บทที่ 1: จู่ ๆ ก็เข้าไปในเกมได้ซะงั้นอะ!

ความเป็นจริงอาจเป็นสาวสวยผู้อ่อนโยนที่จะทำให้คุณสัมผัสกับประสบการณ์ดี ๆ ทุกแง่ทุกมุมก็เป็นได้  หรืออาจเป็นหญิงอ้วนดุดันที่ทับตัวคุณจนหายใจไม่ออกก็เป็นได้  และความเป็นจริงดังกล่าวนั้นก็ขึ้นอยู่กับ...  เงินที่คุณมีในกระเป๋าอะนะ

…

แสงแดดที่แผดเผาของเดือนสิงหาคมทำให้ผู้คนอยู่กันไม่เป็นสุข

อำเภอโหยวเฉิง

สถานที่ห่วย ๆ ที่เงินเดือนเฉลี่ยสามสี่พันหยวน  ราคาบ้านเฉลี่ยหลังละหมื่นสองพันหยวน

ณ ร้านขายผักผลไม้เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง  ฉินหลินส่งผักในมือให้หญิงวัยกลางคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “คุณป้าคร้าบ  นี่ผักคุณป้านะคร้าบ  วันหลังเชิญมาใหม่นะคร้าบ”

หลังจากส่งแขกแล้วเขาก็เหลือบไปเห็นแมลงวันน่ารำคาญบินวนไปมาอยู่สองสามตัวเลยหยิบไม้ตีแมงวันมาตบ ๆ ไล่พวกมันไป

แต่พวกมันก็ยังโอหังไม่ยอมไปซักทีเลยต้องจัดหนักกันหน่อยให้มันรู้ซะบ้างว่าไผเป็นไผ

หลังจากการต่อสู้ที่โคตรจะไร้สาระจบลงซากศพของเจ้าแมลงวันตัวน้อยทั้งสามก็ถูกกวาดทิ้ง

ฉินหลินกลับมานั่งที่โต๊ะคิดเงินแล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเกมเก่าเล่าใหม่ที่ชวนคิดถึง <ฮาร์เวสต์มูน>

เกมนี้เป็นเกมทำฟาร์มที่เปิดกว้างมาก ๆ และไม่ได้ใช้เทคโนโลยีอะไรมากมายซึ่งเจ้าของร้านขายผักที่ต้องนั่งเฝ้าร้านตลอดเวลาสามารถใช้เล่นแก้เซ็งได้อยู่

ฉินหลินเรียนจบมาได้หนึ่งปีแล้ว  แต่ความสำเร็จเป็นรูปธรรมอะไรนั้นยังไม่มี  เขาที่เรียนจบเอกการท่องเทียวกลับกลายมาเป็นพ่อค้าขายผักผลไม้  แสดงให้เห็นว่าความเป็นจริงนั้นไม่ได้ให้ทางเลือกกับคนมากนัก

ครอบครัวของฉินหลินนั้นยากจนมาสามชั่วอายุคน  เมื่อหลายปีก่อนปู่ของเขาป่วยแล้วก็เสียชีวิตไป  ผู้เป็นบิดาก็ได้อาศัยร้านผักผลไม้แห่งนี้แหล่ะในการหาค่ารักษาพยาบาลให้ปู่บวกกับค่าใช่จ่ายในครอบครัวทั้งหมด

ชีวิตของฉินหมิงปานถูกพระเจ้าทอดทิ้ง  หลังจากเสียปู่ไปพ่อของเขาเองเมื่อปีกลายป่วยไปหาหมอก็ได้รับคำวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเนื่องจากอาการเหนื่อยสะสมในระยะยาว

แม่ของเขาก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดกับร้านผักผลไม้เล็ก ๆ แห่งนี้  แม้จะขายบ้านและยืมเงินหลายแสนหยวนจากหลาย ๆ ที่มาใช้ก็ยังไม่อาจช่วยพ่อได้

