บทที่ 73 เผลอเข้าสู่แดนลับอสูรภัยพิบัติ

“หืม?”

เฉิงซิงมองดูพื้นที่โล่งตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

ท่ามกลางป่าเขาทึบ จู่ๆ ก็ปรากฏพื้นที่โล่งรูปวงกลมที่เรียบเนียนอย่างยิ่ง ฉากนี้มันประหลาดอยู่บ้างจริงๆ

“หรือว่าก่อนหน้านี้มีคนเคยมาตั้งค่ายอยู่ที่นี่?”

เฉิงซิงเกาหัว กวาดสายตามองไปทั่วพื้นที่โล่ง คิดในใจ

พื้นที่โล่งที่เรียบเนียนขนาดนี้ หากไม่มีการแทรกแซงจากฝีมือมนุษย์ เขาไม่เชื่อเด็ดขาด

“ช่างเถอะ อ้อมไปดีกว่า”

เฉิงซิงยืนอยู่ที่ขอบของพื้นที่โล่ง ไม่ได้ก้าวเข้าไปอย่างบุ่มบ่าม หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจเลือกที่จะอ้อมสถานที่แห่งนี้ไป

ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เขาก็ไม่อยากจะเสี่ยง

ขอบเขตของพื้นที่โล่งไม่ได้เล็กเป็นพิเศษ เส้นผ่านศูนย์กลางหลายกิโลเมตร แต่ระยะทางเท่านี้สำหรับเฉิงซิงแล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ทว่าเมื่อเฉิงซิงรีบถอยหลังเพื่อเตรียมจะอ้อมพื้นที่โล่งไป เขาก็พลันพบว่าเมื่อถอยหลัง ตัวเองไม่เพียงแต่จะไม่ได้ห่างจากพื้นที่โล่ง แต่กลับยิ่งเข้าใกล้ใจกลางของพื้นที่โล่งมากขึ้นเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฉิงซิงมองดูฉากตรงหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไป

เขาเห็นได้ชัดว่ากำลังถอยหลัง ทำไมตำแหน่งของตัวเองถึงได้เคลื่อนเข้าไปใกล้ใจกลางของพื้นที่โล่ง

ฉากที่ประหลาดทำให้ในใจของเฉิงซิงใจหล่นวูบ แอบอุทานว่าไม่ดีแล้ว ขณะเดียวกันก็เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็แสดงว่ามีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นแล้ว

เฉิงซิงหายใจเข้าลึกๆ บังคับให้ตัวเองขับไล่ความไม่สบายใจออกไป ทำให้ตัวเองสงบลง

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างบุ่มบ่าม

ขณะเดียวกันก็ปลดปล่อยการรับรู้วิกฤตของตัวเองออกมา

เมื่อเขาปลดปล่อยการรับรู้ออกไป เฉิงซิงกลับรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเป็นปกติ ไม่พบภัยคุกคามถึงชีวิตใดๆ

“โชคของข้าคงจะไม่แย่ขนาดนั้นหรอกนะ?”

เฉิงซิงดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หัวเราะอย่างขมขื่น

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานในใจ เฉิงซิงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าเขาเห็นได้ชัดว่ากำลังเดินถอยหลัง แต่ทิศทางการเคลื่อนที่ของเขากลับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างประหลาด

จากนั้นเขาก็ก้าวไปทางซ้ายและขวาอย่างละหนึ่งก้าว เป็นไปตามคาด เขาก็เคลื่อนไปข้างหน้าอีกสองก้าว

ส่วนการก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาก็เคลื่อนไปข้างหน้าจริงๆ หนึ่งก้าว

ปรากฏการณ์ที่ขัดต่อกฎฟิสิกส์เช่นนี้ยิ่งเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานในใจของเฉิงซิง

“ข้าเผลอเข้ามาในแดนลับแล้วงั้นเหรอ?”

เฉิงซิงมีสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย นี่มันคล้ายคลึงกับแดนลับที่เฉินอี้เฟยเคยพูดถึงกับเขาอย่างยิ่ง

“ที่นี่จะมีแดนลับได้อย่างไรกัน?”

