บทที่ 30: ผู้หญิงหลงตัวเอง!

ไม่นาน

สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าก็มาถึงทางเข้าบ้านไร่ชิงหลิน

“อ่าว  นี่ไม่ใช่บ้านไร่ฟู่ไห่หรอกเหรอ?  ทำไมเปลี่ยนชื่ออะ?” ฉินเหรินยังไม่รู้เรื่อง  เขากับฉินหลินเคยมาเที่ยวที่นี้ด้วยกัน  ตอนนั้นเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ทั้งคู่ยังเรียนมหาลัยอยู่

เมื่อสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าไปจอกหน้าโถงต้อนรับ  เกาเหยาเหยาวันนี้แต่งตัวสวย ๆ ตามคำสั่งก็เดินเข้ามาทักทาย “หวัดดีค่ะเถ้าแก่!”

“หลินจื่อเอ๊ยแม่สาวนี่ไม่เละ...  หือ?  เด๋วนะ...  เถ้าแก่เหรอ?” ฉินเหรินที่มักจะให้ความสนใจกับสาวสวยเป็นประจำจู่ ๆ เป็นต้องสะดุด

“หลินจื่อเป็นเถ้าแก่ของบ้านไร่นี่เหรอ?  มิน่าล่ะถึงชื่อบ้านไร่ชิงหลิน!”

“เออหน่ะต้าเหริน  ไป ๆ ๆ ไปดูสถานที่ถ่ายทำกัน  แล้วเธอคนนี้ชื่อเกาเหยาเหยานะฉันให้เธอมาทำหน้าที่เป็นนางแบบวันนี้” ฉินหลินเรียกพลางเดินนำฉินเหรินเข้าไปในทะเลเฟื่องฟ้า

“เชี่ยยยยยยยยย!” ฉินเหรินตกตะลึงเมื่อเห็นทะเลเฟื่องฟ้าตรงหน้า

“นี่นายทำไอ้นี่เหรอ...”

“อืม!  พึ่งทำเสร็จใหม่ ๆ เลย” ฉินหลินพยักหน้า

“โคตร!  หลินจื่อนายนี่มันโคตรของโคตรเลยเว่ย!” ฉินเหรินอุทานอย่างตื่นเต้น

เขารู้สถานะทางการเงินของครอบครัวฉินหลินดี  ดังนั้นการที่จู่ ๆ ก็ได้มาเห็นอะไรตรงหน้านี้นี่เห็นได้ชัดว่าเขาตกตะลึงขนาดไหน

ทะเลเฟื่องฟ้านี่ราคาเท่าไหร่นิ?

กระนั้นเขาก็ไม่ได้ถาม  เพราะถ้าถามล่ะก็มันจะเสียบรรยากาศดี ๆ เอา  สุดท้ายแล้วทุก ๆ คนล้วนมีโอกาสและโชควาสนาของตัวเอง  บางที่พี่น้องคนนี้อาจถูกลอตเตอรีหรือไม่ก็หาคนมาช่วยลงทุนให้ก็เป็นได้ใครจะรู้

ฉินหลินบอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า “เอาล่ะต้าเหริน  ฉันอยากจะจ้างให้สตูดิโอของนายมาถ่ายวิดีโอโฆษณาโปรโมททะเลเฟื่องฟ้านี่ให้”

“เอ่ออออออออ...” ฉินเหรินรู้สึกขมขื่นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งนี้

“ฉันทำคนเดียวไม่ได้!”

“ก็ถึงบอกไงว่าจ้างสตูของนาย  อย่าลืมส่วนลดด้วยล่ะ!” ฉินหลินย้ำอีกรอบ

“ส่วนลดน่ะจัดให้อยู่แล้ว!  แต่เด๋วจะจัดออปชันเสริมที่ดีที่สุดให้ด้วยเลย  เพราะงั้นอย่าลืมให้ห้าดาวด้วยนะ!” ฉินเหรินไม่เสียเวลาพูดมากแล้วหยิบมือถือออกมาโทรอย่างด่วน

งานนี่เขาทำคนเดียวไม่ได้  และเขาก็รู้ด้วยว่าฉินหลินกำลังช่วยเหลือธุรกิจของเขาด้วย  ดังนั้นงานนี้จะต้องทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน

“ฮุฮิ  อะฮึ ๆ ๆ ๆ”

ฉินหลินเห็นเกาเหยาเหยายิ้มโง่ ๆ เซ่อ ๆ แล้วก็หัวเราะคิกคักอะไรไม่รู้กับหน้าจอมือถืออยู่ก็จึงรู้สึกสงสัยเลยถามว่า “ทำไมหัวเราะงั้นอะ?”

