ไม่ใช่แค่เราสองคนตัดสินได้ ผู้อาวุโสทั้งห้าก็ต้องเห็นชอบด้วย ตอนนี้ซาคาซึกิกำลังทำอะไรอยู่?”

เมื่อพูดถึงซาคาซึกิ เซ็นโกคุรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ผลกระทบจากการกลายเป็นผู้หญิงนั้นรุนแรงกว่าที่คิดมาก

“ซาคาซึกิออกไล่ล่าโจรสลัดอย่างไม่หยุดพักตลอดหลายวันที่ผ่านมา”

“ปล่อยเขาไปเถอะ เดิมทีซาคาซึกิก็เป็นตัวเต็งผู้บัญชาการกองเรือ แต่ตอนนี้…เฮ้อ ไม่พูดถึงเขาดีกว่า หลังศึกมารีนฟอร์ด ความสูญเสียของกองทัพเรือมันใหญ่หลวงเกินไป ข้อเสนอเรื่องเพิ่มงบประมาณและการเกณฑ์ทหารทั่วโลกได้รับอนุมัติแล้ว แต่การเกณฑ์ทหารทั่วโลกต้องดำเนินการโดยผู้บัญชาการกองเรือคนใหม่เท่านั้น”

“เข้าใจแล้ว…หวังว่ารัฐบาลโลกจะตัดสินใจเรื่องผู้บัญชาการกองเรือได้โดยเร็ว สถานการณ์นี้ไม่ควรยืดเยื้อ”

เซ็นโกคุเข้าใจดีถึงการพิจารณาของรัฐบาลโลก แม้การเกณฑ์ทหารทั่วโลกควรเริ่มโดยเร็ว แต่ก็ไม่อาจให้เขาในฐานะอดีตผู้บัญชาการกองเรือเป็นผู้ดำเนินการ มิฉะนั้น เมื่อโครงสร้างตำแหน่งและยศในกองทัพเรือเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จะกลายเป็นการเปิดโอกาสให้เขาฝังพวกของตนเองไว้ในตำแหน่งสูง

นอกจากนี้ ยังเป็นการปูทางและสร้างอำนาจให้ผู้บัญชาการกองเรือคนใหม่ ใช้เหตุการณ์นี้กวาดล้างอุปสรรคทั้งหมด

ทว่า ในใจของเซ็นโกคุยังมีความกังวลอยู่เล็กน้อย ซาคาซึกิจะยอมสละตำแหน่งผู้บัญชาการกองเรือจริง ๆ หรือ?

จากการสังเกตในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ซาคาซึกิในร่างผู้หญิงกลับยิ่งหวาดระแวงและสุดโต่งกว่าเดิม

ขณะที่ทั้งสองยังคงหารือกันอย่างละเอียด โดยมีการ์ปนั่งกินอยู่เฉย ๆ การมาถึงของทหารเรือคนหนึ่งก็ทำลายบรรยากาศลง

“รายงาน! ผู้บัญชาการสูงสุดคอง ผู้บัญชาการกองเรือเซ็นโกคุ รองพลเรือเอกการ์ป! สายลับที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวส่งข่าวมาแล้ว สถานการณ์ในนิวเวิลด์กำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!”

ชื่อของหนวดขาวกระตุกหัวใจทั้งสามคน การเปลี่ยนแปลงของกลุ่มที่เหลืออยู่ของหนวดขาว? แม้หนวดขาวจะตายไปแล้ว แต่ตามข่าวกรอง โรเจอร์ก็อยู่ที่บ้านเกิดของหนวดขาวด้วย พวกเขาหวังว่าจะไม่ใช่สถานการณ์เลวร้ายที่สุด

เซ็นโกคุรับเอกสารมาเปิดอ่าน สีหน้ายิ่งอ่านยิ่งย่ำแย่ ในที่สุดก็ข่มอารมณ์แล้วส่งเอกสารให้คอง ส่วนการ์ปที่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับโรเจอร์ก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้

ห้องประชุมกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน สุดท้าย คองก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“กลืนกลุ่มที่เหลือของหนวดขาว สร้างเป็นกองเรือใหญ่ แม้แต่ผู้ทำลายโลก เบิร์นดี้ เวิลด์ ก็เข้าร่วมด้วย เรย์ลีย์ราชันมืดกลับคืนสู่วัยหนุ่ม และยังมีกางเขนที่ว่ากันว่าชุบชีวิตคนได้…กลุ่มโจรสลัดซอล…เซ็นโกคุ นายคิดอย่างไร?”

“จักรพรรดิคนใหม่ถือกำเนิดขึ้นแล้ว และอาจเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพวกนั้นด้วย ใครจะคิดว่า ผู้ได้ประโยชน์จากศึกมารีนฟอร์ดที่ชั้นวางแผนไว้ สุดท้ายกลับเป็นโรเจอร์กับหนวดดำ”

ณ จุดนี้ เซ็นโกคุรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างยิ่ง ส่วนการ์ปกลับจดจ่ออยู่กับสองประเด็น การคืนวัยหนุ่ม และการชุบชีวิตคนตาย

ชายชราผู้ดูเหมือนไม่ใส่ใจมาตลอด พึมพำกับตัวเองด้วยอารมณ์ปะปน

“โรเจอร์ นี่คือไพ่ตายสำหรับการกลับมาของนายงั้นเหรอ…”

…นิวเวิลด์ อาณาเขตของหนวดขาว…ไม่สิ ตอนนี้คือขอบเขตอาณาเขตของซอล เกาะครอน เกาะที่ถูกเพลิงเผาไหม้ตลอดทั้งปี ราวกับนรกแห่งไฟ

ในเวลานี้ ใกล้ชายฝั่งเกาะ ยักษ์ร่างมหึมาเกินจินตนาการกำลังแช่ครึ่งตัวอยู่ในทะเลอย่างเกียจคร้าน ราวกับแช่น้ำพุร้อน พร้อมกับร้องโอดครวญเป็นระยะ

“เจ็บว่ะ มีปลามากัดตรงนั้น”

ผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น ซานฮวน วูล์ฟ ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ของกลุ่มโจรสลัดหนวดดำนั่งอยู่บนฝั่ง บ่นไม่หยุดกับ “สหายร่วมทีม” ของพวกเขา

เหตุผลที่ไม่พอใจ ก็เพราะเรือโจรสลัดที่ใช้เป็นเพียงเรือธรรมดา และถูกภัยธรรมชาติทำลายไปแล้ว

หนวดดำดื่มเหล้าอย่างอารมณ์ดี สั่งลูกน้องให้ไปดูว่าเป้าหมายมาถึงหรือยัง จากนั้นก็หันไปพูดกับหญิงสาวที่ถูกขังในกรงเหล็ก

“พูดกันตรง ๆ นะ พวกมันช่างงุ่มง่ามและพึ่งพาไม่ได้จริง ๆ ว่าไหม จิวเวลรี่ บอนนี่?”

ใบหน้าสวยที่อ่อนล้าและบาดเจ็บจ้องหนวดดำด้วยสายตาเคียดแค้น

โปรดติดตามตอนต่อไป