บทที่ 6: เพิ่มช่องทางการการขาย! ใครจะสนว่าวิวกลางคืนจะสวยไม่สวย?

ไอ้ความคิดที่ว่าจะผลิตแตงโมเลเวลสองออกมาขายในราคาเดียวกับแตงโมนำเข้าคัดพิเศษมันก็ดีอยู่หรอก  แต่ว่าตอนนี้เขามีแค่ไม่กี่ลูกเอง  แถมยังกินไปแล้วลูกหนึ่งด้วย

ดังนั้นเขาจึงต้องจัดการธุระตรงหน้าให้เรียบร้อยก่อน  อย่างน้อยก็ต้องใช้หนี้ที่บ้านให้หมดก่อนและจ่ายค่าดาวน์บ้านเพื่อให้แม่ของเขามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น  จากนั้นค่อยพาโม่ชิงเข้าบ้านเพื่ออยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย

พอคิดได้แบบนี้เขาก็เข้าไปกอดเอวเธอจากทางด้านหลังจากนั้นมือก็เริ่มซุกซน “โม่ชิง~  คืนนี้ไม่กลับได้มั้ย?”

มีหรือจ้าวโม่ชิงจะรู้ไม่ทัน

“ถ้าฉันไม่กลับแม่ก็ต้องรู้สิว่าฉันอยู่กับเธอ  ถึงตอนนั้นคงโดนบ่นอีกแน่” เธอพูดอย่างเอือมระอา

ฉินหลินถอนหายใจ “เฮ่อ~  แล้วเราควรทำไงดี?  อดทนตั้งหลายวันมานี่มันยากจริง ๆ น้า~”

“ฮึ่ม!” จ้าวโม่ชิงตีมือที่กำลังล้วงนู่นขยำนี่แล้วขึ้นเสียงว่า “งั้นฉันจะโทรบอกแม่ว่าต้องไปกินเลี้ยงกับเพื่อนคืนนี้จะกลับดึกหน่อยโอเค้?”

“จ๊ะ ๆ เด๋วไปจองห้องแป๊บ” ฉินหลินหยิบมือถือออกมาจองห้องโรงแรมตงเฉิงที่มีเตียงคิงไซส์และอ่างอาบขนาดใหญ่

เตียงเล็กอ่างเล็กไม่เอา!

คิดว่าคู่รักที่จดทะเบียนสมรสกันแล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องมาลักลอบได้เสียกันเหมือนพวกคนคบชู้แบบนี้มันใช่เรื่องง่ายไหมล่ะ?  มีโอกาสทั้งทีจะเอาแบบกาก ๆ เหมือนไปม่านรูดได้ไง?

เมื่อจองห้องแล้วเขาก็เอากระเป๋าตังค์มาเปิดดูและพบเจ้าร่มน้อย (น่าจะหมายถึงถุงยาง) สองคัน ‘อืม  แค่นี้ก็พอละ’

“แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่า~  หนูรู้  ค่า ๆ หนูไม่ปล่อยให้เขาเอาเปรียบได้หรอกค่า~!” จ้าวโม่ชิงยืนยันก่อนจะวางสาย

“ดูซิ  แม่ฉันกันท่าเธออย่างกับเธอเป็นโจรแหน่ะ...  ทำไมเราไม่เปิดเผยให้ครอบครัวรู้ไปเลยล่ะ  ฉันอยากอยู่กับเธอทุกวันอะ” จ้าวโม่ชิงว่าพลางจับแขนฉินหลิน

“ขอเวลาอีกหน่อยเถอะ” ฉินหลินรีบห้ามปรามโม่ชิงที่กำลังหุนหันพลันแล่น

หากเปิดเผยไปล่ะก็ทั้งคู่คงรู้สึกดีขึ้นไม่น้อยแน่

ส่วนแม่เขาคงจะดีใจสุด ๆ แถมรู้สึกผิดสุด ๆ ไปพร้อม ๆ กันด้วย  ส่วนพ่อแม่ของโม่ชิงคงจะอารมณ์เสียและผิดหวังมากชัวร์ ๆ และแม้ทั้งสองครอบครัวจะกลั้นใจยอมรับความสัมพันธ์นี้ก็ตาม  แต่มันก็ต้องเป็นปมในใจไปตลอดอยู่ดี

