บทที่ 450: มีคนรับผิดจริงเหรอเนี่ย
บทที่ 450: มีคนรับผิดจริงเหรอเนี่ย
ความมหัศจรรย์ของช้างที่ฟาร์มชิงหลินแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วในหมู่นักท่องเที่ยว และมีผู้คนมากขึ้นมาเที่ยวที่โซนช้างเพื่อชม
เนื่องจากโบนัสคุณสมบัติสนิทกับคนช้างสุขสันต์จึงไม่กลัวฝูงชนเลย และเนื่องจากโบนัสคุณสมบัติก่อเกิดความสุข ทำให้ไม่ว่าพฤติกรรมใด ๆ ของพวกมันล้วนแต่ทำให้ทุกคนมีความสุขได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกมันเจอคนที่ไม่มีความสุข พวกเขาจะถอนหญ้ายื่นให้คนเหล่านั้นกำหนึ่ง เมื่อควยคู่ไปกับโบนัสคุณสมบัติอารมณ์ขันที่ทั้งน่ารักทั้งน่าชังนั้นย่อมทำให้คนที่เห็นได้หัวเราะกันอยู่เสมอ
มีคนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่ได้เห็นแล้วว่าช้างน้อยพวกนี้ฉลาดมาก มีสาวคนหนึ่งอยากให้ช้างปลอบใจเลยถามมันว่าตัวเองสวยจริงมั้ย
แถมเสริมด้วยว่าถ้าไม่สวยกระดิกหูข้างเดียว แต่ถ้าสวยให้กระดิกหูสองข้าง แล้วมันก็กระดิกหูสองข้างใส่
มีสาวอีกคนขอกอดมัน มันก็ให้กอดแถมเอางวงพันรอบเอวเธอมาแนบกับหน้าเบา ๆ เหมือนกอดตอบอีกต่างหาก
สิ่งนี้อธิบายได้อย่างเดียวคือกลายเป็นภูติไปแล้วเท่านั้น
ความมหัศจรรย์ของช้างสุขสันต์ได้แพร่กระจายในอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว พฤติกรรมทั้งหมดของช้างสุขสันต์ก็ยังแสดงถึงศักยภาพที่จะกลายเป็นที่นิยมอย่างมากอีกด้วย
เมื่อมีความนิยมของบ้านไร่ชิงหลินมาเป็นตัวตั้ง ผ่านไปแค่ไม่กี่วันช้างสุขสันต์ก็ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในเวลาที่สั้นมาก
ไม่ว่าจะเป็นการปลอบโยนผู้หญิงที่กำลังร้องไห้ การตอบคำถาม หรือการให้กอด คลิปวิดีโอเหล่านี้มีคนมากดไลก์กันรัว ๆ อยู่เสมอ
โดยปกติแล้วคลิปวิดีโอที่พบบ่อยที่สุดคือคลิปที่ช้างสุขสันต์ชอบถอนหญ้าขึ้นมาให้คน
เกือบทุกวันมีจะมีการลงคลิปของคนที่ได้รับหญ้าจากช้างสุขสันต์ซึ่งทำให้ผู้คนหัวเราะได้
............................................................................................
