บทที่ 89 เอาชนะอย่างราบคาบ

“อะไรนะ?! เป็นไปได้อย่างไร!”

“เขาถึงกับเป็นเลเวล 25 ด้วย!”

“เขาไม่ใช่เลเวล 23 หรอกเหรอ?! นี่เพิ่งจะผ่านไปนานแค่ไหนกัน เขาก็ 25 แล้ว?!”

พอระดับบนหัวของเฉิงซิงปรากฏขึ้น ทั้งลานประลองก็ฮือฮา

ในฐานะที่เป็นอันดับหนึ่งของกระดานอันดับเลเวลปีหนึ่งและกระดานคะแนนเสมือนจริง และเป็นนักศึกษาใหม่ของสำนักหลี

ตอนที่เฉิงซิงปรากฏตัวขึ้น นักเรียนที่คลุกคลีอยู่ในลานประลองมาเป็นเวลานานเหล่านี้ ก็จำเขาได้แล้ว

เห็นได้ชัดว่าเมื่อครึ่งเดือนกว่าก่อน เฉิงซิงยังเพิ่งจะเลเวล 23 ไม่ได้เจอกันนานเท่าไหร่ ระดับของเขาก็ทะลุถึง 25 แล้ว

เหมือนกับหวังปิงบนเวที

แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว กระแสสังคมที่หวังปิงสร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้ ก็หายไปในทันที แม้แต่หน้าม้าที่เขาจัดเตรียมไว้ ในตอนนี้ก็มีสีหน้าตกตะลึง

ชั่วขณะหนึ่ง ในสนามก็เหลือเพียงเสียงฮือฮา

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแกถึงได้มั่นใจขนาดนี้ ที่แท้ก็เลื่อนถึงเลเวล 25 แล้ว”

เมื่อเห็นระดับของเฉิงซิง หวังปิงก็เห็นได้ชัดว่าตะลึงไปเช่นกัน ในใจก็พลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

แต่เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนก ต่อให้ระดับของทั้งสองคนจะเท่ากันแล้วจะทำไม

เขาเป็นถึงนักเรียนปีสี่ ทักษะยุทธ์ของเขาก็ได้ฝึกฝนจนถึงขั้นก้าวสู่ห้องโถงระดับสมบูรณ์แล้ว การรับมือกับนักศึกษาใหม่ที่ไม่รู้แม้กระทั่งทักษะยุทธ์ นั่นจะไม่ใช่เรื่องง่ายดุจพลิกฝ่ามือหรอกหรือ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะเย็นชา กำลังเตรียมจะลงมือ แต่กลับพบว่าเฉิงซิงได้หายไปแล้ว

“ไม่มีใครบอกแกว่า ระหว่างการต่อสู้การเหม่อลอยเป็นเรื่องต้องห้ามรึไง?”

ขณะที่เขากำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ พยายามจะตามหาร่างของเฉิงซิง เสียงเย็นชาของเฉิงซิงก็ดังมาจากข้างหลังเขา

“แย่แล้ว!”

หวังปิงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบเอี้ยวตัวหลบ จากนั้นเขาก็เห็นเพียงแสงดาบสายหนึ่งวาบผ่าน

วินาทีต่อมา เขารู้สึกเพียงว่ามีอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงส่งมาจากในปากของเขา จากนั้นก็เห็นวัตถุเล็กๆ สีขาวที่ปนเปื้อนเลือดสีแดงก่ำสองสามชิ้นลอยผ่านหน้าเขาไป

นั่นดูเหมือนจะเป็นฟันเซรามิกที่เขาทำมาซี่ละเป็นหมื่น

ขณะที่เขาเจ็บปวดจนกำลังจะร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว แสงดาบสายหนึ่งก็โจมตีเข้ามาอีกครั้ง

พร้อมกับฟันเซรามิกอีกสองสามซี่ที่ลอยออกไปอีกครั้ง เขาพบอย่างน่าตกใจว่า ปากของตัวเองเพราะถูกทำให้เคลื่อนจึงอ้าค้างปิดไม่ลง

เฉิงซิงสะบัดดาบยาว ครั้งแรกที่ใช้สันดาบฟันคน มันช่างไม่ค่อยถนัดมือเสียจริง

“ข้า...ยอ...แพ้...”