ปัจจุบันห้องพักทั่วไปในอำเภอโหยวเฉิงราคาอยู่ที่ตารางเมตรละหนึ่งหมื่นสองพันหยวน  บ้านขนาดร้อยตารางเมตรราคาประมาณล้านสามรวมภาษีและอื่น ๆ ดาวน์สี่แสนรวมค่ารวมค่าตกแต่งแล้วไม่ต่ำกว่าหกแสนหยวน

ก่อนหน้านี้เขาไม่มีทางคิดถึงเรื่องนี้เลย  แต่ตอนนี้คิดแล้ว  คือถ้าหากเขาเพิ่มช่องทางการขายแตงโมโดยสามารถทำให้ตนเองเอาแตงโมมาขายได้วันละยี่สิบสี่แปลงล่ะก็  เงินจำนวนดังกล่าวสามารถหาได้ภายในสองเดือนแน่นอน!

ยิ่งเมื่อเลเวลของตัวละครเพิ่มขึ้นอีกเขาจะสามารถเปิดแมพใหม่ ๆ ได้มากขึ้น  เวลาในการปลูกก็ยิ่งสั้นลงด้วย

เมื่อทุกอย่างสำเร็จแล้วเขาก็สามารถพาโม่ชิงเข้าบ้านและอยู่กินด้วยกันได้อย่างเปิดเผยอีกทั้งยังมีความภาคภูมิใจมากพอที่จะใช้มองหน้าพ่อแม่ของเธอและอธิบายเรื่องราวให้พวกท่านฟัง  เรื่องราวของทั้งสองครอบครัวให้จัดการกันอย่างมีความสุขจะดีที่สุด

“ตกลง  ฉันจะฟังเธอ  ปะ  รีบไปกันเถอะ” จ้าวโม่ชิงพยักหน้าตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เธอไม่เคยสงสัยฉินหลิน  แม้ว่าผู้ชายที่เธอเลือกจะเป็นเพียงถนนลูกรังเส้นหนึ่งก็ตาม  แต่เธอก็ได้เลือกเขาแล้วด้วยความเต็มใจ

โรงแรมตงเฉิงเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอโหยวเฉิง  สถานที่ติดริมแม่น้ำและมีทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่งดงาม

แต่  เมื่อคู่รักจูงมือกันเข้าโรงแรมแล้วใครมันจะไปสนว่าวิวกลางคืนมันสวยไม่สวย?

เมื่อเช็คอินที่หน้าฟรอนท์และรับเอาคีย์การ์ดมาแล้วฉินหลินก็จูงมือจ้าวโม่ชิงขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน  เมื่อเข้าห้องปุ๊บก็ล็อคประตูปั๊บ  ตอนนี้ชายหนุ่มรอแทบไม่ไหวอยากจะปลดเปลื้องเครื่องป้องกันของหญิงสาวตรงหน้าออกใจจะขาดตายอยู่แล้ว  เขาได้จูงมือเธอตรงไปยังอ่างอาบน้ำคิงไซส์

…...............................................................................

ฉินหลินเดินจูงมือจ้าวโม่ชิงออกจากโรงแรมด้วยความพึงพอใจ  ทั้งคู่ไปหาอะไรกินกันที่ตลาดนัดกลางคืนก่อนที่เขาจะส่งเธอกลับบ้าน

บอกลาจ้าวโม่ชิงแล้วฉินหลินก็กลับบ้านไปเปิดจอเกม

ตอนที่กำลังเล่นสนุกกันที่โรงแรมเกมได้แจ้งเตือนว่าที่แปลงปลูกมีแมลงรบกวน  ซึ่งตอนนั้นเขาไม่อาจดูแลได้เลยต้องมาทำตอนนี้

...........................................................................

วันรุ่งขึ้นฉินหลินตื่นแต่เช้าเปิดจอเกม

แตงโมในแปลงทั้งยี่สิบสี่แปลงสุกหมดแล้ว

เขาสั่งให้ตัวละครไปเก็บพวกมันทั้งหมดใส่ไว้ในโกดังเก็บของ  จากนั้นก็ถอนต้นเหี่ยว ๆ ทิ้งและปลูกชุดใหม่ซึ่งจะสุกในตอนเย็น

ตอนนี้เท่ากับว่ามีแตงโมทั้งหมดสองชุดคือชุดเมื่อเย็นกับชุดตอนนี้

เขาล็อคประตูห้อง

เข้าไปในโลกเกม

และเจอเข้ากับแตงโมที่กองเป็นภูเขาเลากา

แตงโมไร้เมล็ด: 836 (เลเวล 1)

แตงโมไร้เมล็ด: 7 (เลเวล 2)

