บทที่ 75 อานุภาพของฟอสฟอรัสขาว

บทที่ 75 อานุภาพของฟอสฟอรัสขาว

ปฏิกิริยาของจางอี้รวดเร็วมาก ปีนลงจากเตียงทั้งที่ยังใส่ชุดนอน หยิบปืนพกออกมาจากมิติพื้นที่ทันที เปิดเซฟตี้แล้วถือไว้ในมือ

เขาเปิดโทรศัพท์มือถือ ดูกล้องวงจรปิดข้างนอก

ห้องนั่งเล่น ปลอดภัยดี

ในห้องของโจวเข่อเอ๋อ ตอนนี้เธอกำลังตื่นตระหนกอย่างมาก ห่มผ้าห่มอย่างหวาดกลัว ก้มหน้าหลบอยู่ที่มุมห้อง

ในบ้านไม่มีอะไรผิดปกติ จางอี้ก็โล่งใจ

จากนั้นเขาก็มองออกไปข้างนอกผ่านกล้องวงจรปิด

พอเห็นแบบนี้ เขาก็พบกับคนสิบกว่าคนที่แอบซ่อนอยู่

อาวุธในมือส่วนใหญ่เป็นพลั่ว นอกจากนั้นก็มีเหล็กเส้น แผ่นไม้ และขวาน

เพียงแต่แผ่นไม้นั้นจางอี้รู้สึกคุ้นตา มองดูดีๆ ก็พบว่าเป็นแผ่นไม้อัดสีแดงที่ใช้กันทั่วไปในไซต์งานก่อสร้าง

จางอี้จำได้แม่นว่า ในตึกของพวกเขาไม่มีคนงานก่อสร้าง

แต่ที่ตึกข้างๆ ตึก 26 กลับมีคนงานกลุ่มหนึ่งที่ทำงานในไซต์งานก่อสร้างใกล้ๆ ประมาณยี่สิบกว่าคน อาศัยอยู่ในห้องเช่าที่บริษัทของพวกเขาเช่าไว้

กลุ่มควันจางหายไป กลุ่มคนเหล่านั้นก็รีบวิ่งไปที่หน้าประตูเพื่อดูว่าการระเบิดสำเร็จหรือไม่?

ท่าทางแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวมาอย่างดี แถมเป้าหมายของพวกเขาก็ชัดเจนมาก มุ่งตรงมาที่จางอี้!

แววตาของจางอี้เย็นชา ดูเหมือนว่าเรื่องที่บ้านเขามีเสบียงมากมายจะแพร่ออกไปข้างนอกแล้ว

หน้าประตู อาสองและคนอื่นๆ เห็นประตูโลหะหนาที่ไม่มีร่องรอยความเสียหาย ต่างก็ตาค้าง

"เฒ่าลวี่ แกทำบ้าอะไร? ของที่เอามาแม้แต่ประตูยังระเบิดไม่ได้!"

คนงานข้างๆ ถามเฒ่าลวี่อย่างโมโห

เฒ่าลวี่เองก็ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้

เขาพูดว่า "มันแปลกๆ นะ! ดินปืนที่ฉันผสมไม่น่ามีปัญหา"

"อาจจะ...ชื้นแล้วมั้ง!"

เฒ่าลวี่เป็นมือระเบิดในทีมวิศวกร แต่ที่เขาใช้ล้วนเป็นวิธีแบบบ้านๆ

ดังนั้นดินปืนนี้ถึงแม้เสียงจะดังมาก แต่เทียบกับดินปืนที่ผู้เชี่ยวชาญด้านการระเบิดผสม อานุภาพก็ต่างกันไม่น้อย

ไม่งั้น ถึงแม้จะระเบิดประตูบ้านของจางอี้ไม่ได้ ก็น่าจะระเบิดกำแพงใกล้ๆ บ้านของจางอี้พังได้

พูดง่ายๆ คือ อานุภาพทำลายล้างไม่มาก แต่ความสามารถในการข่มขวัญสูงมาก

จางอี้ยืนยันผ่านแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือว่า บ้านของเขาไม่ได้รับความเสียหาย เขาก็โล่งใจ

แต่ในขณะเดียวกัน ความโกรธในใจของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

คนพวกนี้ อยากให้เขาตาย!

งั้นเขาก็จะให้พวกมันตายก่อนแล้วกัน!

