บทที่ 95 ทารุณโลหิตคนนี้ไม่เลวเลย พอจะพิจารณาให้มาใช้งานได้

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบบนใบหน้าของทั้งสามคน สีหน้าบนใบหน้าแตกต่างกันไป

หลิงจ่งถึงกับส่งข้อความส่วนตัวมาหาทารุณโลหิต?

เฉิงซิงมองดูข้อความส่วนตัวบนโทรศัพท์มือถือ แผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ ฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของซูเยียนหราน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม:

“นายคิดแผนอะไรออกแล้ว?”

“รอฉันดูก่อน”

เฉิงซิงส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับรออยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตอบกลับหลิงจ่ง

【ทารุณโลหิต: เขตภัยพิบัติ】

คำตอบของเฉิงซิงสั้นอย่างยิ่ง

หลิงจ่งอีกด้านหนึ่งมองดูคำตอบบนหน้าจอ คิ้วขมวดเข้าหากัน แต่ในไม่ช้าก็คลายออก

ทารุณโลหิตไม่ได้บอกตำแหน่งของตัวเองอย่างละเอียด นี่คือคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว

ทารุณโลหิตในความทรงจำของเขา โดดเดี่ยว ดื้อรั้น อารมณ์แปรปรวน ตอนที่ไม่มีภารกิจ ใครก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

“ภารกิจก่อนหน้านี้น่าเสียดายเกินไป ถ้าทารุณโลหิตไม่ได้พลาดกับเฉิงซิง ก็จะไม่เกิดตัวแปรในภายหลัง”

หลิงจ่งพึมพำกับตัวเอง ในความคิดของเขา ด้วยพรสวรรค์ของทารุณโลหิต หากเจอกับเฉิงซิงก่อนเลเวล 20 ก็น่าจะตายแน่นอน

น่าเสียดายที่ตอนที่ก่อให้เกิดคลื่นอสูรนั้น อีกด้านหนึ่งยังมีปลาที่หลุดรอดจากตาข่ายอยู่ ถึงได้ทำให้พวกเขาพลาดไป

“แต่ในเมื่อเขาปลอมตัวเป็นนักผจญภัย ก็น่าจะฆ่าคนไปไม่น้อย”

หลิงจ่งครุ่นคิด ไม่ได้สงสัยเลยว่าทำไมทารุณโลหิตถึงไม่ได้รายงานตัวในกลุ่ม ท้ายที่สุดแล้วตามนิสัยของเขา การทำแบบนี้ถึงจะปกติ

【หลิงจ่ง: ตอนนี้แกเลเวลเท่าไหร่แล้ว?】

เมื่อมองดูข้อความที่หลิงจ่งส่งมาอีกครั้ง เฉิงซิงก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลยกุระดับขึ้นมาส่งกลับไป

【ทารุณโลหิต: 22】

เมื่อเห็นเช่นนี้หลิงจ่งก็แอบถอนหายใจ ทารุณโลหิตคนนี้ผลงานไม่เลวเลยนะ ในภารกิจก่อนหน้านี้ถึงกับเลื่อนระดับมาได้เยอะขนาดนี้

จากนั้นเขาก็ครุ่นคิดอีกครั้ง หลังจากชั่งน้ำหนักอยู่หลายครั้ง ถึงได้ตอบกลับเฉิงซิง

【หลิงจ่ง: ตอนนี้มีสองภารกิจที่ต้องให้แกไปทำ】

...

【ทารุณโลหิต: ไม่ทำ】

เมื่อมองดูข้อความของตัวเองที่ส่งออกไปเกือบสิบกว่านาทีแล้ว แต่กลับได้คำตอบแบบนี้ ทารุณโลหิตก็เลิกคิ้วขึ้น

【หลิงจ่ง: อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ช่วงนี้ข้างนอกเข้มงวด นอกจากแกแล้วก็ไม่มีใครเหมาะกับสองภารกิจนี้อีกแล้ว】

...

【ทารุณโลหิต: ผลประโยชน์】

เมื่อเห็นทารุณโลหิตยอมอ่อนข้อ หลิงจ่งถึงได้ยิ้มเล็กน้อย ทารุณโลหิตแล้วจะทำไม ก็ยังถูกเขาควบคุมไว้ได้อยู่ดี

【หลิงจ่ง: แกน่าจะสังเกตเห็นแล้วว่า หลังจากเลเวล 20 แล้วการรับรู้วิกฤต ทำให้พรสวรรค์ของแกดูไร้ประโยชน์ไปบ้าง?】

【หลิงจ่ง: ในมือข้ามีตำราทักษะระดับ B เก็บกลิ่นอายสังหารอยู่】

【หลิงจ่ง: เมื่อประกอบกับพรสวรรค์ของแก สามารถช่วยให้แกไปมาได้อย่างอิสระในการรับรู้วิกฤตที่ต่ำกว่าเลเวล 50】

...