จากนั้นแม่ก็มีปัญหาด้านสุขภาพเนื่องจากทำงานหนักด้วยเช่นเดียวกัน  ผลการตรวจสุขภาพไม่ดีเลยและต้องการคนคอยดูแล

ดังนั้นแม้ว่าฉินหลิงจะมีโอกาสได้ทำงานในบริษัทใหญ่ ๆ หลังเรียนจบก็ตาม  เขาก็ต้องกลับมาคอยดูแลแม่และสืบทอดร้านขายผักผลไม้เล็ก ๆ แห่งนี้รวมไปถึงหนี้สินนอกระบบของครอบครัวด้วย

หากจุดเริ่มต้นของคนส่วนใหญ่เป็นศูนย์จุดเริ่มต้นของเขาคือติดลบแสน

ชีวิตนี้ไม่มีหรอกความยุติธรรม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดที่จะมองหาโอกาสอื่น ๆ ในขณะที่เฝ้าร้าน  แต่ในฐานะบัณฑิตจบใหม่ทำให่สิ่งที่เขาขาดนั้นไม่ใช่แค่ประสบการณ์  แต่ยังขาดเงินทุดอีกด้วย

ด้วยรายได้ของร้านนี้  ค่ารักษาพยาบาลและค่าอาหารของแม่ของเขาบวกกับหนี้นอกระบบอีกนิด ๆ หน่อย ๆ ทุกเดือน ๆ ทำให้ยอดบิลของเขาเดือนหนึ่งเหลือไม่ถึงสี่พันห้าร้อยหยวน

ตอนนี้ขนาดเป็นหวัดก็ยังไปหาหมอไม่ได้เลย

สุดท้ายเขาก็ไม่อาจเอาร้านผักผลไม้ขนาดสามสิบตารางเมตรนี่ลงแพลตฟอร์มซื้อขายที่มีคนดูเป็นร้อยล้านเพื่อหารายได้เป็นแสนเป็นล้านได้

จนกว่าแม่ของเขาจะสุขภาพดีขึ้นและไม่ต้องการคนดูแล  ฉินหลินก็ทำได้แค่อยู่ที่ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้เอาตัวรอดไปวัน ๆ เท่านั้น

เขานั่งถอนหายใจและควบคุมตัวละครในเกมให้เดินออกจากประตู  เบื้องหน้าเป็นแปลงปลูกแตงโมหกแปลง  เขาพึ่งจะเปิดแปลงทั้งหกนี้ได้ไม่นานหลังจากที่เริ่มเกม

ถอนหญ้าและรดน้ำ!

หลังจากนั้นไม่นานแตงโมบนแปลงสี่เหลี่ยมทั้งหกแปลกก็แสดงไอคอนบอกว่าสุกแล้ว  การไหลของเวลาในเกมกับความเป็นจริงนั้นแตกต่างกันเสมอ  แตงโมที่ต้องใช้เวลาเป็นเดือน ๆ กว่าจะสุกในโลกความจริงกลับสามารถเก็บเกี่ยวได้ในสิบชั่วโมงเมื่ออยู่ในเกม

แต่ละแปลงสามารถผลิตแตงโมได้สิบห้าถึงยี่สิบลูก

ฉินหลินกำลังจะควบคุมตัวละครในเกมให้เก็บแตงโม  แต่ทันใดนั้นกระแสไฟฟ้าก็พุ่งออกมาจากโทรศัพท์มือถือทำให้เขาชาไปทั้งตัวทันที!

‘ไฟรั่ว?’

“ไอ้ส......”

ฉินหลินอยากจะสบถคำด่าออกมาแต่ก็ออกเสียงไม่ได้

‘ไอ้เวรเอ๊ย  มือถือนี่ไม่ใช่ของมือสามนะเว่ย  แล้วไหงมีไฟรั่วได้วะ?’