เมื่อเกาเหยาเหยาได้ยินก็กลับมาได้สติแล้วบอกว่า “เถ้าแก่ว่าถ้าฉันไปจดลิขสิทธิ์โร่วกวงปิ่ง (ขนมปังใส้เนื้อ) โหยวเฉิงแล้ว  เวลาไปร้านไหนที่มีหนมปังใส้เนื้อโหยวเฉิงขายแล้วฉันจะได้กินฟรีมั้ยคะ?  ก็พวกนั้นเค้าใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ของฉันนี่นา”

“เฮ่ย!  คิดบ้าอะไรของหล่อนเนี่ย?  ไม่กลัวโดนซ้อมไง?” ฉินหลินตกใจกับความใจกล้าของแม่สาวน้อย

เกาเหยาเหยาก็หดหัวแล้วอธิบายว่า “ก็แหม  ฉันเห็นในคลิปนี่นา  มีคนไปจดลิขสิทธิ์โร่วเจียโหม่ว (ขนมปังแซนด์วิชเนื้อ) แล้วไปไล่ฟ้องร้านที่ขายโร่วเจียโหม่วตั้งหลายร้านแถมยังเรียกค่าลิขสิทธิ์ร้านละตั้งเกือบแสนแหน่ะค่ะ”

“หา?” ฉินหลินเหลือจะเชื่อ

‘ถ้าเกิดมันชนะจริง ๆ จะได้เงินขนาดไหนล่ะนั่นน่ะ?  พริบตาเดียวกลายเป็นเศรษฐีหมื่นล้านเลยมั้ง  ง่ายกว่าธรุกิจไร้ต้นทุนที่กรูทำอยู่ตอนนี้ซะอีก!’

สมัยนี้นักเลงหัวไม้ไม่ได้น่ากลัว  แต่ที่น่ากลัวคือนักเลงหัวไม้ที่มีการศึกษา

ทำเอาเขาเกิดความคิดชั่ววูบขึ้นมาเลยว่าไปหาจดลิขสิทธิ์โร่วกวงปิ่นโหยวเฉิง  บะหมี่ชุนเฉิง  หัวหมูเนื้อล้วนแล้วเอาแบบไอ้คนนั้นบ้างดีมั้ยวะ!

แต่มันก็แค่ความคิดชั่ววูบ  ขืนทำจริง ๆ ล่ะก็เขาจะได้โดนรุมสะกรัมจริง ๆ ด้วยเหมือนกันน่ะสิ  เผลอ ๆ จะโดนเจ้าหน้าที่บ้านเมืองจับติดคุกเอาอีกต่างหาก  เรื่องแบบนี้ถ้าเกิดมีคนยอมจ่ายจริง ๆ ล่ะก็คงมีพวกบ้า ๆ บอ ๆ เอาอย่างกันเป็นพรวนน่ะสิ  แบบนั้นสังคมไม่วุ่นก็แปลกละ

..........................................................

หลังจากที่ฉินเหรินโทรเรียก  หุ้นส่วนทั้งสามคนจากสตูดิโอก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขาทั้งสามมาถึงบ้านไร่และเห็นทะเลเฟื่องฟ้าก็พากันตกใจอุทานหยาบออกมาไม่ต่างกัน

ตอนแรกพวกเขาคิดแค่ว่าฉินเหรินแค่มาช่วยพี่น้องเฉย ๆ เป็นเรื่องส่วนตัวไม่เกี่ยวกับสตูดิโอ  แต่ไม่คิดว่าพี่น้องของเจ้าหมอนี่จะจัดงานใหญ่ที่โคตรใหญ่แบบนี้มาให้

ทำไมวะ?  ทำไมเราไม่เห็นจะมีพี่น้องแบบนี้บ้างเลยวะหา!?

แค่นั้นยังไม่พอ  ในตอนที่ฉินเหรินแอนด์เดอะแก็งก์เข้าไปถ่ายข้างในก็ยิ่งต้องตกใจกว่าเดิมอีก  เพราะข้างนอกที่เป็นรั้วว่าสวยแล้ว  ข้างในกลับสวบกว่าเยอะ  และพอไปถึงโซนกลางพวกเขาทั้งหมดก็ถึงกับเหม่อไปพักหนึ่งเลย

ด้วยความร่วมมือของนางแบบบ้านไร่ที่แสดงออกมาได้ดีมากนั้นทำให้พวกเขารู้สึกว่าวิดีโอของตนอย่างกับภาพประกอบบทกวีไปแล้ว  งดงามจนกลายเป็นงานศิลปะ