เมื่อมองดูคำตอบของหลิงจ่ง เฉิงซิงก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ หรี่ตาลงเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าตำราทักษะเล่มนี้ทำให้เขาใจเต้นอย่างยิ่ง

【ทารุณโลหิต: ได้ ให้ทักษะก่อน ไม่รับประกันว่าจะสำเร็จ】

แต่เฉิงซิงก็ยังคงตั้งเงื่อนไขที่ตัวเองคิดว่าโหดพอสมควร

【หลิงจ่ง: ไม่มีปัญหา】

ทว่าคำตอบของหลิงจ่งกลับเร็วกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

【หลิงจ่ง: ภารกิจแรก ข้าต้องการให้แกแฝงตัวเข้าไปในมหาวิทยาลัยการต่อสู้หัวหนาน ลอบสังหารผู้ปลุกพลังที่ชื่อว่าเฉิงซิง ข้าได้จัดเตรียมคนในไว้แล้ว ให้แกเข้าไปในมหาวิทยาลัยการต่อสู้】

【หลิงจ่ง: นี่คือตำแหน่งของเขา ถึงตอนนั้นแกก็ไปลอบสังหารได้】

【หลิงจ่ง: เขาเลเวล 25 แต่เขาอยู่ในมหาวิทยาลัยการต่อสู้ ความระแวดระวังย่อมไม่สูง ด้วยระดับของแก ก็น่าจะสำเร็จได้】

จากนั้นหลิงจ่งก็ส่งภารกิจแรกมาให้

หลังจากอ่านจบแล้ว เฉิงซิงถึงได้เข้าใจว่าทำไมหลิงจ่งถึงได้ตกลงเร็วขนาดนี้

หากเป็นทารุณโลหิตจริงๆ ให้เขาไปฆ่าตัวเอง หากไม่มีทักษะนี้ก็ไม่แน่ว่าจะสำเร็จได้

เมื่อมองดูระดับของตัวเอง การย้ายไปชั้นเก้าข่าวสารเหล่านี้ล้วนถูกเปิดเผยแล้ว เฉิงซิงสามคนมองหน้ากันไปมา ในใจต่างก็มีเรื่องให้คิด

ข่าวนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นคนทรยศคนนั้นที่ส่งออกไป

【หลิงจ่ง: ภารกิจที่สอง พวกเราได้รับข่าวว่า มือใหม่คนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยการต่อสู้ช่วงนี้ถูกสำนักจัดการผู้ปลุกพลังจับตาดูอย่างเข้มงวด ข้าต้องการให้แกหลังจากลอบสังหารเฉิงซิงเสร็จแล้ว ไปรับเขา แล้วก็ออกจากฐานทัพไปพร้อมกัน ให้ความสำคัญกับภารกิจที่สองเป็นหลัก】

เมื่อเห็นภารกิจที่สองของหลิงจ่ง เฉิงซิงสามคนก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ดวงตาเป็นประกาย ช่างเป็นการได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรงจริงๆ

มือใหม่คนหนึ่งก็สามารถทำให้นิกายสังหารใส่ใจได้ขนาดนี้ เห็นได้ว่าพรสวรรค์ของเขาย่อมไม่ต่ำ

ส่วนคนทรยศในเหตุการณ์โจมตี ในเมื่อสามารถส่งข่าวออกไปได้ ก็หมายความว่าเขามีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นคนที่เข้าร่วมการคัดเลือก นี่ก็สอดคล้องกับพรสวรรค์พอดี

ถูกสำนักจัดการผู้ปลุกพลังจับตาดูอย่างเข้มงวด นอกจากคนทรยศที่สำนักจัดการผู้ปลุกพลังกำลังสืบสวนอยู่ตลอดเวลาแล้ว เฉิงซิงและพวกพ้องก็นึกไม่ออกว่ายังมีใครอีก

ก่อนหน้านี้พวกเขายังรู้สึกว่าขอบเขตกว้างเกินไป ยากที่จะคาดเดาว่าเป็นใคร ตอนนี้ถึงกับกระโดดออกมาเอง

“เฉิงซิง นายวางแผนจะทำอย่างไร?”

ซูเยียนหรานเอ่ยปากถาม จริงๆ แล้วในใจของเธอก็มีคำตอบอยู่แล้ว

“ฉันเตรียมจะรับภารกิจนี้ ปลอมตัวเป็นทารุณโลหิตเพื่อเข้าใกล้คนทรยศคนนั้น”

เฉิงซิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ พร้อมกับการพูดคุยส่วนตัวกับหลิงจ่งต่อไป แผนการในใจของเขาก็เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย

“แค่นายคนเดียวเหรอ? จะไม่อันตรายเกินไปเหรอ?”

ฉู่เหยียนเหยียนกล่าวอย่างเป็นห่วง

“อันตรายน่าจะไม่มากนัก คนของนิกายสังหารล้วนใช้ฉายาทำภารกิจ คนที่รู้ว่าทารุณโลหิตหน้าตาเป็นอย่างไรมีไม่มาก”

“อีกอย่าง ฉันมีสิ่งนี้”

เฉิงซิงยิ้ม ยกมือขึ้นแสดงหน้าต่างสถานะของตัวเองออกมา แสดงให้พวกเธอดูต่อหน้า เปลี่ยนหน้าต่างสถานะครั้งใหญ่

ขณะเดียวกันฝ่ามือก็ลูบไปที่ใบหน้า พร้อมกับการลากฝ่ามือลงมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปชั่วขณะ ใบหน้าธรรมดาๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าสองสาว

เมื่อเห็นฉากนี้ ฉู่เหยียนเหยียนถึงได้วางใจลงเล็กน้อย

“แล้วการลอบสังหารแกล่ะจะลอบสังหารตัวเองอย่างไร?”