เขตเมืองหมิง
ช่วงนี้หลี่เฟยอารมณ์ดีมาก เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเถ้าแก่ฉินดูจะไปได้สวย
อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ได้รับเนื้อวากิวหินอ่อนกับข้าวชิงหลินจากเถ้าแก่ฉินมากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว
นอกจากนี้เถ้าแก่ฉินยังสัญญาแล้วว่าจะจัดหาผักมาเพิ่มให้ แบบนี้ก็จะสามารถรักษาโซนชิงหลินของร้านหยกทองไว้ได้นานโดยไม่ต้องกลัวของหมดสต็อกแล้ว
ที่สำคัญกว่านั้นคือเถ้าแก่ฉินประสบความสำเร็จในการพัฒนาและปลูกข้าวชิงหลิน ดังนั้นการหาสินค้าจึงไม่น่ายากเหมือนตอนหาข้าวหลวงเสียงสุ่ยกับทางเสียงสุ่ยก่อนหน้านี้
“สามี คุณว่านี่ใช่ช้างที่คุณช่วยหาให้เถ้าแก่ฉินป่าว” หลินไห่เยี่ยนวิ่งเข้ามายื่นมือถือให้ดูอย่างงุนงง
หลี่เฟยรับมือถือมาดูด้วยความสงสัยและเห็นข่าวของช้างสุขสันต์ในอินเทอร์เน็ต
เมื่อได้เห็นข่าวของช้างสุขสันต์แล้วเขาก็ตกใจมาก
เพราะลูกช้างเหล่านี้ฉลาดมาก
พวกมันคือช้างที่ตนช่วยหามาให้เถ้าแก่ฉินจริงเหรอ ยิ่งกว่านั้นยังมีสองตัวที่ใหญ่กว่าเพื่อนอย่างเห็นได้ชัดด้วย
จริง ๆ แล้วหลี่เฟยจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
เพราะก่อนหน้านี้มัวแต่คิดเรื่องจะทำยังไงให้เถ้าแก่ฉินพอใจจนไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเองมือถือก็สั่น เมื่อหยิบมาดูก็พบว่าเถ้าแก่ฉินโทรมาเลยรีบรับสาย “สวัสดีครับเถ้าแก่ฉิน มีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมเหรอครับ”
เสียงของฉินหลินก็ดังขึ้น “ตอนนี้มีเนื้อหินอ่อนกับข้าวชิงหลินแล้วนะครับ ว่าง ๆ ก็มาเอาได้เลย”
เมื่อหลี่เฟยได้ยินก็รีบตอบ “เถ้าแก่ฉินโทรมาเองแบบนี้ผมต้องว่างตลอดอยู่แล้วสิครับ”
ตนเองยังไม่ทันพูดถึง อีกฝ่ายก็บอกให้ไปเอาแล้ว ต้นขาใหญ่ ๆ แบบนี้ต่อให้ตายก็ต้องเกาะไว้ให้แน่น
ไม่งั้นล่ะก็เกิดมาก็เสียเปล่าแล้ว
หลี่เฟยวางสายแล้วพูดกับหลินไห่เยี่ยน “ที่รัก เถ้าแก่ฉินโทรมาบอกว่ามีเนื้อหินอ่อนกับข้าวชิงหลินแล้วนะ”
“งั้นก็รีบไปเอาสิ จะเสียเวลาอยู่ทำไม” หลินไห่เยี่ยนเร่งเร้า
เป็นธรรมดาที่เธอต้องรู้ถึงความสำคัญของการยึดต้นขานี้ไว้ให้แน่น
หากประธานฉินมีคำสั่งใด ๆ พวกเธอจะต้องทำทันทีถ้าทำได้ นับประสาอะไรกับแค่ไปรับสินค้า เรื่องแค่นี้ถ้ายังชักช้าก็บ้าแล้ว
หลี่เฟยพยักหน้า
เขาออกจากร้านตรงไปที่บ้านไร่ชิงหลินทันที
............................................................................................
