EP.41 ความประหลาดใจของอายูมิ

EP.41 ความประหลาดใจของอายูมิ

ขณะที่ซาโบรุกำลังฉลองเงินเดือนก้อนโต อาเคจิก็กลับมาถึงบ้าน เขาได้มุ่งตรงไปยังห้องนอนของอายูมิโดยไม่ลังเล เขาเปิดเครื่อง ZEPS และเริ่มเล่นเกมใหม่ล่าสุดจากซาโบรุอย่างกระตือรือร้น นั่นคือ Final Fight ไม่นานนัก ห้องก็เต็มไปด้วยฉากแอ็คชั่นแบบพิกเซล ทั้งหมัดและเตะ เสียงเอฟเฟกต์อันเป็นเอกลักษณ์ของการโจมตี และดนตรีประกอบที่บรรเลงสร้างบรรยากาศที่เข้มข้น สายตาของอาเคจิจดจ้องอยู่ที่หน้าจอขณะที่เขาดื่มด่ำไปกับเกมอย่างเต็มอิ่ม

อายูมินั้นกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ จนเธอได้เหลือบมองพี่ชายด้วยความรำคาญเล็กน้อย เธอนั้นกำลังตั้งใจพัฒนาเกมของตัวเอง เธอกำลังสร้างสรรค์ตัวละครอย่างพิถีพิถัน และปรับปรุงแอนิเมชันให้สวยงาม ตัวละครเอกของเธอ -กระต่ายการ์ตูน- ในที่สุดก็มีชีวิตขึ้นมา แต่ตัวเกมยังสร้างเสร็จไปเพียง 40% เท่านั้น เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในการพัฒนาฟีเจอร์พื้นฐาน และแม้แต่ขั้นตอนนั้นก็ยังใช้เวลาถึง 1 สัปดาห์เต็ม ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่ซาโบรุจะสร้างเกมที่เสร็จสมบูรณ์แล้วไม่ใช่แค่ 1 เกม แต่ถึง 2 เกมในระยะเวลาเดียวกัน

“เห้ย... ความเร็วของซาโบรุนี่มันบ้าไปแล้ว ถ้าลองคิดดูจริงๆ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมส่ายหัวด้วยความไม่เชื่อ

เมื่อได้ยินเสียงเอฟเฟกต์ที่คุ้นเคยจากเกม เธอจึงหันไปสนใจอาเคจิที่กำลังจดจ่ออยู่กับเกม เธอก้าวเข้าไปใกล้ มองดูตัวละครของเขาเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลบนหน้าจอ และทำคอมโบได้อย่างแนบเนียน แอนิเมชันคมชัด ศัตรูตอบสนองได้อย่างสมจริง และเกมให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาในแบบที่เกมส่วนใหญ่ในช่วงพัฒนานี้ทำไม่ได้

"ท่านพี่ ถึงตรงนี้ ลองขอ ZEPS ของตัวเองจากซาโบรุดูสิคะ หนูมั่นใจว่าเขาคงให้ หรือไม่ก็จ่ายให้เขาก็ได้" เธอเสนอพร้อมกับยกคิ้วขึ้น

อาเคจิหยุดเกมไปครู่นึง เขาเงยหน้าขึ้นราวกับตกใจกับการค้นพบบางอย่าง ทำไมเขาถึงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนนะ ? เขามัวแต่เล่นเครื่องคอนโซลของอายูมิจนไม่คิดจะซื้อเครื่องเล่นเกมของตัวเองเลย

“เธอพูดได้ถูกต้องเลย ฉันจะขอจากเขาพรุ่งนี้” เขากล่าวโดยจดบันทึกไว้ในใจ

จากนั้นเขาก็เริ่มเล่นต่อ และอายูมิก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น เพราะตอนนี้เธอรู้สึกสนใจอย่างแท้จริงกับสิ่งที่เธอเห็น

“เกมนี้เรียกว่าอะไรคะท่านพี่” เธอถามพร้อมเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ซาโบรุตั้งชื่อมันว่า Final Fight” อาเคจิตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความชื่นชมเล็กน้อย

สายตาของอายูมิกวาดมองไปยังหน้าจออย่างจดจ่อ ขณะที่ กาย ตัวละครที่อาเคจิเลือกพุ่งทะยานผ่านหน้าจอ ตัวละครเตะและต่อยอย่างรวดเร็ว คว้าตัวศัตรู และใช้คอมโบสุดเท่ได้อย่างง่ายดาย มันทำให้ขากรรไกรของเธอตกเล็กน้อย

"ว้าว... นี่มันเจ๋งจริงๆ! มีกลไกต่างๆมากมายในเกมนี้!"

อาเคจิพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่มันมี" ซาโบรุบอกว่าเกมแนวนี้มันเป็นเกมต่อสู้ แถมยังมีตัวละคร 3 ตัวที่แตกต่างกัน แต่ละตัวก็มีท่าไม้ตายและสไตล์การเล่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยเราสามารถเลือกเล่นได้ตั้งแต่กาย โคดี้ และแฮ็กการ์ ซึ่งแต่ละตัวก็มีวิธีการต่อสู้ที่แตกต่างกัน กายเร็วแต่พลังโจมตีอ่อน โคดี้สมดุล ส่วนแฮ็กการ์ช้าแต่โจมตีแรงเหมือนรถบรรทุก

"เกมต่อสู้งั้นเหรอ ?" ดวงตาของอายูมิเบิกกว้างยิ่งขึ้นไปอีก เธอไม่เคยได้ยินหรือเห็นเกมต่อสู้มาก่อน แต่เธอก็เริ่มสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเธอดูก็ยิ่งรู้สึกว่าซาโบรุนั้นไม่สามารถรวบรวมทั้งหมดนี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ได้

'ซาโบรุต้องเป็นมนุษย์ต่างดาวหรืออัจฉริยะแน่ๆ' เธอคิดด้วยความทึ่ง

อาเคจิที่สังเกตเห็นว่าความสนใจของเธอเริ่มมากขึ้นจึงยิ้มเยาะ "อยากเล่นไหม ? มันเป็นเกมที่เล่นได้ 2 คน"

อายูมิตื่นเต้นขึ้นมาในทันที "จริงเหรอ ? โอเค หนูเล่นด้วย!"

เธอคว้าคอนโทรลเลอร์อันที่ 2 แล้วเลือก โคดี้ ด้วยความกระหายที่จะทดสอบกลไกของเกมด้วยตัวเอง ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็ดื่มด่ำไปกับแอ็คชั่นของเกม พวกเธอต่อสู้เคียงข้างกัน เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วห้อง อายูมิเข้าใจการควบคุมของเกมได้อย่างรวดเร็ว เธอบังคับตัวละครให้โจมตีได้อย่างน่าพึงพอใจและค้นพบท่าไม้ตายใหม่ๆ ทุกครั้งที่พวกเขากำจัดศัตรูได้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งกับเทคนิกการเล่นที่ยอดเยี่ยมของเกม เกมนี้มันเล่นง่ายแต่ก็แฝงไปด้วยความลุ่มลึก สนุกแต่ก็ท้าทาย

"มันน่าติดมาก!" เธออุทานขณะที่เธอกับอาเคจิเล่นเกมไปเรื่อยๆ "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าซาโบรุทำสิ่งนี้เสร็จภายในอาทิตย์เดียว"

อาเคจิยิ้มเยาะ "พี่รู้ ใช่มั้ยล่ะ เขาทำเกินความคาดหมายของพี่ตลอดเลย ทุกครั้งที่พี่คิดว่าพี่นั้นเข้าใจความสามารถของเขาแล้ว เขาก็จะทำอะไรที่บ้ายิ่งกว่าเดิมอีก"

ในขณะเดียวกันที่สำนักงาน ซาโบรุก็กำลังวางแผนดำเนินการต่อไป ด้วยความมั่งคั่งที่เพิ่งได้มา เขาจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาสร้าง ZEPS อีกหลังให้กับครอบครัวฮามาโซ เขาให้ไปแค่หลังเดียว ซึ่งตอนนี้รู้สึกว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความสุขที่พวกเขามี นอกจากนี้ เขายังติดหนี้บุญคุณอาเคจิสำหรับการสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง แม้แต่อาเคจิเองก็ยังไม่ได้ร้องขอ ซาโบรุก็อยากจะสร้างมันให้เขา

หลังจากจดรายการชิ้นส่วนและส่วนประกอบที่จำเป็นแล้ว เขาก็เอนหลังพิงเก้าอี้ ยืดแขน ความตื่นเต้นในการพัฒนาเกมยังคงลุกโชนอยู่ในตัวเขา และเขาก็รู้สึกกระวนกระวายที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆขึ้นมาแล้ว

“เอาล่ะ พอจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาระดมความคิดเกมต่อไปของฉัน” เขาคิดพลางยิ้มอย่างมุ่งมั่น ความคิดแล่นวกวนราวกับกำลังจินตนาการถึงเกมสุดล้ำที่จะมาสู่โลกใบนี้

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________