“แบบนี้”

เฉิงซิงหัวเราะแหะๆ แล้วก็คิดในใจ ร่างแยกหนึ่งร่างที่เหมือนกับเขาทุกประการก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสองคน

ฉากนี้ทำเอาทั้งสองคนประหลาดใจอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้พวกเธอเพียงแค่ได้ยินว่าเฉิงซิงอาศัยทักษะนี้ในการพิชิตแดนลับ

ยังไม่เคยเห็นเขาแสดงมาก่อนเลย งั้นก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปบีบๆ คลำๆ บนล่างของร่างแยก

“พวกเธอสองคนลูบไปไหนกันน่ะ!”

เฉิงซิงที่รับรู้ความรู้สึกร่วมกับร่างแยกก็รีบสังเกตเห็นความผิดปกติทันที รีบควบคุมให้ร่างแยกปัดมือของทั้งสองคนที่ยื่นมาถึงต้นขาออกไป

“เชอะ ขี้งก”

ฉู่เหยียนเหยียนทำปากจู๋ กล่าวอย่างไม่พอใจ

ส่วนซูเยียนหรานกลับมองดูร่างแยก ทำท่าครุ่นคิด

“กล้ามท้องนี้ ขาที่ยาวขนาดนี้ สัมผัสเหมือนกันเป๊ะเลยนะ ไม่รู้ว่าถ้าทักษะนี้เลื่อนระดับ จะสามารถยืดระยะเวลาต่อเนื่องของทักษะได้ไหมนะ? 10 นาทีไม่พอใช้เลย...”

เมื่อมองดูความคิดที่ค่อยๆ เถลไถลไปของทั้งสองคน เฉิงซิงก็รีบขัดจังหวะพวกเธอ กำชับอย่างละเอียด ให้พวกเธอช่วยแก้ไขปัญหารายละเอียดบางอย่าง

“ไม่มีปัญหา อยู่ในความรับผิดชอบของพวกเรา”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำขอของเฉิงซิง ซูเยียนหรานและฉู่เหยียนเหยียนก็มองหน้ากันไปมา ยิ้มเล็กน้อย พยักหน้ารับปาก

นี่เป็นครั้งที่เฉิงซิงต้องการความช่วยเหลือจากพวกเธอไม่กี่ครั้ง พวกเธอย่อมไม่ปฏิเสธ

“แล้วเรื่องนี้ต้องบอกพวกเขาไหม?”

เฉิงซิงรู้ว่าพวกเธอหมายถึงใคร ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ก็ยังคงส่ายหัว

“อย่าเพิ่งบอกเลย แสดงละครก็ต้องแสดงให้จริงหน่อย เรื่องจบแล้วค่อยบอกพวกเขา”

เรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้มากเท่าไหร่ ช่องโหว่ก็ยิ่งมากเท่านั้น สู้ให้พวกเขาอยู่ในความมืดดีกว่า

เฉิงซิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหลอกง่ายขนาดนั้น ถ้าเป็นไปได้เขาก็ย่อมหวังว่าจะให้สมจริงหน่อย

หลังจากปรึกษารายละเอียดของการแฝงตัวในครั้งนี้กับซูเยียนหรานและพวกเธออย่างละเอียดแล้ว เฉิงซิงถึงได้ส่งคำตอบกลับไปหาฝั่งของหลิงจ่ง

【ทารุณโลหิต: ภารกิจข้ารับแล้ว】

หลิงจ่งอีกด้านหนึ่งเมื่อเห็นคำตอบของทารุณโลหิต ก็บอกสถานที่นัดพบในภายหลังให้เฉิงซิงทีละแห่ง แต่หลังจากนี้ ทารุณโลหิตกลับไม่มีการตอบกลับเขาอีก

“ความหยิ่งยโสของอัจฉริยะงั้นเหรอ? น่าสนใจ ทารุณโลหิตคนนี้ไม่เลวเลย พอจะพิจารณาให้มาใช้งานได้”

หลิงจ่งก็ไม่โกรธ เขารู้ดีว่ามือใหม่ที่มีพรสวรรค์ระดับสูงเหล่านี้ล้วนมีความหยิ่งยโสของตัวเอง เมื่อมองดูข้อมูลของทารุณโลหิต เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดในใจ

แต่ไม่รู้ทำไม ในใจของเขาก็พลันมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่งข้อความส่วนตัวไปยังอีกคน

【หลิงจ่ง: ข้าได้จัดคนไปลอบสังหารเฉิงซิง และรับแกแล้ว】

【หลิงจ่ง: ถึงตอนนั้นอย่าลืมตรวจสอบพรสวรรค์และหน้าต่างสถานะของเขาด้วย】

...