“ติ๊ง!  เปิดใช้งานช่องทางเกมแบบพิเศษ  ล็อคอินเกม <ฮาร์เวสต์มูน> กรุณารอสักครู่…”

“???” ฉินหลินตบหัวตัวเอง

‘เชรี่ย  โดนไฟดูดแล้วหลอนเหรอเรา?’

“ติ๊ง!  เชื่อมต่อช่องทางเกมแบบพิเศษสำเร็จ  คุณได้เชื่อมโยงเข้ากับเกม <ฮาร์เวสต์มูน> แล้ว  โฮสต์ต้องการเข้าเกมครั้งแรกหรือไม่?”

ภาพฉากที่เหมือนฝันปรากฏขึ้นในใจของฉินหลินพร้อมกันไปด้วย  เป็นฉากทุ่งหญ้าที่มีแตงโมที่โตเต็มที่อยู่บนพื้น

‘เอ่อ...  ไอ้นี่มัน...  ฉากในเกมฮาร์เวสต์มูน...  เหรอ?’

ตัวละครในเกมยังคงยืนอยู่หน้าแปลงปลูกแตงโม  และมันก็เป็นตัวละครเดียวกับที่เขาควบคุมให้ไปเก็บแตงโมด้วย

สิ่งที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าก็คือแค่เพียงความคิดสั่งเจ้าตัวละครนั่นมันก็เดินไปเก็บแตงโมให้แล้ว

‘เอ่อ...  ใช้ความคิดเล่นเกม...  เหรอ?’

จากนั้นฉินหลินก็เหลือบเห็นกล่องตัวเลือกการแจ้งเตือนพิเศษบนหน้าจอ

[ต้องการล็อคอินหรือไม่]

[Yes]  [Cancel]

“Yes!”

ฉินหลินนึกถึงการแจ้งเตือนก่อนหน้านี้ก็คิดว่ามันเหลือจะเชื่อจริง ๆ และลองพยายามใช้ความคิดสั่งให้ตอบ ‘Yes’ ไป

พริบตานั้นเองก็ได้เกิดแรงดูดประหลาด ๆ ขึ้น!  ฉากที่อยู่ในสายตาของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง!

กลายเป็นว่าตรงหน้าเขาคือแปลงปลูกแตงโมที่เขียวชอุ่ม!

กลินหอมแบบแตงโม้แตงโมลอยอยู่ในอากาศ  แถมในมือยังมีแตงโมอยู่ด้วย  เหมือนว่าตัวเองได้เข้ามาอยู่แทนตัวละครในเกมเลย!

“นี่...  ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นะ?  ใช้มะ?” ฉินหลินยังไม่คิดจะเชื่อ  แต่ความรู้สึกหนัก ๆ ที่สัมผัสได้ในมือกลับบ่งบอกว่าเรื่องจริงเฟ้ยไอ้ง่าวโดยธรรมชาติ  นอกจากนี้สิ่งผิดปกติอีกอย่างคือมีกล่องข้อความลอยอยู่ตรงหน้าอีก

[แตงโมไร้เมล็ด: คุณภาพ 1]

[หมายเหตุ: แม้ว่าจะไม่ใช่แตงโมชนิดพิเศษ  แต่ก็ผลิตขึ้นโดยเกม  ของดีที่สุดในบรรดาแตงโมทั่วไป]

[อร่อย +1 หวาน +1 รสสัมผัส +1]

ผลไม้ที่ปลูกในเกมฮาร์เวสต์มูนนั้นมีคุณภาพหลากหลาย  ยิ่งคุณภาพสูงขึ้นเท่าไหร่รสชาติก็ยิ่งอร่อยและราคาก็ยิ่งแพง

ทว่าไอ้หมายเหตุนี่กลับไม่เหมือนของในเกมเดิม ๆ เพราะมันมีการบวกโบนัสคุณสมบัติเข้ามาด้วย

ฉินหลินวางแตงโมในมือลงแล้วไปหยิบมาอีกสองสามลูก  แต่ละลูกมีกล่องข้อความขึ้นมาเหมือนเดิมเลยคือจะบอกหมายเหตุและโบนัสคุณสมบัติอร่อย +1 หวาน +1 รสสัมผัส +1

เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่ามีอาคารที่มีกังหันลม  ห้องเก็บของ  รั้ว…..

