บทที่ 28: เอาเงิน 200,000 มาวางก็ซื้อไม่ได้! กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม +3

ตอนหม่าเคอเดินมาดูเขาก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็น  ต้นเฟื่องฟ้าเจ็ดสีสูง 4 เมตร  ทรงพุ่มเพอร์เฟคต์สีสันสดใส  มันช่างสวยงามเหลือเกิน

“นี่…  ต้นเก่าแก่เหรอ?” หม่าเคอรีบเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ

อย่างที่บอกว่าเขาคือผู้เชี่ยวชาญด้านนี้  ดังนั้นเขาจึงรู้คุณค่าของเฟื่องฟ้าต้นนี้เป็นอย่างดี  เฟื่องฟ้าเจ็ดสีที่เพอร์เฟคต์ขนาดนี้ต้องเป็นต้นเก่าแก่ที่นักสะสมอาวุโสดูแลทะนุถนอมมานานหลายปีอย่างแน่นอน

ถ้าจะบอกว่าต้นนี้น่ะนะ  ขนาดสถานที่ท่องเที่ยวที่ทำทะเลเฟื่องฟ้าขนาดใหญ่ยินดีควักตังค์จ่ายถึง 200,000 เพื่อให้ได้มาโดยไม่มีลังเลเลยก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง

ทะเลเฟื่องฟ้าของบ้านไร่แห่งนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นที่นิยมเท่านั้น  เผลอ ๆ มันจะได้ดังไปทั่วโลกเอาด้วยน่ะซี่

เมื่อเทียบกับเฟื่องฟ้าเหล่านี้แล้ว  เฟื่องฟ้าที่สวนเพาะพันธุ์ที่พวกเขาเอามาเหมือนใบไม้สีเขียวมากกว่าดอกไม้ไปเลย

เมื่อฉินหลินลงจากรถเฉินต้าเป่ยก็เข้ามาแนะนำ “เถ้าแก่ครับ  คนนี้คือคุณหม่าเคอจากสวนเพาะพันธุ์มาส่งเฟื่องฟ้าครับ”

“สวัสดีครับ!” ฉินหลินจับมือกับหม่าเคอ

หลังจากจับมือกันแล้วหม่าเคอก็ถามอย่างอดไม่ไหวว่า “เถ้าแก่ฉินครับ  ต้นเฟื่องฟ้าเก่าแก่ขนาดนี้ราคาไม่ใช่น้อย ๆ เลยใช่มั้ยครับ?  ต้นนี้นี่ต่อให้เอาเงินสองแสนมาวางตรงหน้าก็ใช่ว่าจะได้มาง่าย ๆ”

“เพื่อนผมให้ในราคาที่เป็นมิตรน่ะ” ฉินหลินพูดอย่างสบาย ๆ

ในใจเขาก็ไม่นึกเหมือนกันว่าเจ้าเฟื่องฟ้าขั้นสุดเลวล 3 ต้นนี้มันจะเป็นต้นไม้เก่าแก่

ต้นไม้เก่าแก่เป็นไม้ดอกไม้ประดับระดับสูงที่คนรวย ๆ ชื่นชอบและยอมจ่ายราคาแพงเพื่อให้ได้มาครอบครอง

ก่อนหน้านี่เขาก็เคยเห็นข่าวว่ามีต้นเฟื่องฟ้าสองสีรูปร่มขนาดยักษ์ปกคลุมหลังคา  เจ้าของมันได้ตั้งราคาขายเริ่มต้นที่ 300,000 หยวน

ส่วนต้นเฟื่องฟ้าขั้นสุกเลเวล 3 ของเขานั้นน่าจะต้องแพงกว่าที่หม่าเคอว่าอีกเยอะ  เพราะอีกฝ่ายคงไม่รู้อยู่แล้วว่าของที่เขาได้มานั้นมาจากในเกมที่มีโบนัสคุณสมบัติติดพ่วงมาด้วยเป็นพรวนซึ่งรวมไปถึงการออกดอกได้ตลอดทั้งปีด้วย