หวังปิงมีสีหน้าหวาดกลัว รีบกล่าว

แต่คางที่เคลื่อนทำให้เขาพูดจาไม่ชัดเจน พูดตะกุกตะกักจนพูดไม่ออก

ส่วนเฉิงซิงกลับไม่ให้โอกาสเขา รีบหยิบวัตถุดิบระดับ C ที่มีรูปร่างคล้ายกับอวัยวะสืบพันธุ์ของอสูรภัยพิบัติออกมาจากกระเป๋า ยัดเข้าไปในปากของเขา

ทำให้เขาพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง

“นิสัยแบบนี้ของแกไม่ดีเลยนะ ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่ยอมแพ้”

เฉิงซิงเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดชุดเดิม พูดอย่างยิ้มแต่หน้าไม่ยิ้ม

เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังปิงก็ได้แต่ชักดาบยาวที่เอวออกมาฟันเข้าใส่เฉิงซิง ขณะเดียวกันก็อยากจะยื่นมือไปหยิบวัตถุที่ไม่รู้จักชื่อในปากของตัวเองออกมา

ทว่าการโจมตีแบบนี้จะเป็นผลกับเฉิงซิงได้อย่างไร ปรากฏว่าเฉิงซิงเพียงแค่เอี้ยวตัวเล็กน้อย ดาบยาวในมือก็ฟันออกไป

“แคร็ก!”

พร้อมกับเสียงดังเปร๊าะ แขนที่หวังปิงยื่นออกไปก็ถูกเฉิงซิงตีหักโดยตรง

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้หวังปิงอยากจะร้องโหยหวน แต่สิ่งแปลกปลอมในปากก็ทำให้เขาทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้

ภายใต้การกระตุ้นของความเจ็บปวดอย่างรุนแรง หวังปิงก็รู้ว่าเฉิงซิงจะไม่ปล่อยตัวเองไปง่ายๆ แบบนี้แน่ เขาจึงเริ่มจดจ่ออยู่กับเฉิงซิงตรงหน้า

“เพลงดาบแสงสีคราม!”

วินาทีต่อมา ดาบยาวในมือของเขาก็ส่องแสงสีครามจางๆ ออกมา สุดท้ายก็ฟันเข้าใส่เฉิงซิงด้วยความเร็วสูง

เพลงดาบแสงสีครามเป็นทักษะระดับ B ในมือของเขา มีชื่อเสียงในด้านความเร็วที่สูงอย่างยิ่ง เขาไม่เคยเห็นใครในระยะห่างขนาดนี้หลบการโจมตีครั้งนี้ของเขาได้

แต่ว่า วินาทีต่อมา เขาก็งงเป็นไก่ตาแตก

ปรากฏว่าร่างของเฉิงซิงเพียงแค่ปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ก็หลบทักษะของเขาได้ทั้งหมดอย่างง่ายดาย แม้แต่ทักษะป้องกันก็ยังไม่ได้ใช้

“นี่คือ? เข้าถึงแก่นแท้!”

“เป็นไปได้อย่างไร?! ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”

“เขาไม่เพียงแต่เลื่อนถึงเลเวล 25 แต่ยังเชี่ยวชาญการเข้าถึงแก่นแท้อีกด้วย?!”

คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุมีนักเรียนปีสี่อยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นท่าร่างของเฉิงซิง ก็ถูกทำให้ตกใจจนพูดไม่ออกอีกครั้ง

ส่วนนักเรียนชั้นปีอื่นๆ กลับมีสีหน้างงงวย เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ถึงขอบเขตของทักษะยุทธ์

“ช่วงนี้เฉิงซิงไปทำอะไรมา? ทำไมเขาถึงเชี่ยวชาญการเข้าถึงแก่นแท้ได้?”

หนิงเซี่ยและหลินเยี่ยนสองคนมองหน้ากันไปมา ใบหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง พวกเขาเป็นศิษย์ของเทพสงคราม ย่อมรู้ถึงการมีอยู่ของทักษะยุทธ์ ส่วนหลิ่วซินซินที่มาจากครอบครัวธรรมดากลับมีสีหน้าสงสัย

ฉู่เหยียนเหยียนเบิกตากว้าง มือเล็กๆ ก็ปิดปากเล็กๆ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน

ภายใต้การซักถามของหลิ่วซินซิน ทั้งสามคนถึงได้อธิบายการมีอยู่ของทักษะยุทธ์ให้เธอฟัง

“อะไรนะ? ยังมีทักษะเทพแบบนี้ด้วยเหรอ? งั้นทำไมไม่ให้คนอื่นเรียนล่ะ?”

