บทที่ 76 แก๊งเทียนเหอ ตึก 26

บทที่ 76 แก๊งเทียนเหอ ตึก 26

จางอี้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้โจวเข่อเอ๋อฟัง

“เป็นพวกคนงานที่อยู่ตึก 26 ข้างๆ นั่นแหละที่ทำ!”

“แถวนี้มีโครงการบ้านจัดสรรเปิดใหม่ คนงานเลยมาเช่าห้องแถวนี้กันเยอะ”

โจวเข่อเอ๋อสงสัยเล็กน้อย “แต่ว่าหมู่บ้านเราก็จัดว่าเป็นหมู่บ้านระดับกลางค่อนไปทางสูง พวกเขายอมจ่ายค่าเช่าแพงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

จางอี้พูดว่า “ห้องนึงอยู่กันสิบคน เธอลองคิดดูว่ามันจะแพงได้ขนาดไหน?”

โจวเข่อเอ๋อ “อ้อ” ออกมา พยักหน้าเบาๆ

จากนั้นสีหน้าของเธอก็เคร่งขรึมขึ้น

“ถ้าอย่างนั้น พวกเขาก็น่ากลัวกว่าเฉินเจิ้งหาวอีกนะ!”

จางอี้พยักหน้าเห็นด้วย

“เฉินเจิ้งหาวก็แค่พวกอันธพาลข้างถนน สมัยก่อนตอนที่บ้านเมืองสงบสุข คนธรรมดาไม่กล้าหาเรื่อง เลยกลัวมัน”

“แต่ตอนนี้ทุกคนต่างก็เอาตัวรอดไปวันๆ ถ้ามันไม่มีปืนอยู่ในมือ คงโดนคนตีตายไปนานแล้ว”

“แต่พวกคนงานพวกนี้ไม่เหมือนกัน พวกมันทำงานใช้แรงงานทุกวัน แรงเยอะกว่าคนธรรมดาเยอะ แถมยังสู้ถวายชีวิตกว่าด้วย”

“ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังรู้จักกันหมด แถมยังมีคนเยอะอีกต่างหาก ไม่ว่าจะทำอะไรก็สะดวกไปหมด”

จางอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยความรู้สึก “โชคดีจริงๆ ที่จัดการไอ้อ้วนบ้าระเบิดนั่นไปได้ ไม่งั้นต่อไปนี้คงนอนไม่หลับแน่”

โจวเข่อเอ๋อถามว่า “แล้วต่อไปเราจะทำยังไงดี? จะแก้แค้นพวกมันไหม?”

คิ้วเรียวของจางอี้ย่นเข้าหากัน “แน่นอนว่าต้องแก้แค้น!”

“แต่ฉันไม่มีทางไปที่นั่นหรอก ไปที่ถิ่นของมันมันไม่ฉลาดเอาซะเลย เธอดูพวกมันสิ ไม่ใช่ว่าโดนฉันจัดการไปเกือบครึ่งแล้วเหรอ?”

โจวเข่อเอ๋อพูดอย่างจนใจ “แต่ว่านายมีปืนอยู่นะ!”

“มีปืนก็ไม่ได้!”

จางอี้พูดอย่างมีเหตุผล “ต่อให้ฆ่าพวกมันได้หมด แต่ถ้าโดนจอบพวกมันฟันเข้าทีนึง ฉันก็คงขาดทุนอยู่ดี”

โจวเข่อเอ๋อกลอกตา “นายนี่มันขี้ขลาด…ไม่สิ ระวังตัวมากเกินไปแล้ว!”

“แต่นายไม่ออกไปหาพวกมัน แล้วจะแก้แค้นยังไงล่ะ? ดูพวกมันไม่เหมือนพวกกลัวตายเลยนะ!”

ก็นะ… คนธรรมดาที่ไหนจะเล่นระเบิดในตึกกันล่ะ?