ทุก ๆ อย่างเหมือนกับในเกมเป๊ะ

แตกต่างอยู่อย่างเดียวคือไอ้แปลงตรงหน้านี่มันกว้างโคตร ๆ แตงโมก็มีเพียบไม่เหมือนกับพื้นที่เล็กกระจ้อยร่อยเหมือนในเกมข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือพื้นที่ด้านหน้าของเขากว้างมาก มันเต็มไปด้วยแตงโม ไม่ใช่ตารางสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่แม้แต่ผลไม้ที่ปลูกก็ยังถูกแทนด้วยตัวเลข

นอกจากนี้เมื่อดูเวลาบนโทรศัพท์ก็พบว่าอัตราการไหลของเวลาในเกมก็เป็นปกติด้วย

เห็นแบบนี้แล้วฉินหลิงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เลยลองดูภาพในใจของตนอีกครั้ง

เพราะเขากลัวว่าจะกลับไปไม่ได้  แบบนั้นแม่คงเป็นห่วงตายเลยใช่มั้ยล่ะ?

แล้วฉากที่เห็นในใจไม่ใช่ฉากในเกมอย่างที่เคยเป็น  แต่เป็นฉากในร้านผักผลไม้ของตนพร้อมกับกล่องแจ้งเตือนที่ไม่เหมือนเดิมคืแ

[ต้องการล็อคเอาท์หรือไม่]

[Yes]  [Cancel]

นี่มันการเข้าออกฟรี ๆ ชัด ๆ เลย!

ฉินหลินลองเลือกออกไปดูและความรู้สึกโดนดูดแปลก ๆ ก็มาอีรอบ  และเขาก็กลับมายังร้านผักผลไม้ของตนพร้อม ๆ กับแตงโมในมือ

เพื่อยืนยันว่าเป็นความจริงเขาจึงหยิบเอามีดออกมาผ่าแตงโมนั้นเป็นสองซีก  เนื้อแตงโมสีแดงแปร๊ดเผยออกมา  อีกทั้งยังไม่มีเมล็ดด้วย!

‘แตงโมว่ะ  แตงโมของแท้แน่นอน!  แตงโมที่แท้ทรู!’

ฉินหลินลองเอาซีกหนึ่งมาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งหมายจะลองกินดู  แต่ก็กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตนเอง  เพราะยังไง ๆ ไอ้แตงโมนี่มันก็เหลือจะเชื่อตั้งแต่ที่มาของมันแล้ว

เมื่อไม่รู้จะเอาไงต่อดีเลยลองเดินไปดูหน้าร้านซักหน่อยและได้เห็นหมาตัวดำสปรกมอมแมมเดินด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แถว ๆ ถังขยะ

ในตลาดมันหาอาหารกินง่ายไง  เพราะงั้นย่อมเห็นได้ว่าจะมีหมาจรจัดโผล่หน้ามาไม่ขาดสาย  แม้จะโดยเทศกิจจับไปแล้วก็ตาม  แต่ซักพักเดี๋ยวก็มีหน้าใหม่มาคุ้ยขยะอีกละ

ถ้าจะว่าก็ต้องว่าไอ้พวกคนรักหมาจอมปลอมที่เอาหมามาเลี้ยงแต่สุดท้ายก็ไม่เหลียวแลนั่นแหล่ะนะ

ฉินหลินโยนแตงโมชิ้นหนึ่งลงไป  ไอ้เจ้าหมาดำมันก็กระโดดตะครุบอย่างไวแถมยังหันไปมองรอบ ๆ กลัวว่าจะมีหมาตัวอื่นมาเห็น  จากนั้นเมื่อมันเช็คจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีคู่แข่งมันจึงก้มหน้าลงกินแตงโมชิ้นนั้นจนหมดเกลี้ยง

หลังจากรอสักพักและตระหนักว่าเจ้าหมาดำนั่นไม่มีอะไรผิดปกติฉินหลินจึงหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาลองชิมด้วยตัวเอง

กัดเข้าไปแค่คำเดียวแววตาของเขาก็สว่างวาบ

ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าคำว่าแตงโม้แตงโมมันคืออะไร!