“เก่งนี่หว่าฉินเหริน  ดูท่าฝีมือการถ่ายของนายจะพัฒนาขึ้นแล้วนา  น่าจะเรียกว่ามาสเตอร์ฉินได้แล้วมั้งหนิ  นึกว่าผู้เชี่ยวชาญมาถ่ายให้เลยอะ” หุ้นส่วนพูดด้วยความประหลาดใจ

“เป็นเพราะที่นี่งดงามเกินไปตะหากเล่า” ฉินเหรินเองก็ยิ้มออก  เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถ่ายวิดีโอกับภาพโฆษณาโปรโมตที่ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้

ยิ่งกับเฟื่องฟ้าต้นที่เด่นที่สุดนั่นน่ะ  ภาพที่ได้ไม่ต่างจากผู้เชี่ยวชาญชั้นนำมาถ่ายเองเลยอย่างที่เพื่อนมันว่าจริง ๆ

แน่นอนว่าเขาไม่รู้อยู่แล้วว่าต้นเฟื่องฟ้ามีโบนัสคุณสมบัติจากเกม

เฟื่องฟ้าเลเวล 3 มีคุณสมบัติขึ้นกล้อง +3 เลยเชียวนา  ไม่ใช่ธรรมดา!

“หลินจื่อ  เด๋วคืนนี้เราจะทำโอกันทั้งคืนเลยเอาแค่ของนายงานเดียวนี่แหล่ะ   แล้วเด๋วจะส่งให้พรุ่งนี้นะ” ฉินเหรินสัญญากับฉินหลินก่อนจะกลับไป

เมื่อกลับถึงสตูดิโอฉินเหรินก็บอกกับหุ้นส่วนทั้งหลายว่า “เอาล่ะทุกคน!  คืนนี้ทำโอกันทั้งคืนไม่ต้องกลับบ้าน!  อย่าให้ฉันต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าพี่น้องเชียวล่ะ!”

คนอื่น ๆ ก็ยิ้มและพยักหน้าตอบรับ

พวกเขาไม่ได้โง่นี่เนอะ  ตอนกำลังถ่ายงานอยู่นั้นพวกเขาก็รู้อยู่แล้วว่าทะเลเฟื่องฟ้านี่ต้องดังระเบิดชัวร์ ๆ และวิดีโอโฆษณาโปรโมตที่พวกเขาถ่ายก็จะกลายเป็นการประชาสัมพันธ์ให้ตัวเองไปในตัวด้วย  เพราะงั้นงานนี้ต้องเอาให้สมบูรณ์แบบ!

...................................................

ตกตอนเย็น

เลี่ยวลี่พาฉู่น่าลูกพี่ลูกน้องของเธอมาที่สตูอีกครั้ง  จากนั้นเธอก็ไปชะเง้อมองงานที่คู่หมั้นกำลังทำอยู่  และเมื่อได้เห็นวิดีโอที่เขากำลังตัดต่ออยู่นั้นก็ถึงกับอุทานออกมา “สามี!  เธอไปเอาคลิปพวกนี้มาจากไหนอะ!  สวยมากเลยนะเนี่ย!”

แม้แต่ฉู่น่าเองก็ถามอย่างอยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน “อำเภอโหยวเฉิงเรามีที่สวย ๆ แบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?”

ขนาดในคลิปยังสวยขนาดนี้  แล้วของจริงล่ะจะสวยขนาดไหน

เมื่อฉินเหรินเห็นคู่หมั้นตัวเองถามเขาพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “จะบอกไรให้น้าเสี่ยวลี่ลี่  เจ้าฉินหลินน่ะมันเสือซ่อนเล็บแท้ ๆ เล่นสร้างบ้านไร่กับทะเลเฟื่องฟ้าซะยิ่งใหญ่เลยทีเดียวเชียวแหล่ะ  เฟื่องฟ้าที่เธอเห็นอยู่นี่น่ะใหญ่ตั้งสามสิบหมู่เลยเชียวนา  ราคาน่าจะสองสามล้านได้เลยมั้ง  เจ้าเด็กนี่มันเจ๋งจริง ๆ เล้ย~”

ทางด้านเลี่ยวลี่ขนาดได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ชื่นชมยินดีมีความสุขกับพี่น้องตนเองของคู่หมั้นแล้วยังไม่คิดที่จะเชื่อเลย

นั่นเพราะเธอรู้สถานการณ์ของครอบครัวคู่หมั้นเธอดี

กลับกันคือฉู่น่ากำลังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

‘เราพลาดเหรอ?  เอาจริงดิ?’