กลุ่มคนที่อยู่นอกประตูยังคงบ่นกันอยู่ บางคนก็ลองใช้พลั่วในมือทุบประตูแล้ว

พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นประตูเหล็กด้านบนที่เปิดช่องเล็กๆ ไว้

จางอี้จุดไฟเผาขวด โยนออกไปข้างนอก

เปลวไฟลุกโชนขึ้นมาทันที

จางอี่ยังไม่หายแค้น หยิบขวดแก้วสีขาวออกมาจากมิติเก็บของอีกหลายขวด ข้างในเป็นของเหลวสีขาวใส

นี่คือฟอสฟอรัสขาวที่ละลายในซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ถือเป็นระเบิดฟอสฟอรัสขาวรุ่นที่ง่ายที่สุด

ระเบิดฟอสฟอรัสขาวถูกเรียกว่า "ไฟนรก" เมื่อระเบิดฟอสฟอรัสขาวเผาไหม้ อุณหภูมิจะสูงกว่า 1,000 องศาเซลเซียส สามารถกำจัดสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในระยะหนึ่งได้

การระเบิดของระเบิดฟอสฟอรัสขาวจะก่อให้เกิดแสงสว่างจ้าและเศษไฟที่กระเด็นออกมา หากโดนผิวหนังก็ยากที่จะกำจัดออกได้ทันเวลา บาดแผลก็น่าสยดสยอง ไม่เพียงแต่จะสร้างอานุภาพการทำลายล้างที่น่ากลัวเท่านั้น แต่ยังสร้างแรงกดดันทางจิตใจอย่างรุนแรงอีกด้วย

ในระดับสากล การใช้ระเบิดฟอสฟอรัสขาวเป็นสิ่งต้องห้าม

แต่จางอี้ไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ขอแค่สามารถฆ่าศัตรูได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนเขาก็ทำได้หมด!

ขวดเพลิงตกลงบนพื้น ไฟลุกโชน แต่ของแบบนี้ไม่ได้มีอานุภาพการทำลายล้างมากนัก

คนที่มาก็เดินฝ่าหิมะมา เสื้อผ้าเปียกน้ำ ไม่ง่ายที่จะติดไฟ

แต่ขวดเพลิงก่อให้เกิดเปลวไฟบนพื้น ทำให้ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ระเหยอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ฟอสฟอรัสขาวที่ละลายอยู่ข้างในเผาไหม้ขึ้นมา!

ในชั่วพริบตา มันก็สร้างอุณหภูมิสูงกว่าพันองศาขึ้นมาในอากาศ!

เปลวไฟกระเด็นไปโดนเสื้อผ้าของพวกเขา ไม่ว่าจะดับยังไงก็ดับไม่ได้!

ในชั่วพริบตา ทางเดินข้างนอกก็กลายเป็นทะเลเพลิง

การลงมือของจางอี้เกินความคาดหมายของคนกลุ่มนี้ พวกเขาไม่สามารถตอบสนองได้ภายในเวลาสั้นๆ เพียงสิบกว่าวินาที

หลายคนถูกเปลวไฟจากการเผาไหม้ของฟอสฟอรัสขาวติดตามร่างกาย

เสื้อแจ็คเก็ตขนเป็ดและเสื้อโค้ทผ้าฝ้ายที่พวกเขาสวมใส่อยู่ ล้วนเป็นเชื้อเพลิงอย่างดี

"อ๊า!!!"

"ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!"

เสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาเหมือนมาจากนรก ถูกไฟคลอกตาย ถือเป็นการตายที่ทรมานที่สุดของมนุษย์!

คนธรรมดา แม้แต่ถูกไม้ขีดไฟลวกนิ้ว ก็ยังปวดจนแทบขาดใจ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ผิวหนังทุกตารางนิ้วถูกเปลวไฟกลืนกิน!

จางอี้รู้สึกว่ายังไม่สาแก่ใจ หยิบปืนพกออกมา ยิงออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง!

"ปัง!" "ปัง!" "ปัง!"