หอม  อร่อย  ชุ่มฉ่ำ  และหวานมาก  นอกจากนี่ยัง...  โสดดดดดดดดชื่นนนนนนนนนนน!

แตงโมลูกนี้อร่อยกว่าไอ้ที่ซื้อ ๆ อยู่ทุกวี่วันแน่นอน

‘หรือจะเพราะโบนัสคุณสมบัติอร่อย +1 หวาน +1 รสสัมผัส +1 กันแน่น้อ?’

ฉินหมิงที่อยู่ในสายงานนี้ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าแตงโมเสป็คนี้ในร้อยลูกจะเจอซักลูกมั้ยก็ยังไม่รู้เลย  แต่ว่าถ้าเป็นแตงโมในเกมล่ะก็มันจะเหมือนกันเป๊ะ ๆ เหมือนก๊อปวางทุกลูกนั่นแหล่ะ

กินชิ้นแรกเสร็จแล้วก็หยิบชิ้นที่สองมากินต่ออย่างเอร็ดอร่อย

จริง ๆ แล้วกำไรจากการขายแตงโมนั้นไม่สูงนัก  ไอ้ที่เห็นว่าจินละสองหยวนตอนนี้นี่พอหักค่าทำสวน  ค่าแรง  ค่าขนส่ง  และราคาขายส่งแล้ว.…  อย่างร้านเล็ก ๆ ของเขานี่ก็ขายส่งกันจินละหนึ่งจุดห้าหยวนเข้าไปแล้ว  หักค่าต่าง ๆ ที่ว่าไปก็เหลือเป็นกำไรไม่เยอะเท่าไหร่

แต่ถ้าแตงโมลูกนี้ไม่มีต้นทุนล่ะ?  ขายเท่าไหร่ก็ได้เท่านั้น!  กำไรล้วน ๆ เลยใช่มั้ย?

เมื่อฉินหลินนึกถึงแตงโมในฟาร์มหัวใจก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

แตงโมหนึ่งลูกหนักสิบจิน (ห้ากิโลกรัม) จินละสองหยวน  เท่ากับลูกละยี่สิบหยวน  แตงโมสิบลูกจะได้กำไรเหนาะ ๆ เลยสองร้อยหยวน!

ขอแค่ขายแตงโมได้วันละยี่สิบลูกเขาก็จะมีรายได้เดือนละหมื่นสองพันหยวน  เท่ากับขายแตงโมอย่างเดียวได้เงินมากกว่าขายทั้งผักทั้งผลไม้ด้วยซ้ำ!

ในเกมน่าจะเหลือแตงโมอีกเป็นร้อยลูก  แม้พื้นที่จะมีจำกัดแต่ก็สามารถใช้ปลูกซ้ำได้ไม่เหมือนโลกจริง  และแตงโมยังสุกได้เต็มที่ในสิบชั่วโมงอีก

“โฮ่ง ๆ!”

ขณะที่ฉินหลินกำลังคิดอะไรไปเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหมาเห่าเข้ามาในรูหู  มันก็คือไอ้หมาดำตัวนั้นนั่นเอง  มันเห่าเรียกเขาด้วยสายตาที่ชัดเจนว่ากำลังจับจ้องอยู่ที่แตงโมในมือเขาเขม็ง

‘ไอ้หมานี่มันคิดจะล้ำเส้นเหรอวะ?’