หลิ่วซินซินฟังจบก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“ไม่ใช่ว่าฐานทัพไม่อยากจะเผยแพร่ แต่ทักษะยุทธ์มันฝึกยากจริงๆ คนที่ไม่มีพรสวรรค์กระทั่งทั้งชีวิตก็อาจจะติดอยู่ที่ขั้นก้าวสู่ห้องโถง”

“เมื่อเทียบกับสิ่งนี้ การอัปเลเวล, เปลี่ยนอุปกรณ์, เปลี่ยนทักษะ ง่ายกว่ามาก”

ฉู่เหยียนเหยียนและพวกเธอหัวเราะอย่างขมขื่น ความยากในการเริ่มต้นของทักษะยุทธ์สูงเกินไปแล้ว ต่อให้เผยแพร่ออกไป ประโยชน์ก็ไม่มากนัก ในทางกลับกันจะไปถ่วงความเร็วในการอัปเลเวลของคนปกติเสียอีก

“แล้วเฉิงซิงเขาล่ะ?”

“คงจะเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานล่ะมั้ง ฉันคิดไม่ออกแล้วว่ายังมีความเป็นไปได้อะไรอีก”

ฉู่เหยียนเหยียนยักไหล่ บนใบหน้าอดไม่ได้ที่จะปรากฏสีหน้าภาคภูมิใจ ศีรษะเล็กๆ ก็เอนไปข้างหลังเล็กน้อย สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่เธอหมายตา

ขณะที่พวกเธอกำลังไขข้อสงสัยให้หลิ่วซินซินอยู่ การต่อสู้บนเวทีก็ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

หวังปิงในตอนนี้แม้แต่จะยืนก็ยังทำไม่ได้ แขนขาทั้งสี่ข้างบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

เพราะการคุ้มครองของเกราะป้องกัน กระบวนการ PK จะไม่ถึงตาย เฉิงซิงจึงไม่ออมมือ

บวกกับหลังจากทะลวงถึงเลเวล 20 แล้ว ความทนทาน, ความสามารถในการฟื้นตัวของผู้ปลุกพลังจะสูงขึ้นอย่างมาก หวังปิงถึงกับทนการโจมตีของเฉิงซิงบนเวทีได้หลายสิบครั้ง ถึงได้สลบไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อมองดูสภาพที่น่าสังเวชของหวังปิงบนเวที ใต้เวทีก็เงียบสงัด ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

【ผู้ท้าชิงหวังปิงหมดสภาพการต่อสู้】

【ผู้ท้าชิงซูเยียนหรานยอมแพ้】

【ผู้ชนะเฉิงซิง ได้รับคะแนนชัยชนะ: 69 แต้ม】

【อันดับของคุณในปัจจุบันคือ 79】

เมื่อหวังปิงหมดสติไป ซูเยียนหรานก็เอ่ยปากยอมแพ้โดยสมัครใจ เกราะป้องกันที่ครอบคลุมอยู่บนสนามก็หายไปพร้อมกัน

ขณะเดียวกันเฉิงซิงก็ได้เห็นการแจ้งเตือนสรุปผล PK

ครั้งนี้ชื่อของเขาปรากฏขึ้นบนกระดานอันดับ PK ไต่อันดับขึ้นไปถึง 79 ส่วนหวังปิงก็ตกลงไปอยู่นอก 100 อันดับแรกโดยตรง

“แข็งแกร่งขนาดนี้ยังจะบอกว่านายไม่ใช่ฆาตกรอีก!”

“ใช่แล้ว ข้าจะแจ้งความ เฉิงซิงไม่สะอาดแน่นอน!”

“เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแท้ๆ ถึงกับตีคนจนเป็นแบบนี้”

...

เดิมทีเรื่องราวจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะจบลงแล้ว

แต่หน้าม้าที่หวังปิงไม่รู้ว่าไปจ้างมาจากไหน ในตอนนี้ถึงกับยังคงปล่อยข่าวลือ พยายามใส่ร้ายเฉิงซิงอย่างสุดกำลัง

แต่ว่าพวกเขาตะโกนอยู่ในฝูงชนอยู่ครึ่งค่อนวัน ทันใดนั้นถึงได้พบว่า คนรอบๆ ถึงกับไม่มีใครคล้อยตามอีกแล้ว

หลังจากได้ดูการประลอง PK ครั้งแรกของเฉิงซิงอย่างสมบูรณ์แล้ว ดวงตาของฝูงชนที่มุงดูก็ใสสว่างขึ้นมาก สมองก็หมุนเร็วกว่าปกติมาก ก็พบช่องโหว่ในคำพูดของพวกเขาแล้ว

“พูดมั่ว เฉิงซิงเป็นนักศึกษาใหม่ของสำนักหลี เขาจะเป็นฆาตกรได้อย่างไร?”

“ข้าก็นึกขึ้นมาได้ ข้าว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของพวกเขาทำไมฟังแล้วมันแปลกๆ ที่แท้ก็มีคนคอยปั่นกระแสนี่เอง!”

“ข้าจำพวกเขาได้! พวกเขาเป็นคนของสมาคมการค้าฉีหลิน!”

...