เมื่อหม่าเคอได้เห็นเฟื่องฟ้าเหล่านี้แล้วเขาก็อายเกินกว่าที่จะเสนอตัวขอสอนสั่งเรื่องการปลูก  เมื่อเจอเข้ากับของระดับไฮเอนด์แบบนี้เขาก็รู้สึกอายอยู่เหมือนกัน

รอบนี้หม่าเคอเอาเฟื่องฟ้ามาส่ง 3,000 ต้น  เนื่องจากฉินหลินสั่งเฟื่องฟ้าหลายสายพันธุ์  สีที่เอามาจึงแตกต่างกัน  ด้วยความเร็วในการลงปลูกระดับนี้ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการเสร็จในรวดเดียว

ฉินหลินสั่งให้อาจารย์หลินไปพาคนมา  เพราะจู่ ๆ ก็มีเฟื่องฟ้าเจ็ดสีขั้นสุดเลเวล 3 นี้โผล่มาอย่างกะทันหันเกินไป  ดังนั้นโซนกลางเลยต้องมีการเปลี่ยนแบบแปลนกันใหม่เล็กน้อย  และแล้วเจ้าเลเวล 3 ก็ต้องเป็นพระเอกของทะเลเฟื่องฟ้าแห่งนี้

นอกจากนี้หลังจากทราบราคาของเจ้าต้นไม้แก่นี่แล้ว  เฉินต้าเป่ยนี่ขนลุกชูชันจนแทบกระดอนออกจากรูขุมขน

“เถ้าแก่ครับ  ผมว่าเถ้าแก่จ้างร.ป.ภ.เพิ่มอีกซักสองสามคนดีกว่านะครับ  ขอร้องเถอะ!” เขาแนะนำ

เขากลัวมากจริง ๆ ว่าจะมีคนอยากมาขโมยต้นเฟื่องฟ้าโคตรแพงพวกนี้  แม้ว่าเขาจะมีอาจารย์หลินอีกคนคอยผลัดกันเฝ้า  แต่ถ้าคนมันจะเอาต่อให้มีทั้งเขาทั้งอาจารย์หลินพร้อม ๆ กันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“อืม  เด๋วฉันค่อยจัดการให้” ฉินหลินพยักหน้า

เดิมทีเขาก็อยากจ้างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพิ่มอยู่แล้ว  ทะเลเฟื่องฟ้านี่แม้บางส่วนจะไร้ต้นทุน  แต่ก็มีส่วนที่เขาควักเงินลงทุนไปแล้วมากมายอยู่เหมือนกัน  ดังนั้นให้เฉินต้าเป่ยดูแลคนเดียวจะไปพอได้อย่างไร

เมื่ออาจารย์หลินพาคนมาแล้วก็ต้องอึ้งกับเจ้าเลเวล 3 จากนั้นทุกคนก็ร่วมด้วยช่วยกันด้วยความพยายามอย่างหนักเพื่อขนย้ายมันไปที่โซนกลางของทะเลเฟื่องฟ้า

กว่าจะจับมันลงดินได้ก็หมดเวลาไปกว่าครึ่งวัน

เกาเหยาเหยากับพนักงานหญิงสองคนเมื่อมาเห็นเจ้าเฟื่องฟ้าต้นนี้ก็ต้องเหม่อไปเหมือนกัน  ก่อนหน้านี้พวกเธอคิดว่าต้นที่แล้วสวยสุดแล้วแท้ ๆ แต่ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมาเจอต้นที่สวยกว่า

วันต่อมา

เมื่อฉินหลินมาถึงบ้านไร่และเห็นเกาเหยาเหยารีบวิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น “เถ้าแก่ ๆ ไปดูต้นเฟื่องฟ้าที่เอามาเมื่อวานเร็ว ๆ เข้า”