อำเภอโหยวเฉิง
หลังจากที่ฉินหลินวางสายแล้วขับบรรทุกออกจากโกดัง
บนรถมีเนื้อวัวหินอ่อนเป็นร้อยจิน และข้าวชิงหลินอีกเป็นร้อยจินเช่นกัน
หลี่เฟยทำงานให้เขาแน่นอนว่าเขาจะไม่ผิดสัญญา ยิ่งกว่านั้นคือหลังจากที่ช้างสุขสันต์เป็นที่นิยมดังคาดแล้วเขาก็นึกอะไรได้
ช้างสุขสันต์พวกนี้ตัวจะไม่ใหญ่มากในอนาคต ขนาดของมันจะแตกต่างไปจากช้างปกติเยอะเลยซึ่งเขาจะต้องเตรียมการอะไรไว้ก่อน
ฉินหลินขนเนื้อและข้าวกลับไปที่คฤหาสน์แล้วให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาขนไปไว้ที่โกดัง จากนั้นเขาก็กลับไปที่ห้องทำงาน
หลังจากล็อกประตูแล้วเขาก็เข้าไปในเกมและไปสำรวจที่ภูเขานอเทรอดามอีกครั้ง
สองชั่วโมงต่อมาเขาก็ปรากฏตัวในห้องทำงานด้วยสภาพที่เลอะโคลนไปทั้งตัว
สิ่งนี้เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อเข้าสำรวจในที่กันดาร
เขาไปหยิบเสื้อผ้าจากในตู้แล้วเข้าสู่โลกในเกมอีกรอบ ยังดีที่ฟาร์มในเกมมีบ้าน ดังนั้นเขาเลยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้านดังกล่าวได้
และเพื่อป้องกันไม่ให้สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก เขาได้เตรียมเสื้อผ้าจำนวนมากไว้ในห้องทำงานแล้ว (จริง ๆ เอาไว้ในเกมไปเลยก็ได้มั้ง)
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาก็ออกจากเกม ไม่นานหลี่เฟยก็โทรมา เมื่อรับสายก็เห็นว่าอีกฝ่ายมาถึงคฤหาสน์แล้ว
ความเร็วนั้นช่างเหลือจะเชื่อเลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าซิ่งมาเท่าไหร่ถึงได้มาเร็วขนาดนี้
ครู่ต่อมาหลี่เฟยก็ได้มาหาเขาที่ห้องทำงาน
“เชิญนั่งดื่มชากันก่อนครับคุณหลี่” ฉินหลินเชิญหลี่เฟยไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาแล้วชงทิกวนอิมป่าเลเวล 2 ให้
“ชานี่ผมดื่มได้ไม่เบื่อเลย” หลี่เฟยพูดอย่างจริงใจ
“จะว่าหาชาดีแบบของเถ้าแก่ฉินที่อื่นไม่ได้อีกแล้ว”
ฉินหลินยิ้มแต่จู่ ๆ ก็ถามว่า “ว่าแต่คุณหลี่อ่านข่าวเกี่ยวกับช้างพวกนั้นแล้วหรือยังครับ”
เมื่อหลี่เฟยได้ยินคำถามนี้ก็พยักหน้าทันที “อ่านแล้วครับ พวกมันฉลาดมากเลย”
ฉินหลินกล่าวเสริม “ช้างที่คุณแนะนำให้มันต่างจากช้างทั่วไปมั้ยครับ หลังจากที่คนของเราทำการทดสอบก็พบว่ามันต่างจากช้างปกติเล็กน้อย”
“???”
หลี่เฟยตกใจกับคำถามนี้แล้วพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่งก่อนจะรีบตอบว่า “มีอะไรผิดปกติกับช้างพวกนั้นเหรอครับ เดี๋ยวผมจะไปช่วยตรวจสอบให้ ได้ความเมื่อไหร่จะรีบโทรมาบอกครับ!”