สองชุดรวมกันมีแปดร้อยสี่สิบสามลูก  แถมยังมีแยกเลเวลสองให้แล้วอีกเจ็ดลูก

หลังจากออกจากเกมฉินหลินก็กินโจ๊กชามหนึ่งอย่างรีบ ๆ จากนั้นก็ตรงดิ่งไปยังโกดังเช่า

กว่าจะย้ายแตงโมแปดร้อยกว่าลูกออกจากโลกในเกมหมดก็ใช้เวลาไปพอสมควร  แล้วเขาก็ถ่ายคลิปโพสต์ลงวีแชทกลุ่มเถ้าแก่ร้านฯ

ครู่ต่อมาพวกหลิวต้าเชิ่งพร้อมด้วยบรรดาเฒ่าแก่ทั้งหลายก็ค่อย ๆ โผล่มาทีละคน ๆ โดยทั้งหมดล้วนเป็นลูกค้าประจำ  ลูกค้าใหม่ไม่มี

นอกจากขายผลไม้แล้วคนกลุ่มนี้ยังขายผัก  อาหารทะเล  และอื่น ๆ อีกด้วย  ศักยภาพในการซื้อขายแตงโมแม้จะมากอยู่แต่ก็เท่านั้นแหล่ะ

นับ ๆ ดูแล้วคราวนี้มีออเดอร์อยู่ที่สี่ร้อยสิบเอ็ดลูก

ฉินหลินเอาแตงโมไปส่งตามออเดอร์โดยส่งทีละร้าน ๆ ใช้เวลาโดยรวม ๆ ก็สามชั่วโมงได้  สรุปบัญชีรอบนี้ขายได้สี่พันห้าร้อยยี่สิบเอ็ดจินเป็นเงินหกพันเจ็ดร้อยแปดสิบเอ็ดหยวน

เมื่อกลับมาที่โกดังยังมีแตงโมกองอยู่อีกสี่ร้อยกว่าลูก  และที่กำลังจะสุดช่วงบ่าย ๆ เย็น ๆ อีกสี่ร้อยกว่าลูก  เขาต้องเพิ่มช่องทางการค้าใหม่

และเขาก็เล็งเป้าเอาไว้แล้วด้วยว่าจะเอาที่ไหน

ห้าง RT-Mart ซึ่งเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ในจัตุรัสการค้าตะวันออก!

จัตุรัสการค้าตะวันออกเป็นศูนย์กลางการจราจรในอำเภอโยวเฉิง  มีที่จอดรถที่ใหญ่ที่สุด  ในอาคารพาณิชย์ของจัตุรัสทั้งหมดมีร้านค้าทุกประเภท  ไม่ว่าจะเป็นบาร์  คาราโอเกะ  โรงภาพยนตร์…  เป็นศูนย์รวมความบันเทิงทุกประเภท

ห้าง RT-Mart ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดในชั้นหนึ่ง  มีพื้นที่กว้างขวาง  แบ่งโซนเป็นหมวดหมู่ต่าง ๆ อย่างชัดเจน  และมีผู้เข้ามาใช้บริการจับจ่ายใช้สอยมากที่สุดในอำเภอโหยวเฉิง

ปริมาณแตงโมทั้งหมดในร้านของหลิวต้าเชิ่งยังไม่อาจเทียบกับหนึ่งในสิบส่วนของ RT-Mart เลยด้วยซ้ำ

ฉินหลินหยิบแตงโมสองลูกใส่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าบึ่งไปยัง RT-Mart

จอนนี้ที่เขาต้องทำคือเอาแตงโมไปนำเสนอเพื่อให้แตงโมของตนเองได้วางขายบนแผงในห้าง

เขารู้มาว่านอกจากผ่านทางประกวดราคาแล้วทาง RT-Mart ยังมักจะรับสินค้าขายส่งด้วยราคา ‘พิเศษ’ อยู่บ่อยครั้ง

ซึ่งเขาย่อมต้องเลือกเอาวิธีที่สองนี้อยู่แล้ว

เมื่อเขามาถึงสำนักงานของซุปเปอร์มาร์เก็ตฉินหลินก็ยัดบุหรี่ซองหนึ่งใส่มือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและถามถึงสำนักงานของผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ

หลังจากที่เอาบุหรี่ใส่กระเป๋าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ช่วยฉินหลินเอาแตงโมไปที่สำนักงานของผู้จัดการเฉินอย่างขยันขันแข็ง