“เกิดไรขึ้นอะ?” ฉินหลินรู้สงสัย

และพอตามเกาเหยาเหยาไปดูก็ต้องรู้สาเหตุที่เธอตื่นเต้น

เพราะว่าบริเวณเจ้าเลเวล 3 มีผีเสื้อหลายตัวเต้นระบำรำฟ้อนอยู่บนต้น  มีนกส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว  และสิ่งที่ทำให้เขาต้องทึ่งยิ่งกว่าก็คือมีกระรอกสองตัวโผล่หัวออกมาจากคาคบไม้

เรื่องผีเสื้อนี่ไม่รู้สึกแปลกใจเพราะที่นี่มันทะเลดอกไม้  ผีเสื้อมันต้องแห่กันมาตอมเป็นเรื่องธรรมดา  แต่นกกับกระรอกนี่สิไม่น่าใช่ธรรมดาแล้ว  ต้องมีอะไรพิเศษ

“เถ้าแก่คะ!  นี่น่ะมันอย่างกะเวทย์มนต์เลยนะรู้มั้ย!  ตอนสาย ๆ ฉันมาหาถ่ายรูปกะจะโพสโซเชียลซักหน่อย  แล้วฉันก็ได้เห็นเจ้าพวกนี้  แถมตอนฉันเข้าใกล้พวกมันก็ยังไม่กลัวเลยด้วยนะ!” เกาเหยาเหยาอธิบายอย่างตื่นเต้น

จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปใกล้ ๆ ไปยืนอยู่ใต้ต้นเฟื่องฟ้า  เจ้ากระรอกบนคาคบไม้ก็ไม่ได้เผ่นหนี  ทั้งสองยังคงยืนอยู่บนกิ่งที่อยู่เหนือหัวของเธอและก้มลงมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

โดยปกติแล้วเวลาปีคนเข้ามาใกล้ ๆ ไม่ว่าจะเป็นกระรอกหรือนกก็จะแตกฮือด้วยความหวาดกลัวอย่างแน่นอน

ฉินหลินพอจะเดาได้คร่าว ๆ แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เฟื่องฟ้าขั้นสุดเลเวล 3 นี้มีคุณสมบัติกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม +3 เพิ่มเข้ามาด้วย

ดังนั้นฉากนี้มันต้องเกี่ยวข้องกับกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม +3

มันเลยดึงดูดทั้งผีเสื้อ  นก  และกระรอกพวกนี้ที่คงอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“เกาเหยาเหยา  ต่อไปเราคงต้องติดป้ายว่าห้ามรังแกสัตว์ด้วยแล้วล่ะนะ” ฉินหลินว่า

เมื่อเห็นฉากนี้เขาก็มองออกเลยว่านี่แหล่ะจุดขายที่ยอดเยี่ยม

ในเวลาต่อมาบ้านไรก็เข้าสู่สภาพก่อสร้างอย่างเต็มกำลัง

ในตอนนี้บ้านไร่ยังไม่เปิดให้บริการ

ฉินหลินจะนำเฟื่องฟ้าธรรมดาออกจากเกมทุกวัน ๆ และเมื่อผ่านไปเดือนหนึ่งแล้วเฟื่องฟ้าเจ็ดสีขั้นสุดเลเวล 3 ก็โผล่มาอีกต้น  เขาก็เอามันไปปลูกไว้ที่โซนกลางอีกเหมือนเดิม  จากนั้นก็สร้างรั้วกันรอบทะเลเฟื่องฟ้าพร้อมกับแขวนป้าย ‘ห้ามรังแกสัตว์’

รอบ ๆ ต้นเฟื่องฟ้าเลเวล 3 มีผีเสื้อจำนวนมากกระพือปีกบินไปบินมา  มีเสียงนกร้องอย่าไพเราะตามธรรมชาติ  เห็นกระรอกวิ่งไล่จับกันไปตามกิ่ง

ทิวทัศน์อันงดงามและความกลมกลืนอันเป็นธรรมชาตินี้ทำให้คนที่ได้มาเห็นต้องมึนเมาโดยไม่ต้องดื่ม