จู่ ๆ หลี่เฟยก็เริ่มวิตก
แม้ว่าช้างเหล่านี้ที่ฟาร์มชิงหลินจะได้รับความนิยมอย่างมากในตอนนี้ แต่หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นผู้ที่ช่วยแนะนำพวกมันจะต้องรับผิดชอบ
ประเด็นสำคัญคือเถ้าแก่ฉินมีห้องทดลองชิงหลิน ดังนั้นต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่ ๆ ใช่มั้ย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจัดการเรื่องให้เถ้าแก่ฉิน ดังนั้นจะก่อเรื่องยุ่งไม่ได้เด็ดขาด
จู่ ๆ หลี่เฟยก็คิดมากขึ้นมาเลย
ดังนั้นหลังจากได้รับเนื้อและข้าวจากฉินหลินแล้วเขาก็รีบกลับไปที่เขตเมืองหมิง
ทันทีที่เขากลับมาถึงร้านหยกทองก็รีบสั่งคนให้เอาเนื้อกับข้าวไปจัดการ ส่วนตัวเองรีบกลับห้องทำงาน
หลินไห่เยี่ยนที่เห็นท่าทางของสามีผิดปกติก็รีบถาม “ไปไรไปคุณ ทำไมดูร้อนรนแบบนั้นล่ะ”
หลี่เฟยถอนหายใจ “ต้องมีอะไรผิดปกติกับช้างที่ฉันช่วยแนะนำให้เถ้าแก่ฉินแน่ ๆ เลยน่ะสิ เพราะงั้นฉันเลยจะโทรถามกับทางหนานหยุนดู ด้วยมิตรภาพหลายปีของเราคิดว่าทางนั้นคงไม่น่าโกงเราหรอก”
หลินไห่เยี่ยนพยักหน้า “ก็จริง แต่เรื่องเถ้าแก่ฉินเราก็หย่อนยานไม่ได้ คุณรีบโทรถามเลยเถอะ”
หลี่เฟยพยักหน้าและหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเส้นสายในมณฑลหนานหยุน
ก่อนหน้านี้เขาเคยซื้อลูกช้างหูใหญ่จากประเทศเหมี่ยนผ่านเส้นสายของอีกฝ่าย
หลังจากโทรติดแล้วหลี่เฟยก็บ่นกับอีกฝ่าย “คุณหวง ครั้งนี้คุณเล่นผมหนักแล้วนะ”
เห็นได้ชัดว่าคุณหวงที่ปลายสายเองก็สับสน “เกิดอะไรขึ้นเหรอคุณหลี่”
หลี่เฟยกล่าว “มีอะไรผิดปกติกับช้างที่คุณช่วยแนะนำให้รึเปล่าเอาดี ๆ ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าครั้งนี้ผมช่วยประสายให้กับคนใหญ่คนโต คนนี้น่ะผมทำให้ขุ่นเคืองไม่ได้ด้วย แล้วตอนนี้พวกเขาก็ตรวจพบว่าช้างพวกนั้น... มีปัญหา”
คุณหวงก็อึ้งไปอีกสิ “เป็นไปไม่ได้ ก็ผมให้ลูกพี่ลูกน้องผมจัดการเองเลยนะ แล้วลูกพี่ลูกน้องคนนี้ผมก็ไว้ใจที่สุดด้วย ไม่มีทางที่ทางนั้นจะหลอกผม...”
แต่หลี่เฟยกลับพูดขัดทันที “คนที่ซื้อช้างไปคือเจ้าของบริษัทชิงหลิน พวกเขามีห้องแล็บที่ใช้ทดสอบ เอาล่ะคุณหวง คุณคิดว่าบริษัทใหญ่แบบนั้นจะมานั่งพูดเรื่องไร้สาระเพราะลูกช้างไม่กี่ตัวรึเปล่าล่ะครับหืม?”
“บริษัทชิงหลิน?”
คุณหวงอึ้งไปอีกสิ หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็รีบตอบว่า “เดี๋ยวผมไปลากคอลูกพี่ลูกน้องมาถามก่อน ไอ้เวรนี่แม่งกล้าทำกับความไว้ใจของกูแบบนี้เหรอวะ คุณหลี่ช่วยรอก่อนนะครับ ผมจะมีคำตอบให้อย่างแน่นอน”
หลี่เฟยรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงตัดสาย
คุณหวงก็ดูเหมือนจะไม่คิดว่าตัวเองจะถูกโกงเหมือนกันสินะ
หลังจากที่รออยู่นานในที่สุดคุณหวงก็โทรกลับมา หลี่เฟยก็รีบรับสาย
คุณหวง “ขอโทษจริง ๆ ครับคุณหลี่ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูกพี่ลูกน้องผมเอง มันไปเอาลูกช้างพวกนี้จากที่รกร้างที่มีมลพิษ เห็นได้ชัดว่าพวกมันติดเชื้อ ผมต้องเค้นมันอยู่นานกว่ากว่ามันจะยอมคายความจริงออกมา มันถึงขนาดโลภจะเอาเงินจากผมแบบนี้ผมล่ะผิดหวังจริง ๆ”
“คุณฆ่าผมแล้วล่ะครับคุณหวง” หลังจากได้ยินสิ่งนี้หลี่เฟยก็วางสายด้วยความโมโห และเขาก็รู้ถึงพลังของห้องทดลองชิงหลิน
เมื่อช้างส่งมาถึงมืออีกฝ่ายก็พบความผิดปกติทันที
แต่ตอนนี้ตนต่างหากที่กำลังประสบปัญหา งานที่ช่วยทำให้เถ้าแก่ฉินตอนนี้เกิดเรื่องเข้าซะแล้ว
และหลี่เฟยก็ไม่ใช่คนที่หลบเลี่ยงความรับผิดชอบ
คิดได้ดังนี้ก็รีบออกจากร้านทันที ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปชดใช้ที่อำเภอโหยวเฉิงด้วยตัวเอง
............................................................................................