โชคดีที่ตอนนี้เขากำลังอารมณ์ดีจึงได้โยนแตงโมให้มันไปอีกชิ้นก่อนจะปิดประตูร้าน

แค่นี้คนข้างนอกก็มองในร้านไม่เห็นแล้ว

จากนั้นก็ไปหาตะกร้าเก็บของในร้านแล้วใช้แค่ความคิดเข้าไปในฟาร์มอีกครั้ง

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาก็ยังคงเป็นแปลงแตงโมเหมือนเดิม  ฉินหลินไม่มัวพิธีรีตองรีบเก็บแตงโมใส่ตะกร้าทีละลูก ๆ

เมื่อเอาแตงโมใส่ตะกร้าได้สิบห้าลูกแล้วก็ยกทั้งตะกร้ากลับเข้าร้าน

เขามองดูแตงโมเต็มตะกร้านั้นด้วยความตื่นเต้น

‘กะลังจะรวยแล้วเว้ยยยยยยย  ยึ่ย ๆ ๆ’

เมื่อเช็คดูหน้าจอเกมอีกรอบก็เห็นว่าแปลงแตงโมที่มีตัวเลขกำกับอยู่นั้นได้เปลี่ยนเป็นศูนย์  เถาแตงโมก็เหี่ยวเฉาไปแล้วด้วย  ระบบเกมได้ทำการแจ้งเตือนว่าสามารถลบออกและปลูกใหม่ได้

พืชผลในเกมไม่เหมือนกับในโลกความจริงตรงที่เมื่อเก็บเกี่ยวไปแล้วก็สามารถปลูกใหม่ได้เรื่อย ๆ

เมื่อเห็นกล่องแจ้งเตือนฉินหลินก็นึกอะไรขึ้นมาได้  เขาควบคุมตัวละครในเกมทันทีสั่งให้มันไปที่แปลงอื่น ๆ

และมันก็ทำการเก็บเกี่ยวเสร็จทันทีที่สั่ง

ฉินหลินเข้าสู่เกมอีกครั้งและไม่เห็นแตงโมอยู่ในแปลงแล้ว  มีแค่เถาแตงโมเหี่ยว ๆ แห้ง ๆ

จากนั้นก็เดินไปที่ห้องเก็บของข้างบ้านและเปิดประตู  ตรงหน้าที่เห็นคือแตงโมหลายร้อยลูกถูกเก็บไว้ข้างใน

‘ต้องเอาใส่เข่งสินะ?  ดันลืมเอามาด้วยซะได้’

ที่กองแตงโมกล่อข้อความปรากฏขึ้นมาด้วย

[แตงโมไร้เมล็ด: 90 (คุณภาพ 1)]

ก็คือทั้งกองนี้มีแตงโมเก้าสิบลูก  แต่ละลูกน่าจะหนักสิบจิน  เพราะฉะนั้นกองแตงโมนี่มีมูลค่าอย่างน้อยก็พันแปดร้อยหยวน

พอคำนวณตัวเลขได้แล้วฉินหลินจึงกลับไปเอาเข่งที่ร้านแล้วกลับมาขนแตงโม

นอกจากนี้เขายังรู้แล้วด้วยว่าขอแค่แตะเข่งก็พอ  เมื่อตอนออกเกมเดี๋ยวเข่งมันตามไปเองไม่ต้องแบก

การย้ายแตงโมทั้งหมดจากในเกมมาที่ร้านใช้เวลาไปพอสมควร

เมื่อรวมแตงโมที่เอาออกมาตอนแรกอีกหนึ่งตะกร้าแล้วมีแตงโมรวม ๆ อยู่ที่หนึ่งร้อยห้าลูก

เมื่อมองดูฉากเกมในใจอีกรอบก็เห็นว่าในแปลงปลูกแตงโมเหล่านั้นเหลือแต่เถาแตงโมแห้ง ๆ กับกล่องข้อความว่าจะถอนออกแล้วปลูกใหม่หรือไม่

เขาถอนเถาแตงโมออกทันทีและปลูกเมล็ดแตงโมใหม่ลงไป

อีกสิบชั่วโมงข้างหน้าเขาจะมีแตงโมอีกกองหนึ่ง

และที่สำคัญเลยคือตอนนี้เขากำลังจะขายแตงโมตรงหน้านี้ทั้งหมด!