.............................................................…

เวลาได้ล่วงเลยจนมาถึงเดือนตุลาคม

ช่วงค่ำ ๆ

ฉินหลินก็เอาตามปกติคือเก็บเกี่ยวกระเจี๊ยบเขียว 24 แปลง  แล้วก็ปลูกชุดใหม่  จากนั้นก็เอาออกจากเกมไปส่งที่ RT-Mart และขายกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 ให้ผู้จัดการเฉินไป 10 จิน

“บัญชีเลขท้าย…  เงินเข้า 19,653 หยวน  คงเหลือ 139,876.00 หยวน!”

ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นเขาขายกระเจี๊ยบเขียวให้ RT-Mart ได้เงินมากว่า 650,000  หลังจากหักภาษี  จ่ายค่าเฟื่องฟ้า 10,000 ต้น  จ่ายค่าก่อสร้างให้บริษัทก่อสร้างฮวาไห่  ตอนนี้เขาเลยเหลือเงินในบัญชีไม่ถึง 140,000 หยวน

เวลานี้ทะเลเฟื่องฟ้าเสร็จสมบูรณ์แล้ว  ธุรกิจบ้านไร่ก็พร้อมเปิดทำการแล้วเช่นกัน

ฉินหลินขี่สามล้อบรรทุกบุโรทั่งคันเดิมไปยังโกดังเช่า  โดยที่ท้ายกระบะใส่กะละมังใส่น้ำขนาดใหญ่สองใบบวกกับครุถังใบเล็กอีกหนึ่งใบ

เมื่อถึงโกดังแล้วเขาก็ถือครุถังเข้าเกมตรงไปยังบ่อน้ำ  เนื่องจากในหนึ่งเดือนมานี้ฉินหลินยังคงตกปลาในเกมตลอดไม่ได้ละเลย  ทำให้ตอนนี้ในบ่อมีปลาเป็นพันตัว

เขาใช้ครุถังตักปลาป่าเหล่านี้ขึ้นมาแล้วหายตัวออกเกมในทันที  แล้วก็เทปลาที่ตักมาได้ลงกะละมังใบใหญ่ที่ท้ายกระบะ  จากนั้นก็วนไปวนมาอยู่แบบนี้จนกระทั่งได้ปลาเต็มกะละมังทั้งสองใบซึ่งมีทั้งหมดก็หลายสิบตัวอยู่

มีตัวไซส์บิ๊กด้วยถึง 6 ตัว

เขาอยากจะเอาพวกมันไปลงบ่อปลาที่บ้านไร่

เสร็จแล้วก็สตาร์ทรถแล้วขับกลับไปที่บ้านไร่

เมื่อมาถึงทางเข้าเขาก็ได้เห็นว่าป้ายชื่อเดิมได้เปลี่ยนไปแล้ว  กลายเป็นป้ายไม้ที่ทำออกมาได้อย่างมีศิลป์เขียนว่า ‘บ้านไร่ชิงหลิน’

จากทางเข้าเมื่อมองเข้าไปข้างในบ้านไร่จะเห็นว่ามีทะเลดอกไม้สีสันสดใสอยู่ไม่ไกลนัก  ซึ่งนี่ทำให้เขาต้องภาคภูมิใจ  เพราะมันคือทะเลเฟื่องฟ้าที่เขาสร้างขึ้น

แม้ทะเลดอกไม้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว  แต่ยังมีส่วนที่สร้างไม่เสร็จอยู่คืออาคารไม้สไตล์ย้อนยุคที่ตั้งไว้ไม่ไกลจากโถงต้อนรับ