ทว่าก่อนจะออกเดินทาง เขาได้อ่านกระทู้เกี่ยวกับตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดและเขตภัยพิบัติเมือง Q รวมถึงเขตภัยพิบัติรอบนอกในฟอรัมของมหาวิทยาลัยการต่อสู้มาหมดแล้ว เฉิงซิงไม่ได้เห็นข่าวเกี่ยวกับแดนลับเลย

ต้องรู้ว่า การค้นพบแดนลับและรายงาน ไม่ว่าจะเป็นสมาคมนักผจญภัยหรือมหาวิทยาลัยการต่อสู้ ก็ล้วนมีรางวัลตอบแทนที่ไม่เลว

หากแดนลับนี้มีอยู่ก่อนแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีใครทำเครื่องหมายไว้

“ไม่ถูก แดนลับปกติจะมีความเชื่อมโยงกับอสูรภัยพิบัติที่เป็นเจ้าถิ่นของเขตภัยพิบัติ ทันทีที่มีคนเข้าไปพิชิต ก็จะรีบมาทันที”

เฉิงซิงคิดถึงตรงนี้ ก็รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ

อย่าว่าแต่อสูรภัยพิบัติเจ้าถิ่นเลย แม้แต่อสูรภัยพิบัติธรรมดาก็ยังไม่เห็นสักตัว

ตามประสบการณ์การล่าของเขาในช่วงสองสามวันนี้ บนพื้นที่โล่งผืนนี้น่าจะมีอสูรภัยพิบัติอยู่ 3 ตัวขึ้นไปถึงจะถูก

และเขาก็นึกถึงตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดระดับ C ตัวนั้นอีก หากเขตภัยพิบัติที่ระดับโดยทั่วไปอยู่ที่ 20 ถึง 25 แห่งนี้มีอสูรภัยพิบัติเจ้าถิ่นอยู่ งั้นก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็นมันแน่นอน

และก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดระดับ C ตัวนั้นน่าจะออกมาจากแดนลับที่อยู่ตรงหน้านี่เอง

เป็นไปตามคาด ในการกวาดสายตามองของเฉิงซิง ก็พบรอยเท้าของอสูรภัยพิบัติที่ทอดยาวจากพื้นที่โล่งไปทางทิศใต้ และเมื่อมองตามรอยเท้านี้ไป ก็เป็นพื้นที่ที่เขาล่าตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดอย่างหนักหน่วงก่อนหน้านี้พอดี

“นี่ข้าฆ่าเยอะเกินไป จนไปกระตุ้นกลไกการเสริมกำลังของแดนลับงั้นเหรอ?”

เฉิงซิงมีสีหน้าประหลาด ที่แท้การที่ต้องเจอการไล่ล่าของอสูรภัยพิบัติระดับ C ไม่ใช่ว่าเขาโชคไม่ดีนี่เอง

“ให้กำเนิดอสูรภัยพิบัติเจ้าถิ่น แต่ยังไม่เกิดความเชื่อมโยงกับอสูรภัยพิบัติเจ้าถิ่น นี่มันคือแดนลับที่เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นใหม่?!”

ดวงตาของเฉิงซิงเป็นประกาย ตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้าสู่พื้นที่โล่งจนถึงตอนนี้ ช่วงเวลานี้เพียงพอที่จะให้ตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดระดับ C ตัวนั้นรีบมาถึงได้ แต่ภายใต้การรับรู้วิกฤตของเฉิงซิง กลับไม่สัมผัสถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายเลย

แต่เฉิงซิงก็ไม่ได้ประมาทลงเพราะเรื่องนี้ ถึงแม้จะเป็นแดนลับที่เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นใหม่ ก็อันตรายอย่างยิ่ง

หลังจากนั้น เฉิงซิงก็เริ่มลองหาวิธีต่างๆ ในการจากไป นอกจากบินแล้ว อะไรที่ทำได้ทั้งกระโดด คลาน ตีลังกา และอื่นๆ ก็ลองมาหมดแล้ว แต่ก็ยังคงไม่มีประโยชน์อะไร และเขาก็ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางของพื้นที่โล่งมากขึ้นเรื่อยๆ

โชคดีที่จนถึงตอนนี้ เฉิงซิงก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร การรับรู้วิกฤตที่เปิดไว้อยู่ตลอดเวลาก็ไม่สัมผัสถึงอันตราย

เขาลองหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาติดต่อฐานทัพ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลกระทบจากกฎฟิสิกส์ที่ประหลาดของแดนลับหรือไม่ โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณเลย

“ไม่ว่าจะเคลื่อนไหวอย่างไร ก็จะเคลื่อนที่ไปยังใจกลางเท่านั้นเหรอ?”

เฉิงซิงพยายามจะสรุปกฎออกมาข้อหนึ่ง

“ถ้าไปถึงใจกลางแล้วจะเป็นอย่างไร?”