ฉินหลินเปิดประหน้าร้านอีกครั้ง  เจ้าหมาดำก็นอนหมอบอยู่หน้าประตู  เมื่อมันเห็นประตูเปิดก็เงยหน้าขึ้นมองเขาจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นท่าทางสบาย ๆ เลียกรงเล็บตัวเองแผลบ ๆ

‘ไอ้หมาเชรี่ยนี่ยังไม่ไปอิก?’

แต่เขาไม่มีเวลามาห่วงเรื่องหมา  รีบเอาเข่งแตงโมมาวางแผงขายพร้อมติดป้ายราคาว่าจินละสองหยวน

นี่เป็นราคาตลาดซึ่งแพงกว่าราคาปกติที่เคยขาย  ด้วยราคานี้ถ้าเป็นแตงโมเดิม ๆ ล่ะก็ขายออกวันละสิบลูกก็ปาฏิหาริย์แล้ว

แต่ดูจากแตงโมที่เอาออกมาจากเกมแล้วจะให้มานั่งขายแค่จินละหยวนห้าสิบมันก็ไม่ได้หรอก  เพราะว่ายังไงก็เป็นแตงโมไร้ต้นทุน  ขายแพงย่อมได้กำไรมากกว่าขายถูกอยู่แล้ว

กระนั้นเรื่องราวมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด  เขาขายแตงโมได้แค่ไม่กี่ลูกเท่านั้น  สาเหตุไม่ใช่เพราะแตงโมเขาไม่ดี  แต่ลูกค้าที่มาซื้อเป็นเจ้าประจำที่ต้องซื้อแตงโมของเขาทุกวันอยู่แล้วซึ่งก็ไม่ได้มีมากมายอะไร

พอคิด ๆ ดูอีกทีก็รู้สึกว่าตัวเองจะเจาะกลุ่มเป้าหมายผิด  เพราะยังไงราคาส่งก็จินละหยวนห้าสิบอยู่แล้ว  ของก็ไม่มีต้นทุนแถมยังผลิตได้เยอะ  แล้วทำไมต้องมานั่งชั่งกิโลขายทีละลูก ๆ โดยต้องรอจนเงกกว่าลูกค้าจะเดินหลงมาที่ร้านด้วยล่ะ?

ไม่รอช้าหยิบมือถือออกมาล็อคอินเข้าวีแชททันที

กลุ่มที่เข้าไปนั้นเป็นกลุ่มเถ้าแก่ร้านผักผลไม้ของอำเภอโหยวเฉิง  ก็ไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนสร้างกลุ่มนี้ขึ้น  เห็นบอกแค่ว่าเป็นกลุ่มง่าย ๆ สบาย ๆ ที่เข้าใจตลาดและจะไม่ปล่อยให้พ่อค้าส่งโกงได้

โดยปกตินอกจากคนไม่กี่คนที่ชอบเม้ามอยแล้วคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้มีมีปฏิสัมพันธ์กันมากนัก

หลังจากเปิดแชทกลุ่มฉินหลินก็ส่งข้อความ: “ลูกชายของลุงที่เป็นหลานชายคนรองของคุณปู่ปลูกแตงโมไร้เมล็ดที่บ้านเกิดได้จำนวนหนึ่ง  แตงโมมีรสหวานฉ่ำ  ขายส่งตามราคาปัจจุบัน 1 จิน/1.5 หยวน  ส่งตรงถึงหน้าบ้าน  ผู้ใดสนใจเชิญแวะมาชิมได้เล้ย!”