เลี่ยวลี่ไม่รบกวนการทำงานของคู่หมั้นและดึงลูกพี่ลูกน้องไปหาอะไรเล่นกัน

“ลี่ลี่จ๋า  เอาวีแชทฉินหลินมาหน่อยสิจ๊า~” ฉู่น่าออดอ้อน

“ตอนนั้นไหนว่าล้อเล่นล่ะฮึ?” เลี่ยวลี่หยอกล้อ

“ก็ตอนนั้นฉันยังไม่รู้นี่ว่าหมอนั่นมีออปชั่นดี ๆ แบบนี้ด้วย  ผู้หญิงที่ไหนไม่อยากหาผู้ชายออปชันดี ๆ บ้างล่ะ” ฉู่น่าไม่สนใจ

เลี่ยวลี่เห็นท่าทีเอาจริงเอาจังแบบนั้นก็จำต้องมอบวีแชทของฉินหลินให้ไปอย่างช่วยไม่ได้

ฉู่น่าเพิ่มแอดวีแชทเขาทันที

ทางด้านฉินหลินที่ได้รับคำขอเป็นเพื่อนมาก็ตอบรับไปส่ง ๆ ซึ่งเสียงแจ้งเตือนก็ดังมาอย่างไว “ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเลี่ยวลี่นะ  เราเป็นเพื่อนกันได้ป๊ะ?”

ฉินหลินอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว  ‘ทำไมจู่ ๆ ลูกพี่ลูกน้องของเลี่ยวลี่ถึงแอดมาล่ะเนี่ย?’

เขาลองเปิดโปรไฟล์ของเธอดูและพบว่ารูปทุกรูปนี่น่าจะโดนแอพ P ไปอย่างหนักหน่วง (น่าจะโฟโต้ชอปนะ) แต่เขาก็จำได้ลาง ๆ ว่าเป็นคนที่นั่งอยู่กับเลี่ยวลี่ที่เจอทั้งสองรอบ

แต่ว่าหน้าปกกับหน้างานนี่มัน...  ไม่ตรงอะ  คือเบี้ยวไปไกลมาก

และฉินหลินเองก็ไม่ได้โง่  เขาพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่บ้าง  ไม่งั้นเจอหน้ากันตรง ๆ ตั้งสองครั้งทำไมไม่เห็นจะขอวีแชทซักครั้งเลยล่ะ?

หลังจากที่เขามีโม่ชิงแล้ว  หากไม่มีอุบัติเหตุอะไรเหมือนแบบตอนนี้ล่ะก็เขาจะไม่เพิ่มผู้หญิงในวีแชทของตนเพื่อเป็นการแสดงความเคารพในตัวเธอ  ดังนั้นโดยปกติแล้วเขาจะปฏิเสธอย่างห้วน ๆ ไปเลย  ทว่าอีกฝ่ายเป็นลูกพี่ลูกน้องของเลี่ยวลี่  จะตอบห้วน ๆ เลยก็ไม่ได้มันเสียมารยาท  ต้องปฏิเสธอย่างสุภาพชนและมีชั้นเชิงว่า “ขอโทษจริง ๆ ครับ  คือภรรยาผมดุไม่อนุญาตให้แอดเพศตรงข้ามน่ะครับ”

อีกฝั่งหนึ่ง

ลูกพี่ลูกน้องของเลี่ยวลี่ได้อ่านก็ตะลึง “ลี่ลี่ ๆ ฉินหลินแต่งงานแล้วทำไมไม่บอก!”

“???” เลี่ยวลี่ตะลึงกว่า

‘ฉินหลินแต่งงาน?  ขนาดฉินเหรินที่สนิทกับหมอนั่นที่สุดยังบอกเลยว่าหมอนั่นยังไม่แต่ง!’

แล้วเธอก็เดาออกว่าฉินหลินคงจะเดาแผนของลูกพี่ลูกน้องเธอออกเลยปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิงล่ะสิ  คิดได้ดังนั้นก็เลยตัดสินใจไม่เตือนลูกพี่ลูกน้องตัวเอง  ก็นะ  เห็น ๆ อยู่ว่าอีกฝ่ายไม่เล่นด้วยนี่นา

ลูกพี่ลูกน้องของเธอเป็นเพียงสาวบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ชอบใช้แอพ P แต่งภาพตัวเองให้สวย ๆ แล้วเอาลงโซเชียลเพื่อให้หนุ่ม ๆ ทั้งหลายที่ไม่เคยเห็นหน้าจริงของนางมาพูดจาชื่นชม  ดังนั้นนางก็เลยหลงตัวเองไปว่าตัวเองน่ะดีจริง ๆ

แต่จริง ๆ แล้วนางกลับเป็นผู้หญิงเหลือ ๆ ที่ต้องการจับหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ รวย ๆ นั่นแหล่ะ  ทว่าพวกหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ รวย ๆ ที่ว่านั่นกลับไม่ได้ชอบนางเลยเนี่ยซี้~