บทที่ 54 เซ็นโกคุและการ์ปเข้าหนุน

บทที่ 54 เซ็นโงคุและการ์ปเข้าหนุน

แรงปะทะอันเกินจริงทำให้แม้แต่คิซารุที่ยังติดพันการต่อสู้อยู่ก็อดจุ๊ปากด้วยความชื่นชมไม่ได้

“โอย ๆ พลังน่ากลัวจริง ๆ ว่าไหม มาร์โค?”

ปีกสีครามของมาร์โคปัดดาบแสงของคิซารุออกไป เขาไม่ตอบคำใด ทุ่มสมาธิทั้งหมดไว้กับการตรึงพลเรือเอกเอาไว้ เพียงหลุดสมาธิเพียงเสี้ยววินาที คิซารุก็จะจบการต่อสู้ได้ทันที เพราะช่องว่างพลังนั้นชัดเจนเกินไป

อีกทั้งในอดีต ตอนที่เขาแล่นเรือไปกับพ่อและปะทะกับกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ การต่อสู้ที่เขย่าแผ่นดินฟ้าเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แรงกดอากาศกดทั้งทหารเรือและโจรสลัดแนบพื้น ทุกคนตาค้าง นี่ไม่ใช่พลังผลปีศาจ เป็นเพียงฮาคิสองสายปะทะกันเท่านั้น

“มารีนฟอร์ดกำลังแยกออก!”

“เมื่อครู่ยังมีเมฆปกคลุม ตอนนี้กลับถูกกวาดเกลี้ยง มนุษย์ทำได้ถึงขนาดนี้จริง ๆ หรือ?”

“นี่คือการต่อสู้ระดับสูงสุดงั้นเหรอ หลอกกันชัด ๆ!”

“ครืน…”

ซอลกับการ์ปถอยแยกพร้อมกัน การปะทะที่สูสีทำให้ทั้งคู่ยิ้มกว้าง ไฟการต่อสู้ลุกโชน การพบกันแบบคนรุ่นเก่า

ด้านเซ็นโงคุซึ่งกำลังง่วนอยู่กับหนวดขาว ไม่มีอารมณ์จะยิ้ม เขาสั่งให้การ์ปรั้งโรเจอร์ ไม่ใช่ถล่มมารีนฟอร์ด หากปล่อยให้ทั้งคู่บ้าคลั่งต่อไป ป้อมปราการนี้คงกลายเป็นซาก

และไอ้โรเจอร์นั่น ถ้ารู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ตั้งแต่แรกก็คงไม่ใช่เอาเอซมาเป็นข้ออ้าง ปล่อยให้กองทัพเรือตกอยู่ในสภาพอัปยศเช่นนี้

ราชาโจรสลัดวัยหนุ่มคือเป้าประหารที่แท้จริง ลูกชายเป็นเพียงเศษผง ส่วนหนวดขาวนั้นป่วยหนัก พ้นยุครุ่งเรืองไปแล้ว อีกไม่กี่ปีก็ลงจากเวทีเอง

ยิ่งคิด เซ็นโงคุก็ยิ่งเดือด พร้อมจะด่าฝ่ายข่าวกรองที่เล็ดลอดเข้ามาทั่วกองทัพเรือแต่กลับพลาด “ศพ” ไปได้อย่างไร

เซ็นโงคุตะโกนก้อง

“การ์ป ไอ้เวร แกคิดจะทำลายมารีนฟอร์ดหรือไง!”

“…”

การ์ปรู้สึกจนปัญญา การทักทายคู่ปรับเก่าด้วยพลังทั้งหมดเป็นสันดาน เหมือนวันเก่า ๆ กับโรเจอร์ เขาไม่คาดคิดว่า มารีนฟอร์ดที่หนวดขาวเขย่าไว้แล้วจะบอบบางถึงเพียงนี้

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างอ้อมหลุมยักษ์ที่การดวลของพวกเขาขุดไว้ ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็ถูกลบเลือนไม่เหลือแม้หลุมศพ

เห็นทหารเรือโดนลูกหลง การ์ปรู้สึกผิด แต่ลังเลในสนามรบมีแต่ผูกมือผูกเท้า ฮาคิสีแดงเข้มเคลือบกำปั้น เขาพุ่งหมัดใส่ซอลอีกครั้ง

“โรเจอร์ ชั้นจะไม่ปล่อยให้นายผ่านไป”

“การ์ป งั้นก็ลองหยุดชั้นดู”

ซอลวาบเข้าประชิด ดาบเอซฟาดใส่ลำคอการ์ป พลเรือโทหลบคมดาบ หมัดเหล็กพุ่งสวนใส่ศีรษะศัตรู

“ครืน… ปึง…”

หมัดและคมดาบพร่าเลือน สายฟ้าสีแดงเข้มฉีกอากาศ เมื่อคมเอซตวัดเข้าหาช่วงเอวของการ์ป หมัดทุบจากฟ้าก็กระแทกไหล่ซอลอย่างจัง

แม้จะใช้ฮาคิเกราะปกป้องข้อไหล่อย่างสุดกำลัง แรงกระแทกก็ยังส่งซอลไถลไปไกลนับร้อยเมตร ส้นเท้ากวาดดินพูนสูง