ถ้าไม่ระวัง อาจจะโดนฝังไปพร้อมกันก็ได้

จางอี้ลูบคาง ในใจคิดแผนการไว้เรียบร้อยแล้ว

“ดูท่าว่าต่อไปนี้ ถ้าอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ต้องหาคนมาเป็นเหยื่อล่อก่อนซะแล้ว”

จางอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดกลุ่มแชทของเจ้าของบ้านตึก 25

ตอนนี้เพราะเสียงระเบิดเมื่อกี้ ทำเอาพวกเพื่อนบ้านตื่นกันหมด กลุ่มแชทเลยเต็มไปด้วยข้อความ

“เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ? แผ่นดินไหวเหรอ? หรือว่ามีการโจมตีด้วยระเบิด?”

“เสียงมันมาจากข้างบน ไม่รู้ว่าเป็นอุกกาบาตตกลงมาหรือเปล่านะ?”

“มีความเป็นไปได้สูง ถ้าไม่ใช่อุกกาบาตตกลงมา แล้วทำไมอุณหภูมิถึงแปรปรวนแบบนี้? ไม่แน่ มนุษย์อาจจะสูญพันธุ์เหมือนไดโนเสาร์ก็ได้”

ในกลุ่มแชทเต็มไปด้วยข้อความมากมาย พูดกันไปต่างๆ นานา

จางอี้พิมพ์ข้อความว่า “เมื่อกี้พวกคนงานตึก 26 บุกเข้ามาในตึกเรา พยายามจะฆ่าคนแล้วปล้นเสบียง โชคดีที่ฉันรู้ตัวทัน เลยไล่พวกมันไปได้”

“จางเมิ่งที่อยู่ชั้น 16 โดนฆ่าไปแล้ว”

“ส่วนเสียงเมื่อกี้ พวกมันใช้ระเบิด”

พอพวกเพื่อนบ้านได้ยินที่จางอี้เล่า ต่างก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

“อะไรนะ? เพิ่งจะจัดการเฉินเจิ้งหาวไปหยกๆ ทำไมพวกบ้านนอกนั่นถึงมาอีกแล้วล่ะ?”

“พวกมันมือหนักจะตาย ฉันได้ยินมาว่าที่ไซต์งานนั่นก็มีเรื่องคนตีกันบ่อยๆ”

“แล้วพวกที่อยู่ตึก 26 มันเข้ามาได้ยังไง?”

จางอี้พูดว่า “พวกมันขุดอุโมงค์หิมะจากข้างล่าง แล้วบุกขึ้นมาจากชั้น 1”

ทันใดนั้นก็มีคนพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก “รีบๆ ไปถมอุโมงค์นั่นซะ แล้วล็อคประตูให้แน่นเลย!”

จางอี้พูดว่า “ไม่มีประโยชน์หรอก ประตูแบบนั้นเตะทีเดียวก็พังแล้ว ต่อให้พวกนายปิดตาย พวกมันก็ปีนเข้ามาทางหน้าต่างชั้น 4 ได้อยู่ดี”

พวกเพื่อนบ้านต่างก็หวาดผวา

คืนนี้ ถ้าจางอี้ไม่ได้ไล่พวกนั้นไป ไม่แน่พวกมันอาจจะบุกเข้ามาในบ้าน และฆ่าพวกเขาทิ้งก็ได้!

“แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี? เราจะสู้กับพวกแรงงานพวกนั้นได้ยังไง?”

“คนในตึกเราตายไปครึ่งนึงแล้ว ที่เหลือก็มีแต่คนแก่ ผู้หญิง และเด็ก”

มันก็ใช่ คนที่พอจะมีแรงสู้ ส่วนใหญ่ก็ตายแถวๆ บ้านจางอี้ไปหมดแล้ว

ตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นว่า “ยังดีที่มีจางอี้อยู่นะ!”

“จางอี้ นายนี่สุดยอดไปเลย คนเดียวไล่พวกมันไปได้ตั้งหลายคน”

“มีนายอยู่ ความปลอดภัยของพวกเราก็มีหลักประกันแล้ว จางอี้ นายคือฮีโร่ของพวกเรา!”

พอมีคนพูดเตือนแบบนี้ คนอื่นๆ ก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

ตอนนี้จางอี้คือกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของตึก แถมยังมีปืนอยู่ในมืออีกต่างหาก

ให้เขาไปจัดการกับพวกคนงานตึกข้างๆ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!