เฉิงซิงคิด ในเมื่อไม่สามารถจากไปและเรียกกำลังเสริมได้ งั้นก็มีเพียงต้องเผชิญหน้าเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไม่รู้ว่าตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดระดับ C ตัวนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่

ดังนั้นเขาจึงก้าวเท้าออกไป เดินตรงไปยังใจกลางของพื้นที่โล่ง

ในไม่ช้า เฉิงซิงก็มาถึงขอบใจกลางของพื้นที่โล่ง เมื่อเขาก้าวเท้าออกไป

เฉิงซิงรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน วินาทีก่อนหน้าเขายังคงอยู่บนพื้นที่โล่ง วินาทีต่อมาก็ทะลุมิติมาอยู่ในป่าเขาทึบแห่งหนึ่ง

เฉิงซิงเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าสีครามสดใส แต่กลับมองไม่เห็นการมีอยู่ของดวงอาทิตย์

【เข้าสู่แดนลับอสูรภัยพิบัติ】

【ระดับแดนลับ: C】

【จำกัดระดับ: 20~29】

【เงื่อนไขการพิชิตแดนลับ: คนเดียวภายใน 7 วัน ฆ่าตั๊กแตนกิ่งไม้กระหายเลือดติดต่อกัน 1000 ตัว】

【กฎพิเศษ: ห้ามพูดคำหยาบ】

【บทลงโทษเมื่อพิชิตล้มเหลวหรือละเมิดกฎ: ถูกกำจัด】

ขณะเดียวกันในสายตาของเฉิงซิง ข้อมูลตอบกลับของระบบก็ปรากฏขึ้น

เมื่อมองดูเงื่อนไขการพิชิตและกฎพิเศษของแดนลับ เฉิงซิงก็มีสีหน้าประหลาด

“แดนลับของแกนี่ ช่างมีอารยธรรมเสียจริงนะ”

เมื่อหน้าต่างหายไป มุมซ้ายที่ไม่สะดุดตาในสายตาของเฉิงซิง ก็ปรากฏหน้าต่างความคืบหน้าในการพิชิตขึ้นมา

【ความคืบหน้าในการพิชิต】

【เวลาที่เหลือ 167:59:59】

【จำนวนที่ฆ่า: 0/1000】

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉิงซิงก็เปิดการรับรู้วิกฤตเป็นอันดับแรก จากนั้นพลังของอสูรภัยพิบัติสิบกว่าสายก็ปรากฏขึ้นในการรับรู้ของเขาทันที

และที่แตกต่างจากภายนอก อสูรภัยพิบัติของแดนลับจะปล่อยจิตสังหารออกมาตลอดเวลา ทำให้เฉิงซิงรับรู้ตำแหน่งของพวกมันได้อย่างชัดเจนอย่างยิ่ง ไม่จำเป็นต้องไปแยกแยะอย่างละเอียดเลย

และความหนาแน่นของจำนวนก็มากกว่าข้างนอกเป็นสิบเท่า

ที่น่าโชคดีเพียงอย่างเดียวคือ อสูรภัยพิบัติเหล่านี้ไม่ได้มีแรงกดดันเหมือนอสูรภัยพิบัติระดับ C ก่อนหน้านี้ คิดว่ายังคงอยู่ในขอบเขตของอสูรภัยพิบัติระดับ D

หากต้องให้เขาฆ่าอสูรภัยพิบัติระดับ C 1000 ตัว งั้นเขาก็คงจะรอตายได้เลยโดยตรง

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉิงซิงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย ขอเพียงไม่ใช่ระดับ C งั้นก็ปัญหาไม่ใหญ่

จากนั้นเฉิงซิงก็ลองถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลองออกจากแดนลับ น่าเสียดายที่เขายังคงอยู่ที่เดิม เห็นได้ชัดว่าทางเข้าเป็นทางเดียว

ถึงแม้จะออกไปไม่ได้ แต่ข้างในนี้ก็ไม่มีการรบกวนจากกฎฟิสิกส์ที่ประหลาดเหมือนตรงทางเข้า ก้าวไปข้างหน้าก็คือก้าวไปข้างหน้า ถอยหลังก็คือถอยหลัง

เฉิงซิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาลองติดต่อโลกภายนอกอีกครั้ง แต่เห็นได้ชัดว่าเปล่าประโยชน์

“ช่างมันเถอะ ในเมื่อมาแล้ว ก็ยอมรับมันเสีย เริ่มฆ่าก่อนแล้วกัน!”

เฉิงซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เงื่อนไขการพิชิตแดนลับอสูรภัยพิบัติมีหลากหลาย แดนลับที่แตกต่างกันก็มีกฎที่แตกต่างกันไป ครั้งนี้เขาโชคดี เจอกับแดนลับที่ง่ายที่สุดคือฆ่าตามจำนวน

แน่นอนว่าที่ว่าง่ายนี้ เป็นสำหรับเฉิงซิง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงจะสิ้นหวังไปนานแล้ว

คนเดียวเจ็ดวันฆ่าอสูรภัยพิบัติ 1000 ตัว จริงๆ แล้วก็เพียงพอที่จะทำให้คนสิ้นหวังแล้ว

แต่สำหรับเฉิงซิงในตอนนี้ ถือว่าช่วยแก้ปัญหาเร่งด่วนของเขาได้

เขากำลังกลุ้มใจอยู่ว่าไม่มีที่ฟาร์มมอนสเตอร์พอดี...