รปภ.เคยเห็นคนแบบนี้มาที่แผนกจัดซื้อหลายคนและรู้ว่าแต่ละคนมีเพียงเป้าหมายเดียวเท่านั้น  อีกทั้งผู้จัดการเฉินยังสั่งให้พาบุคคลดังกล่าวเหล่านั้นไปพบเขาโดยตรงด้วย

ผู้จัดการเฉินเป็นคนอ้วนมันเยิ้มพุงใหญ่  เขารู้อยู่แล้วว่าฉินหลินมาทำอะไรและชำเลืองทำเป็นมองแตงโมสองลูกอย่างละเอียด “อื้ม~  รูปลักษณ์ภายนอกดูไม่เลว  เป็นของดีเลยทีเดียวนะ”

“ผู้จัดการเฉินครับ  ไม่ทราบว่าแตงโมนี่พอจะเอาไปวางขายในห้างได้มั้ยครับ” ฉินหลินถาม

ผู้จัดการเฉินดูกังวลขึ้นมาทันที “เสี่ยวฉินเอ๊ย  เธอก็น่าจะรู้อยู่นะว่าแต่ละวันมีคนมาหาฉันตั้งเยอะแยะเพราะอยากขายของ  ส่วนฉันเองก็ร่วมมือกับคนอื่นไปแล้ว  และต้องต้องซื่อสัตย์ในการทำธุรกิจด้วย”

“…” ฉินหลินรู้ว่าฉากฟาดฟันกำลังจะมาแล้ว  ถ้าไอ้หมอนี่มันซื่อสัตย์จริง ๆ ล่ะก็คงไม่ยอมคุยกับเขามากมายหลายคำขนาดนี้หรอก

“ทางห้างเองก็ต้องการกำไรใช่มั้ยครับ?  ข้างนอกเขาขายส่งกันที่จินละหนึ่งจุดห้า  ผมยอมลดให้เหลือจินละหนึ่งจุดสาม” ฉินหลินว่า

ผู้จัดการเฉินยังคงดูเป็นทุกข์ “เสี่ยวฉินเอ๊ยเสี่ยวฉิน  เธอก็น่าจะรู้นะว่าคนที่อยู่ในตำแหน่งของฉันมันลำบากขนาดไหน!”

ฉินหลินรู้ดีและยิ้มให้ “งั้นผมจะลดให้อีกหน่อย  เอาเป็นจินละหนึ่งจุดสองแล้วกัน  ยังไงคุณก็ต้องให้ผมมีกินมีใช้บ้าง  จริงมั้ยครับ?”

ฉินหลินรู้ดีว่ามีแต่ตัวเองเท่านั้นแหล่ะที่สามารถเสนอราคานี้ออกมาได้  เพราะว่าเขาผลิตฟรีไม่มีค่าใช้จ่ายยังไงล่า~

ผู้จัดการเฉินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออก “ในเมื่อเธอจริงใจขนาดนี้งั้นทางห้างของเราจะรับแตงโมของเธอแล้วกัน  แต่ราคาขายส่งในใบแจ้งหนี้จะเขียนไว้ที่จินละหนึ่งจุดสี่นะ”

“ไม่ต้องห่วงครับผู้จัดการ  เรื่องนี้ผมเข้าใจดี” ฉินหลินยิ้มแต่ในใจนี่ด่ามันไปยันบรรพชนในหลุมแล้ว

อันที่จริงเรื่องนี้เขาก็รู้มาตั้งนานแล้วแหล่ะ  ที่เขียนในใบแจ้งหนี้ว่าจินละหนึ่งจุดสี่ก็เพื่อเอาไปใช้เบิกเงิน  แต่จ่ายจริง ๆ คือจินละหนึ่งจุดสองซึ่งแปลว่าอีกจินละศูนย์จุดสองจะเข้ากระเป๋าไอ้ผู้จัดการนี่แบบนิ่ม ๆ

ขินละศูนย์จุดสองหยวนแม้จะดูน้อย  แต่ถ้าเป็นวันละห้าพันจินล่ะ?  แปลว่าจะได้เงินเข้ากระเป๋านิ่ม ๆ วันละพันหยวน  เดือนละสามหมื่นหยวนไง

นี่คาแตงโมอย่างเดียวนะ  แล้วทั้งห้างมีผลไม้กี่ชนิด  แล้วไอ้ผู้จัดการเฉินนี่มันฟันเงินเข้ากระเป๋านิ่ม ๆ เดือนละเท่าไหร่

โคตร…  เลย