เขาไม่สนใจที่จะประหยัดกระสุนแล้ว ยิงรัวเหมือนจุดประทัด

ไม่นานนัก ศพแล้วศพเล่าก็ล้มลง

คนสิบกว่าคนที่บุกเข้ามา สุดท้ายก็เหลือศพอยู่แปดศพ มีเพียงหกเจ็ดคนที่หนีรอดไปได้

จางอี้ไม่ได้เปิดประตูออกไปไล่ล่า เขายังคงยึดหลักความปลอดภัยไว้ก่อน

หลังจากที่แน่ใจว่าคนเหล่านั้นตายแล้ว เขาก็ปิดช่องยิง เปิดระบบกรองอากาศ ป้องกันไม่ให้ควันเข้ามาในบ้าน

จางอี้มองปืนในมือ กระสุนหมดเกลี้ยง

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า "ของแบบนี้มันไม่ทนจริงๆ ดีนะที่ฉันไม่ได้ซื้อปืนกล ไม่งั้นยิงรัวทีเดียว กระสุนหลายร้อยนัดคงหมดเกลี้ยง"

ดูเหมือนว่าต่อไปต้องหาวิธี หาอาวุธหนักๆ มาใช้บ้างแล้ว

ก่อนหน้านี้ เขายังไม่มีจิตสำนึกในการระวังภัยสูงขนาดนี้

แต่ในวันนี้ คนงานที่อยู่อีกตึกเหล่านี้ ก็เตือนสติเขาด้วยวิธีการระเบิด

ในโลกหลังหายนะ คนที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ ล้วนไม่ธรรมดา

ต่อไปคนที่ต้องเผชิญหน้าก็ล้วนเป็นคนโหดเหี้ยมทั้งนั้น

ถ้าวันหนึ่งมีวิศวกรที่พกพาระเบิดจำนวนมากมาจริงๆ บางทีอาจจะระเบิดตึกของเขาพังได้!

แน่นอน นี่เป็นการพูดที่เกินจริง เพราะปริมาณขนาดนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะหามาได้

แต่นี่ก็ทำให้จางอี้ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

"ไอ้พวกสารเลว ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!"

จางอี้สบถอย่างดุร้าย

เขาเดินไปที่ห้องของโจวเข่อเอ๋อ เปิดประตูห้อง

โจวเข่อเอ๋อมุดตัวอยู่ที่มุมห้อง เอาหัวซุกไว้ระหว่างขาเรียวงามของตัวเองแน่น

"ไม่เป็นไรแล้ว"

จางอี้พูดกับเธอ

โจวเข่อเอ๋อได้ยินเสียงของจางอี้ เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนี้จะระมัดระวังตัวมากเกินไป แถมยังทำท่าทางเย็นชาอยู่เสมอ

แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นความอบอุ่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของโจวเข่อเอ๋อ

เธอยกศีรษะขึ้นมองจางอี้ แก้ตัวว่า "ฉันไม่ได้กลัวนะ ฉันแค่คิดว่าแผ่นดินไหว เลยหลบอยู่ที่มุมห้องจะปลอดภัยกว่า"

จางอี้หัวเราะออกมา

"ชั้น 24 ถ้าแผ่นดินไหวจริงๆ ไม่ว่าจะหลบตรงไหนก็โดนทับแบนหมดแหละ!"

โจวเข่อเอ๋อลุกขึ้นยืน ถามว่า "เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?"

จางอี้นั่งลงบนเตียงของเธอ

ก่อนที่โจวเข่อเอ๋อจะย้ายเข้ามา ที่นี่เรียบง่ายมาก บนเตียงไม่มีแม้แต่ผ้าปูที่นอน

แต่หลังจากที่เธอย้ายเข้ามา ห้องกลับอบอุ่นขึ้น

ผ้าห่มกำมะหยี่สีชมพู ผ้าปูที่นอนสีเหลือง

บนขอบหน้าต่างแขวนชุดชั้นในลูกไม้สีดำและถุงน่องสีดำที่เธอซักไว้

เห็นได้ชัดว่า เธอเป็นผู้หญิงที่พิถีพิถัน

แน่นอน ไม่ใช่แค่ห้องของเธอเท่านั้น ทั้งหลัง รวมถึงห้องนอนของจางอี้ เธอก็ทำความสะอาดทุกวันจนสะอาดเอี่ยม

จางอี้คิดในใจ: มีผู้หญิงรู้จักทำตัวอยู่ข้างๆ ก็ดีจริงๆ

ถ้าไม่ใช่โลกหลังหายนะ ผู้หญิงแบบนี้ ต่อมห้ใช้สินสอด 18.88 ล้านหยวน ก็แต่งงานด้วยไม่ได้หรอก!