จางอี้รู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าขันชะมัด

ก่อนหน้านี้ พวกนี้ยังด่าเขาทุกวันในกลุ่มแชท บอกว่าเขาเห็นแก่ตัว ไร้ยางอาย

บ้านส่วนใหญ่ก็มีคนตายในมือจางอี้ทั้งนั้น พวกเขาเกลียดจางอี้เข้ากระดูกดำ

แต่พอตอนนี้ต้องการให้จางอี้ช่วย กลับเรียกเขาว่าฮีโร่

นี่คิดว่าเขาโง่หรือไง?

จางอี้ยิ้มมุมปาก พูดว่า “ฉันจัดการพวกมันก็ต้องใช้กระสุนไปเยอะ ตอนนี้เอาตัวรอดก็ลำบากแล้ว ทุกคนก็ดูแลตัวเองแล้วกันนะ!”

ตลกแล้ว ทำไมเขาต้องปกป้องพวกมันด้วย? พวกมันจะเป็นจะตายมันเกี่ยวอะไรกับเขากัน?

พอจางอี้พูดจบ ก็เงียบไป

คนในกลุ่มแชทต่างก็ตื่นเต้น พูดอ้อนวอนให้จางอี้ช่วย

“จางอี้ นายจะยืนดูพวกเราตายไม่ได้นะ!”

“ถ้าพวกเราตายกันหมด นายก็จะเหลือแค่นายกับแฟนสองคน นายไม่อยากมีเพื่อนบ้านอยู่เหรอ?”

“ถ้าพวกเราตายกันหมด สักวันนายก็จะกลายเป็นเป้าหมาย ไม่รู้ว่ามีคนจ้องนายอยู่กี่คน!”

พอเห็นข้อความพวกนี้ ดวงตาของจางอี้ก็เย็นชาลง

สิ่งที่พวกมันพูดก็ถูก ตอนนี้ไม่รู้ว่ามีคนจ้องเขาอยู่กี่คน

คลิปที่จางอี้โพสต์ลงในกลุ่มแชท คงโดนพวกเพื่อนบ้านส่งต่อออกไปแล้ว

คนข้างนอกที่เห็น พวกเขาก็คงจะอิจฉาตาร้อนมาก

ดูสิ! คนที่อยู่ตึกข้างๆ วิ่งมาที่ตึก 25 เพื่ออยากมาปล้นทุกอย่างไปจากเขา!

แต่เขาก็ยังคงไม่พูดอะไร

กลับกัน ลุงโหยวส่งข้อความส่วนตัวมาหาจางอี้ ถามด้วยความเป็นห่วงว่าต้องการความช่วยเหลือไหม?

“ไอ้พวกสารเลวนั่นที่อยู่ตึก 26 ฉันรู้จักพวกมัน ก่อนหน้านี้ยังเคยกินเหล้าด้วยกันอยู่เลย!”

“ไอ้สารเลวเอ้ย พวกมันกล้ามาคิดร้ายกับนาย ฉันไม่มีทางปล่อยพวกมันไว้แน่”

“จางอี้ นายคิดจะทำอะไรก็บอกฉันมา ฉันจะช่วยจัดการพวกมันเอง”

จางอี้ยิ้มออกมา

“ลุงโหยว พวกมันมีคนเยอะมากไหมครับ?”

ลุงโหยวพูดว่า “อืม เดิมทีพวกมันมีสามสิบกว่าคน แต่ช่วงนี้ตายไปสิบกว่าคน เหลืออยู่ประมาณยี่สิบกว่าคนเห็นจะได้”

“ฉันรู้จักกับหัวหน้าพวกมันที่ชื่อหวงเทียนฟาง ช่วงก่อนหน้านี้ยังคุยกันอยู่เลย แต่ไอ้พวกสารเลวนี่มันเลวมากจริงๆ พวกมันฆ่าคนในตึก 26 ตายไปหลายคนแล้ว”

“เชอะ! ฉันไม่มีทางเป็นพวกเดียวกับไอ้พวกสารเลวนั่นหรอก!”

ลุงโหยวกับพวกคนงานพวกนั้น ต่างก็มาจากต่างจังหวัด

แต่พวกคนงานพวกนั้นเป็นพวกอันธพาล ส่วนลุงโหยวเคยอยู่ในกองทัพมานานหลายปี

ความคิดความอ่านต่างกันโดยสิ้นเชิง