คฤหาสน์ชิงหลิน
ฉินหลินกำลังเดินอยู่ในสวนกับจ้าวโม่ชิง ยิ่งท้องเธอโตขึ้นเธอก็ยิ่งยืนกรานจะออกมาเดินเล่นทุกวันมากขึ้น
สิ่งนี้เป็นประโยชน์ต่อแม่และลูกในท้องอย่างแน่นอน
ในฐานะสามีเขาก็ต้องใช้เวลาอยู่กับเธอเป็นธรรมดา
ทว่าหลังจากที่เดินเล่นกับจ้าวโม่ชิงเสร็จแล้วเขาก็ไม่นึกว่าหลี่เฟยจะมาหาอีกรอบเร็วขนาดนี้ เขาเลยเชิญหลี่เฟยไปที่ห้องทำงานอีกรอบ
ทันทีที่หลี่เฟยนั่งลงก็รีบขอโทษ “ผมต้องขอโทษเถ้าแก่ฉินจริง ๆ ครับ ผมจัดการเรื่องช้างได้ไม่ดี ผมโทรถามกับทางหนานหยุนแล้ว เป็นฝีมือลูกพี่ลูกน้องของอีกฝ่ายที่ต้องการเอาเปรียบ เพื่อเงินเพียงแค่เล็กน้อยถึงกับไปเอาลูกช้างจากพื้นที่รกร้างที่มีมลพิษ โชคดีที่คุณตรวจเจอก่อน เป็นเรื่องที่ผมไม่คาดคิดมาก่อนและเสียใจมากจริง ๆ ครับ”
คนที่เงิบที่สุดของตอนนี้ก็คือฉินหลินนี่แหละ
เพราะจู่ ๆ ก็มีคนออกมารับผิดซะงั้น
แบบนี้ก็คือไม่ต้องห่วงความผิดปกติที่ช้างสุขสันต์จะตัวเล็กกว่าช้างปกติในอนาคตแล้วน่ะสิ ไม่จำเป็นต้องซิงแซ็กอะไรแล้วว่างั้นเถอะ
เมื่อคิดถึงได้ดังนี้ฉินหลินก็รู้สึกดีอย่างอธิบายไม่ถูกแล้วพูดกับหลี่เฟย “อย่ากังวลไปคุณหลี่ ช้างติดเชื้อไปแล้วก็ติดไป ก็แค่อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงนิด ๆ หน่อย ๆ ส่วนจะดีไม่ดีนั้นผมก็ยังไม่รู้ ต้องคอยดูกันต่อไปก่อน เพราะงั้นทางที่ดีคุณควรถามที่นั่นด้วยนะถึงสถานการณ์ของการติดเชื้อน่ะ ยิ่งได้รายงานข้อมูลรายละเอียดด้วยยิ่งดี”
เมื่อหลี่เฟยเห็นว่าฉินหลินไม่ได้ตำหนิก็ค่อยจะถอนหายใจโล่งอกได้หน่อย “ไว้ใจได้เลยครับ กลับไปผมจะรีบกำชับอีกฝ่ายให้”