การ์ปปาดเลือดจากแผลยาวที่เอวอย่างสบาย ๆ กล้ามเนื้อที่ถูกฮาคิราชันย์ขั้นสูงฉีกขาดสมานตัวต่อหน้าซอล ด้วยสรีระและฮาคิของสัตว์ประหลาดผู้นี้ มันเป็นเพียงบาดแผลผิวเผิน

บาดแผลของซอลหนักกว่า หมัดของชายชรานี่ไม่ใช่เรื่องเล่น

การ์ปคือความวิปริตอย่างแท้จริง อายุเจ็ดสิบหกยังสู้ได้เต็มพิกัด ไม่มีวี่แววเสื่อมถอย

มองเพื่อนร่วมยุค ชิกิ สิงห์ทอง เซ็นโงคุ หนวดขาว แม้แต่เรย์ลีย์ ทุกคนเริ่มถดถอยราววัยเจ็ดสิบ แต่การ์ปยังแข็งดั่งหิน

ทันใดนั้น ระบบดังขึ้น เลเวลอัปต่อเนื่องสามครั้ง

ตั้งแต่เริ่มปะทะกับการ์ป ระบบก็เก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์มหาศาล

【ตัวละครระดับ SS แชงค์ส เกิดอารมณ์ทั่วไป: ประหลาดใจระดับปานกลาง ค่าประสบการณ์ +30,000】

【ตัวละครระดับ SS บูลเล็ต เกิดอารมณ์ทั่วไป: ประหลาดใจระดับสูง ค่าประสบการณ์ +50,000】

【ตัวละครระดับ S และ SS เกิดอารมณ์ทั่วไป: ประหลาดใจต่ำ–ปานกลาง (เป็นศัตรู) ค่าประสบการณ์ +87,543】

【ตัวละครระดับ A และ B เกิดอารมณ์ทั่วไป: ประหลาดใจต่ำ–ปานกลาง (เป็นศัตรู) ค่าประสบการณ์ +543,797】

【ตัวละครระดับ C และ d เกิดอารมณ์ทั่วไป: ประหลาดใจต่ำ–ปานกลาง (เป็นศัตรู) ค่าประสบการณ์ +893,231】

【ค่าประสบการณ์รวม: 1.56 ล้าน】

【เลเวลอัป: เลเวล 75 (237,354 / 650,000) +19】

【ความเร็ว: ระดับพลเรือเอกขั้นสูงสุด บัฟกำลังทำงาน】

คลื่นเลเวลที่พุ่งขึ้นทำให้ซอลมั่นใจกลับคืน บัฟด้านสรีระช่วยสมานบาดแผลเล็กน้อย

“ขอบใจนะ การ์ป”

“???”

การ์ปที่กำลังฮึกเหิมไม่รู้ว่าถูกขอบคุณจากไหน

เครดิตนี้ต้องยกให้การ์ปกับเซ็นโงคุ คำพูดของพวกเขาตอกย้ำตัวตนของซอลว่าเป็นโรเจอร์ ตอนแรกมีเพียงหนวดขาวเรียกชื่อนั้น ผู้ชมจึงครึ่งเชื่อครึ่งสงสัยว่าเป็นคำปลุกขวัญ

บัดนี้ทั้งการ์ปและเซ็นโงคุเอ่ยชื่อเดียวกัน การยืนยันอย่างเป็นทางการว่า ซอลไม่ใช่โคลนของโรเจอร์ ราชาโจรสลัดมีชีวิตอยู่จริง และยืนอยู่ที่มารีนฟอร์ด

สำหรับนักวางแผนมากมาย ภาพพิสดารนี้ชวนให้คิดถึงความลับที่เล่าลือว่าซ่อนอยู่ในสมบัติลับสูงสุด

นอกจากขอบคุณสองตำนาน ซอลยังเห็นชื่อที่น่าสนใจในฟีดของระบบ

ในอารมณ์ระดับ SS มีสามชื่อสะดุดตา: แชงค์ส บูลเล็ต… และหวังจื้อ ที่ยังหลบอยู่บนฮาจิโนสึ

สองคนแรกเคยอยู่บนเรือของโรเจอร์ รุ่นน้องที่กัปตันชื่นชม ส่วนคนสุดท้าย คู่ปรับเก่าของโรเจอร์นั้นขี้ขลาดไปหน่อย ซอลอยากแวะไปเยือนถิ่นนั้นสักครั้ง

ความประหลาดใจระดับปานกลางของแชงค์สเป็นเรื่องปกติ แต่ของบูลเล็ตที่พุ่งถึงระดับสูงก็นับว่าเข้าใจได้ จากความคลั่งไคล้โรเจอร์ของชายผู้นั้น

จากสิงห์ทอง ถึงบูลเล็ต เสน่ห์ของโรเจอร์ต่อเหล่าชายชาตรีนั้นเกินบรรยาย ซอลคลายไหล่ สะบัดเสื้อคลุมเกะกะทิ้ง แล้วยกดาบขึ้นอีกครั้ง

“การ์ป ยกสองเพิ่งเริ่ม”

การ์ปงุนงงกับการฟื้นคืนสภาพสูงสุดของซอล แต่เลือดนักสู้พลุ่งพล่าน สิ่งอื่นไม่สำคัญแล้ว

เขาฉีกเสื้อคลุมที่ขาดวิ่น ทบแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น

“งั้นก็ไปต่อ โรเจอร์”

โปรดติดตามตอนต่อไป