อาคารดังกล่าวเขากะว่าจะสร้างขึ้นมาไว้เป็นที่วางขายพืชผักผลไม้จากเกม  โดยที่ RT-Mart ขายนั้นได้ส่วนต่างไปเยอะน่าดูเขาเลยกะว่าจะเอามาขายเองที่นี่แหล่ะ  ขอแค่บ้านไร่นี่มีลูกค้ามาเที่ยวมากพอก็จะสามารถขายได้หมดอย่างแน่นอน  แถมด้วยสรรพคุณของมันยังทำให้ขายได้แพงกว่าที่จุดชมวิวอีกต่างหาก  หากอยากต้องการกลบเกลื่อนไม่ให้มีพิรุธก็อาจหาอย่างอื่นมาแซม ๆ เพิ่มได้

ฉินหลินขับสามล้อบรรทุกตรงไปยังหน้าห้องโถง

ที่นั่นเกาเหยาเหยากับพนักงานสาวอีกสามคนกำลังช่วยกันทำความสะอาดอยู่  แต่ละคนสวมเครื่องแบบสีน้ำเงินสั่งทำพิเศษโดย ‘บ้านไร่ชิงหลิน’ พิมพ์ติดไว้อยู่

มีเด็กผู้หญิงสามคนพึ่งจะรับเข้ามาทำงานใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อน  จากนี้ไปจะมีคนหนึ่งรับผิดชอบขายตัวผจญภัยในป่ากับสไลเดอร์หญ้าสีรุ้ง  คนที่สองรับผิดชอบขายตั๋วทะเลเฟื่องฟ้า

คนที่สามอีกสองคนดูแลห้องโถงรับรอง

ส่วนเกาเหยาเหยาเดือนนี้ทำงานได้ดีเยี่ยมเลยเลื่อนขั้นให้เป็นหัวหน้าพนักงานซะ

แม่สาวน้อยนี่พอได้เลื่อนขั้นก็เหมือนจะมีกำลังวังชาขยันทำงานมากขึ้นไปอีก  ส่วนขอบข่ายงานที่เธอต้องทำก็เป็นเรื่องการจัดการซะเกือบทั้งหมด  และเธอยังได้ขึ้นเงินเดือนอีก 1,000 หยวนด้วย

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับเถ้าแก่?” เมื่อเฉินต้าเป่ยเห็นฉินหลินมาถึงเขาก็เดินไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบอีกสองคน  หมอนี่เป็นคนที่ชอบเสนอตัวทำงานแบบนี้แหล่ะ

หลังจากสร้างทะเลดอกไม้เสร็จแล้ว  สิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย  นอกจากสองคนที่ตามหลังเฉินต้าเป่ยแล้วก็ยังมีอีกคนหนึ่งกำลังดูกล้องวงจรปิดในห้องตรวจสอบ  ตอนกลางคืนมีอีกสองคนคอยออกลาดตระเวนยามดึกด้วย  พวกเขาทั้งหมดได้รับการผ่านช่องทางจัดหาทรัพยากรบุคคลของทหารผ่านศึก 58 เมือง

บ้านไร่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิด

พื้นที่ท่องเที่ยวกันงดงามมากมายหลายแห่งต้องทำแบบนี้อย่างไม่มีทางเลือก  เพราะว่าต่อให้การศึกษาภายในประเทศจะดีและมีคุณภาพแค่ไหน  แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่แหแค่อวนซึ่งมักจะมีปลาเล็กปลาน้อยที่หลุดอวนออกมาก่อเรื่องวุ่น ๆ อยู่ดี

ในเฉินต้าเป่ยทำงานอย่างขยันขันแข็งจริง ๆ ดังนั้นเลยได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยโดยขึ้นเงินเดือนให้อีก 1,000 หยวนเช่นกัน

นอกจากนั้นบ้านไร่ยังได้คัดเลือกพ่อครัวมาเป็นผู้ช่วยอาจารย์หลิน  แคชเชียร์  และนักจัดสวนมืออาชีพอีกสามคนมาไว้ดูแลทะเลดเฟื่องฟ้า

เมื่อรวมกับนายทะเบียน  แผนกต้อนรับหน้าฟรอนท์  และคุณป้าแม่บ้านแล้ว  บ้านไร่ชิงหลินมีพนักงานอยู่เกือบ ๆ 20 คน